Nie jest to jawna i ordynarna kpina z religii. Sam nie rozumiem zbytnio pojęcia „obraza uczuć religijnych” więc nie napiszę, że właśnie to komukolwiek grozi. Obrazić mogą się konkretni ludzie, w tym przypadku Żydzi. Starotestamentowemu, mściwemu i okrutnemu Bogu dostaje się najbardziej. Jego wyznawcom z obsesją na punkcie czystości i odmawiającym sobie bekonu również.

Najprawdopodobniej co wrażliwsi Chrześcijanie poczują się nieswojo. Co prawda Chrystus został przedstawiony jako sympatyczny, inteligentny i obdarzony sporym poczuciem humoru człowiek, ale jednak czytanie o jego zainteresowaniu seksualnością może być czymś nie do przełknięcia. 

Następnie trzeba odsiać ludzi spodziewających się poważnej lektury. Baranek to książka humorystyczna. Judea i tereny odwiedzane przez Joshue przypominają Świat Dysku Pratchetta. Inspiracja „Żywotem Briana” jest bardzo widoczna. Trzeba jednak uczciwie przyznać, że Moore to nie Pratchett ani nie Pythoni.

Jeżeli nie przesiało Was żadne sito możecie czytać dalej

Baranek opowiada historię Jezusa z perspektywy jego najlepszego kumpla Biffa. Opiera się na koncepcie, że chociaż Jezus wie o swojej misji to jednak zupełnie nie wie jak się do niej zabrać. Jego Ojciec kontaktuje się z nim tylko za pośrednictwem niezbyt kompetentnego anioła zdolnego spóźnić się dziesięć lat na wyznaczone zwiastowanie.

Przez pierwsze lata życia Jezus będzie uczył się wskrzeszać jaszczurki (od czegoś trzeba zacząć) i obserwował życie swojej małej wiejskiej społeczności. To tutaj zaobserwuje pewne absurdy starotestamentowej wizji Boga. To zdecydowanie najlepsza część książki, dobrze napisana, spójna i sensowna. Christopher Moore wiernie oddał realia życia żydowskich społeczności pod rzymskim protektoratem.

Dlatego przejście do kolejnej części może wiązać się ze sporym szokiem. Wiedziałem, że to książka fantastyczna więc 200 letni magowie i walki z demonami mnie nie zdziwiły, ale skąd buddyjski klasztor i nauka kung fu przynajmniej kilkaset lat przed ich faktycznym zaistnieniem? Autor w posłowiu wyjaśnił swoją zabawę faktami historycznymi, ale według mnie przyzwyczajenie czytelnika do jako takiej wierności realiom i zrujnowanie tego poczucia kilkadziesiąt stron później to nienajlepszy pomysł.

W końcu część trzecia, czyli inne spojrzenie na wydarzenia znane nam z ewangelii. Miałem wrażenie, że Judea z pierwszej i trzeciej części to dwa różne światy. Przede wszystkim część ostatnia jest najkrótsza i pisana z pewną rezerwą. Co prawda żadna granica według mnie nie została przekroczona, ale z powodu asekuranctwa historii brakuje pazura. Jedyne elementy humorystyczne to przerysowanie znanych nam postaci: Jan chrzciciel podtapia swoich wiernych nie zawsze przekonanych do chrztu a apostołowie to zgraja niezbyt sympatycznych wieśniaków.

Ani to mądre, ani odkrywcze, ani obrazoburcze. Trochę nijakie, za to w większości zabawne i dobrze napisane. Dobre czytadło, ale nic więcej.