Jak spodobał mi się ten eksperyment? Dostałem dokładnie to czego się spodziewałem. Sporą dawkę ironii i nieco szowinistycznego poczucia humoru. Niektóre fragmenty kodeksu powinny być już znane fanom serialu. Historia Barnaby Stinsona, który w 1776 w Filadelfii bardziej interesował się spisaniem preambuły do Kodeksu Bracholi niż zostawieniem swojego podpisu pod Deklaracją Niepodległości doczekała się nawet kilku scen retrospekcji. Inne punkty były zaledwie cytowane. Mimo wszystko każdy kto zna serial powinien kojarzyć sam Kodeks jak i jego wiecznie odzianego w garnitur autora.

Jeśli nie znacie serialu to już sam tytuł powinien sugerować, że książka to żart, wygłup i nic poważnego z pewnością w niej nie znajdziecie. Książka idealna na męskie spotkanie przy piwku a raczej niezbyt odpowiednie źródło cytatów w razie sprzeczki z piękniejszą połową. 

Kodeks to dowód na to, że faceci nigdy nie dorastają. Chyba większość mężczyzn szczerze się uśmieje chociaż znajdą się tacy co powiedzą, że poziom żartów nie jest zbyt wysoki. Pewnie to niezbyt popularne stwierdzenie w naszej „kulturalnej” blogosferze, ale żarty z pijackich ekscesów, męsko damskich stereotypów a przede wszystkim z ciosów poniżej pasa też są śmieszne

Czas już kończyć recenzję „Kodeksu Bracholi”. Dlaczego mój tekst jest taki krótki. Nie wypada, żeby recenzję pisać 50% czasu  poświęconego na przeczytanie książki. Niestety największą wadą książki jest jej absurdalnie mała objętość. Chociaż na pierwszy rzut oka może wydawać się większa za sprawą grubych okładek imitujących skórę i grubego papieru to jej przeczytanie zajęło mi dokładnie 58 minut. Znaczna część stron wygląda mniej więcej tak:

Recenzja książki „Kodeks Bracholi” powstała dzięki: