Opisywaną książkę w księgarniach można znaleźć w działach z literaturą kryminalną. Siadając do lektury również spodziewałem się kryminału, być może oryginalnego, wyłamującego się ze schematów – w końcu autorem jest człowiek o duszy artysty, poeta i filmowiec. Otrzymałem coś przypominającego biografię, sam nazwałbym to notatnikiem lub nawet brudnopisem artysty gdzie historia tytułowego bohatera jest tylko pretekstem do rozważań o sensie istnienia, istocie czasu i przestrzeni.

Teraz czas wyjaśnić cudzysłów, który postawiłem pisząc o uproszczeniu stylu kilka linijek wyżej. Postawiłem go, ponieważ język i styl książki są dosyć męczące, i na początku, i na końcu dzieła. W jednym z wywiadów Kasper Bajon przyznał, że jest kolekcjonerem słów i nazw własnych, które same w sobie mają już „fabułę”. O przytłoczeniu nazwami własnymi i nazwiskami pisałem już wcześniej, natomiast nie wspominałem, że zdarzały się rozdziały gdzie w zrozumieniu wielu słów pomagała mi wikipedia. Przyjemności czytania nie poprawiały zawiłe zdania wielokrotnie złożone ze skomplikowaną składnią. Twory ciągnące się przez kilkanaście linijek z całym arsenałem przecinków, średników, nawiasów i cudzysłowów są dosyć często spotykane.

Jak widać historia „Kluga” nie zachwyciła mnie, mimo to nie żałuję, że przeczytałem tę książkę. Oceniłem ją z punktu widzenia czytelnika sięgającego raczej po literaturę popularną, pewnie jak większość czytelników odwiedzających mojego bloga. Jestem pewien, że ludzie mający większe rozeznanie w szeroko pojętej kulturze bardziej docenią książkę Kaspra Bajona. Dlatego też, pomimo niskiej oceny z pewnością sięgnę po nią jeszcze raz za kilka lat, kiedy będę w stanie podążać za wywodem autora, wszystkimi nawiązaniami i aluzjami które można znaleźć w książce.

Recenzja „Kluga” powstała dzięki księgarni internetowej Merlin