Już we wstępie chciałbym zadeklarować pełną niekompetencję. Nie jestem ani polonistą, ani prawnikiem czy znawcą tematu. To taka sobie zwykła opinia, zwykłego blogera, czytacza beletrystyki i popularnych  książek. Potraktujcie tę notkę jako zapoczątkowanie dyskusji, czy to w komentarzach, czy na swoich własnych blogach. Ja na pewno postaram się zdobyć wypowiedź kogoś z Wydawnictwa Literackiego, więc jeśli napiszecie coś na swoich blogach to koniecznie zostawcie u mnie link! Proszę także Martę o wyrażenie jej opinii w publicznym komentarzu. Może nawet streścisz nam wnioski wynikłe z dyskusji na studiach?

Rita Gombrowicz postąpiła zdecydowanie słusznie! Dzieło tak wielkiej postaci jak Witold Gombrowicz to dziedzictwo narodowe. I co z tego, że obnażające, że skandalizujące? Najważniejsze, że prawdziwe. Możliwość takiego zaglądnięcia w głąb umysłu artysty nie zdarza się często.  A autor tak nietuzinkowych książek nie mógł być grzecznym, poukładanym chłopcem. Geniusz i szaleństwo oddziela bardzo cienka linia. Wydaje mi się, że „Dzienniki” i „Kronos” Gombrowicza pozwalają czytelnikom balansować na tej linii bez obawy jej przekroczenia.

Dobrze, że książka ukazała się po tak długim czasie. Prywatne zapiski nie są w stanie już nikomu zaszkodzić. Teraz możemy na chłodno analizować to jak żył i o czym myślał Gombrowicz. Może niektórzy się zniesmaczą. Ale to najgorsze co może się stać. Nie będzie żadnego skandalu mimo najszczerszych życzeń marketingowców

Testamenty wielkich ludzi zawierające prośby o zniszczenie zapisków często są ignorowane. Skąd się takie prośby biorą? Ze skromności? Z obawy przed obarczaniem innych swoim życiem i swoimi myślami? Cokolwiek byłoby przyczyną nie wolno tego robić.

Publikować? Tak, pytanie tylko kiedy? Notatek Jana Pawła II, które również miały być spalone nie znamy do dzisiaj. Może to dobrze? Może to za wcześnie na konfrontację z nimi. Ale okres kwarantanny wynoszący cztery dekady jak w przypadku „Kronosu” wydaje się być optymalnym.

Po 40 latach nie możemy już mówić o złamaniu prywatności. Po tylu latach zapiski mają już wartość historyczną i artystyczną, a dzięki kwarantannie wielkie myśli i dzieła nie płoną w kominku.