Nadal uwielbiam bezsensowny rozlew krwi. I tego elementu w antywestrnie Patricka deWitta na szczęście nie zabrakło.

Za to prosty jak budowa cepa świat zamienił się w prawdziwy kombajn. Tego dobrego nie poznamy już po kolorze kapelusza, złego nie charakteryzuje już niekompletne uzębienie. Serio – to ten zły wozi ze sobą szczoteczkę do zębów i pachnie miętą. Tak w ogóle to czy ten zły jest tak naprawdę zły?

Właściwie to całkiem miły z niego facet. Tęskni za mamą, łatwo się zakochuje i przesadnie dba o Baryłkę – leniwego i pechowego wierzchowca. Co prawda jest połową słynnego morderczego duetu Braci Sisters, ale przynajmniej zawsze jest mu bardzo przykro kiedy chowa rewolwer do kabury po skończonej robocie.

Drugi z braci to kawał wyrachowanego ekhm ekhm „złego człowieka”. Dopóki strzela żaden mięsień mu nie zadrży, a sprowokować do strzelania tego choleryka jest niezwykle łatwo. Złoto i zaszczyty są jego motorem działania. Dręczą go koszmary…

Eli`ego i Charlie`go różni praktycznie wszystko – łączą ich braterskie więzi. Skrzywdzeni przez los mają tylko siebie. Razem podróżują przez Dziki Zachód zamieszkały przez inne równie ciekawe i nieoczywiste postaci.

Kowboje posiadający charakter i bogate życie wewnętrzne. Sam pomysł na książkę jest wart zainteresowania, a wykonanie nagrody. Bracia Sisters to jedni z najbardziej oryginalnych i ciekawych bohaterów literackich z którymi się spotkałem.

Książka jest wręcz przesiąknięta czarnym humorem. Nie wszyscy lubią ten typ komedii, ale cynicy powinni piać z zachwytu.

W jednej z recenzji przeczytałem zarzut, że książce brak klimatu westernu i dzikiego zachodu. Tylko czym jest klimat dzikiego zachodu? Wydmuszką, dyktową dekoracją, konwencją i schematem. To tak jakby narzekać, że „Romeo i Julia” nie mają klimatu „M jak miłość”

„Bracia Sisters” niszczą wszelkie schematy z hukiem i uśmiechem na twarzy. Pomysły Patricka deWitta na nabicie ćwieka czytelnikowi są po prostu rewelacyjnie. Zanim jednak sięgniecie po książkę dobrze byłoby znać chociaż jeden „klasyczny” western, żeby docenić wszystkie smaczki. Indianie to dobrzy jeźdźcy? Może i tak, ale zawsze jakaś melepeta się znajdzie

Na szczególną uwagę zasługuje konstrukcja powieści. Każdy z krótkich rozdziałów to oddzielna, kompletna opowiastka.