Już sama forma scenariusz wymaga, aby cała historia była skondensowana i jak najmniej słów wyrażało jak najwięcej. Nie ma tu miejsca na żadne opisy i zbędne wstawki. Postaci poznajemy przez ich słowa i czyny.

W ten oto sposób dostajemy przedwojenną prowansalską wioskę z pigułce. Uliczki zaludniają ciekawe i charakterystyczne postaci.  Życie toczy się powoli, wszyscy się znają od kilku pokoleń wstecz. Niektórzy ze sobą nie rozmawiają z powodu sporu pradziadów chociaż i tak nikt nie pamięta o co poszło. Jedynie świecki nauczyciel i ksiądz proboszcz doskonale wiedzą z jakiego powodu się nie lubią. Pomimo to i tak jeden drugiego poniesie na barana by zapobiec prawdziwej katastrofie – braku chleba.

Prostoduszny piekarz, poślubił o wiele młodszą piękną kobietę. Dbał o każdą jej zachciankę, pracował ciężko i ani się obejrzał został rogaczem. Serenady w wykonaniu młodego pasterza wziął jako wyraz wdzięczności za wypiek smacznego chleba. Nawet wysłał żonę, żeby poczęstowała go podpłomykiem i wcale nie dało mu do myślenia, że nie zapalili światła w czasie jego konsumpcji

Taki to był prosty człowiek. Kochał swoją żonę najbardziej na świecie, to dla niej piekł chleb a kiedy odeszła (jak sądził do mamusi) postanowił cały dzień spędzić we wspomnianym barze. Widmo głodu albo codziennych wielogodzinnych wypraw do najbliższego miasteczka zmusiło do współpracy całą wioskę.

Rozpaczliwe próby nakłonienia wiejskich kobiet zazdroszczących młódce urody do współpracy, wysłanie na poszukiwania skłóconych sąsiadów, piekarz nie przyjmujący do wiadomości, że został rogaczem. Wyśmienity materiał na komedię.

Komedię w starym stylu. Komedię z niesamowitym klimatem. Komedię na poziomie. Komedię jakich już się nie pisze i nie kręci. Bawi głównie wybuchowa mieszanka charakterów, żarty słowne i sytuacyjne. Nie ma tutaj miejsca na slapstick czy niewybredne żarty poniżej pewnego poziomu. Jest to niezwykle ciepła i zabawna opowieść. Zazwyczaj nie dowierzam opisom z okładki, ale informacja, że „Żona piekarza” na stałe zapisała się w kanonie francuskiej komedii wcale mnie nie dziwi. Wielka szkoda, że ten twórca nie jest szerzej znany polskiej publiczności. Z przyjemnością obejrzałbym „Żonę piekarza” i inne dzieła Marcela Pagnola w telewizji lub na deskach teatru. 

Jak dotąd nie spotkałem pisarza potrafiącego budować tak klimatyczne, gawędziarskie opowieści. Dlatego właśnie książkę tego autora po raz kolejny polecam każdemu czytelnikowi. Nawet jeśli na co dzień czytasz coś mocniejszego to chwila wytchnienia na prowincji w otoczeniu sympatycznych bohaterów z pewnością nie zaszkodzi.