Gdybym chciał zaprezentować wszystko zająłbym Wam co najmniej tydzień. Tak jak mój ostatni tydzień został zawładnięty przez książkę Marka Blake`a. Oczywiście nie mam mu tego za złe. Ponad 500 stron historii zespołu to rewelacyjna podróż w czasie i przestrzeni do lat, których świadkiem chciałby być każdy fan dobrej muzyki!

Mark Blake jest brytyjskim dziennikarzem muzycznym. Nigdy nie był kimś z bliskiego otoczenia zespołu. Fani z pewnością znają podejście Pink Floydów do mediów, a w szczególności tych muzycznych. Książka to nie opowieść świadka wydarzeń.

Jest za to skrupulatną syntezą kilkuset wywiadów i innych źródeł wiedzy na temat „Pink Floyd”. Mark Blake wykonał naprawdę benedyktyńską pracę. Stworzył dzieło niemal kompletne: od urodzenia każdego z muzyków aż do współczesności. Każdy ze słynnych sporów opisał z punktu widzenia wszystkich stron konfliktu. Całość jest doprawiona faktami o współpracownikach, technicznych i autorach słynnych okładek, a nawet o członkach rodzin. Ogrom faktów jest oszałamiający.

 

Dlaczego więc z jednej strony mówię o ogromie faktów, a z drugiej o niekompletności dzieła? Niestety nawet na podstawie tylu wywiadów i ogromnej bibliografii nie udało się do końca odtworzyć prawdziwej wersji losów Syda Barreta. Dostajemy mnóstwo sprzecznych relacji, plotek i legend. Z pewnością jest to więcej niż nawet najzagorzalsi fani wiedzą w tym momencie. Wersja przedstawiona przez Marka Blake`a jest najbliższa prawdzie, ale nie jest nią w 100%. Ta zniknęła za murem narkotyków i brytyjskiej powściągliwości.Nie mniej jednak jest to maksimum na jakie możemy liczyć.

Syd Barret, gwiazda jaśniejąca niezwykle krótko, ale tak jasno, że rozbudza wyobraźnię pokoleń fanów do dnia dzisiejszego. Niezwykle uzdolniony muzyk i wokalista, wrażliwy artysta, niezwykle silna osobowość, twórca sukcesu pierwszego składu Pink Floyd. Do czego mógłby dojść ten człowiek gdyby był stworzony z tej samej gliny co inne gwiazdy rocka?

Z drugiej strony bardziej gruboskórna osoba nie stworzyłaby tej samej muzyki, tych samych tekstów. Musimy zadowolić się tym co Syd stworzył w czasie swojego krótkiego rozkwitu i żałować, że nie zdołał uratować się przed narkotykowym obłędem jak reszta zespołu. Chcecie poznać Syda bliżej? Wiecie po jaką książkę sięgnąć.

Jakim cudem Pink Floydom udało się przetrwać szalone lata 60`? W końcu wyrośli z psychodeli. Miesiącami dzień w dzień grali dla widowni złożonej z niemal nieprzytomnych ćpunów. Tłem ich muzyki były slajdy utworzone przez światło projektora oświetlające prezerwatywę wypełnioną farbami olejnymi.

Niech o klimacie klubu UFO świadczy fakt, że nie istnieje praktyczne żadne ostre zdjęcie z tego miejsca.

Dlaczego reszta przetrwała taki styl życia w generalnie dobrej kondycji? Mark Blake daje dosyć klarowną odpowiedź w postaci życiorysów muzyków.

Ich pochodzenie, wykształcenie, doświadczenie i postrzeganie świata tłumaczy ich dosyć konserwatywne podejście do narkotyków w tym czasie. Dzięki temu bogatemu podłożu możemy także lepiej zrozumieć ich przyszłe teksty, marzenia by tworzyć dzieła ambitne i intelektualne oraz upór z jakim opierali się komercjalizacji.

Dark Side of the Moon, szczytowe osiągnięcie drugiego, klasycznego, składu Pink Floyd. Dzieło Watersa jako lidera, Gilmoura, Wrighta i Masona, którzy na początku lat 70` potrafili jeszcze dzielące ich różnice wykorzystać w twórczy sposób. Co za ironia, że ich różne talenty i artystyczne wizje przyczyniły się zarówno do największych sukcesów jak i do rozpadu grupy wszechczasów.

Nie uprzedzajmy faktów. Posłuchajcie Dark Side of the Moon, muzycznego poematu traktującego o strachu, porażce, chciwości i szaleństwie. 40 minutowy utwór rozpoczyna się i kończy biciem serca. Barbarzyństwem byłoby dzielić go na single.

Okładki płyt Pink Floyd

Wreszcie nadszedł czas trzeciego składu. Pod przewodnictwem Gilmoura udało się zachować charakter Pink Floyd. Dźwięki natury, ważkie teksty, gitarowe solówki. Jednak tym razem płyty nie miały charakteru albumów koncepcyjnych. Słowa tak ważne dla Syda i Watersa dotąd przebijały się na pierwszy plan. Ostatnie lata działalności zespołu to kompromis między warstwą słowną a muzyczną wirtuozerią gitarzysty. Mój ulubiona piosenka z tego okresu: „High Hopes” z płyty „The Division Bell”.

Mam nadzieję, że chociaż w pewnym stopniu zaraziłem Was uwielbieniem do tego zespołu. Bez tego uczucia rozpoczynanie lektury mogłoby się okazać bezcelowe.

Poznanie ludzi tworzących muzykę ponadczasową. Zrozumienie paradoksu zespołu złożonego z samych indywidualistów. Odkrycie tajemnicy trzech liderów i jednej legendy. Ta książka Wam to zapewni!

Dlaczego wystawiam szóstkę? Zgodnie z zasadami, które sobie przyjąłem na początku blogowania książka skierowana do pewnego ograniczonego grona odbiorców może liczyć maksymalnie na czwórkę. To jest książka dla fanów Pink Floyd. Każdy jest fanem Pink Floyd, czasami jednak o tym nie wie…

Zamknij oczy, nastaw płytę, daj się porwać… Już? Magia zadziałała?