Wydanie tej książki teraz to szkoda dla wizerunku zmarłego przed kilkoma laty Macieja Rybińskiego. Nie wiem czym kierowały się osoby odpowiedzialne za dobór tekstów, ale stworzyły one prawdziwego koślawego potworka bez rąk i nóg, ale za to z dwoma ogonami.

To już nawet nie jest format kieszonkowy. Kieszonkowe wydania książek, które mam na półce są wyraźnie większe od „Bajeczek ekonomicznych”, a zeszyt formatu A5 wydaje się być prawdziwym olbrzymem w porównaniu z tym wydaniem. W zestawieniu z rozmiarem książki komicznie wygląda duża czcionka, interlinia , twarde okładki, ilustracje (sic). Po co wydawać książkę skoro ma się treść wystarczającą do zapełnienia najwyżej broszurki?

Ogony to już dla ludzkości pieśń przeszłości. Kiedyś były, podobno pomagały skakać po drzewach, ale już się zdezaktualizowały. Taki sam los czeka felietony komentujące bieżące wydarzenia. Większość z nich ląduje w koszu razem w wczorajszą gazetą.

W tej książce niektóre zostały wskrzeszone, przyczepione w losowych miejscach i straszą swoją nie aktualnością. Do teraz nie mogę wyjść z podziwu dla optymizmu redakcji, która  w 2013 roku uznała za atrakcyjne czytanie o Marcinkiewiczu, Andrzeju Lepperze, Aleksandrze Kwaśniewskim, Romanie Giertychu,  czy nieistniejącym od lat BIG Banku.

Nie mam tutaj żadnych zarzutów do felietonów Macieja Rybińskiego. Mądrze i ciekawie pisał, ale dekadę temu!

Poprzednie zarzuty były do redaktorów. W tym akapicie znowu im się oberwie, ale tym razem nie oszczędzę Macieja Rybińskiego. W mojej ocenie same bajeczki ekonomiczne wypadły sucho. Nieudolna stylizacja na bajkę, dramat, czy gwarę góralską nie wyszła na dobre treściom ekonomicznym. Wielkim pisarzem Maciej Rybiński jednak nie był.

Zresztą tych bajeczek nie ma znowu tak dużo. Są wymieszane z felietonami, fraszkami, złotymi myślami, opowiadaniami, przypowieściami a wszystko jest jeszcze poprzetykane satyrycznymi rysunkami. Wydawałoby się, że w tak krótkiej książeczce trzymanie się głównego ekonomicznego tematu nie powinno stanowić problemu, a jednak polityki tu chyba nawet więcej. A raczej politycznej archeologii.

Od tego chaosu rozbolała mnie głowa. Dwója dla tej książki wynika tylko i wyłącznie z mojego przeświadczenia, że najwięcej tutaj schrzanili redaktorzy i wydawnictwo. Jestem pewien, że z tekstów Macieja Rybińskiego można stworzyć ciekawszą, bardziej aktualną, ładniej wydaną i po prostu lepszą książkę.Zobacz jaka malutka jest ta książka i dowiedz się co czytałem w kwietniu 2013 r. oprócz „Bajeczek ekonomicznych”

 

Wszystkie wymienione elementy dostałem, ale nie usatysfakcjonowały mnie do końca. Owszem, pierwsze strony wbijają w fotel. Walka otwierająca historię oszałamia bogactwem wyobraźni autora. Agent potężnej rodziny Droodów od setek lat pilnującej bezpieczeństwa na ziemi bezpardonowo rozprawia się z potworami znanymi nam zarówno z legend, historii science fiction a także niespotykanymi nigdzie wcześniej – będącymi pomysłem Pana Simona R. Greena. Rewia magicznych sztuczek i potężnych zaklęć współdziałających z najnowszą techniką komputerową i konwencjonalną bronią nie pozostawia wątpliwości – Szaman Bond to prawdziwy twardziel. Po skończonej robocie wraca do rodowej siedziby po nowe niezwykle ważne zadanie.

Następnego dnia niemal natychmiast po opuszczeniu rezydencji jego zabytkowy (ale odpowiednio odpicowany samochód) napada banda międzywymiarowych zbirów. Walka po raz kolejny wbija w fotel, Szaman Bond wychodzi z potyczki obronną ręką i powtarza tę sztuczkę kilkakrotnie na tej samej autostradzie aż do momentu kiedy zdaje sobie sprawę, że został zdradzony i wystawiony na śmierć. Walki wbijają w fotel  … w coraz mniejszym stopniu.

Agent postanawia złożyć wizytę niegdysiejszym wrogom, gdzie rozdział za rozdziałem wywiązują się walki – walki wbijają w… kogo ja chcę oszukać. W pewnym momencie książka zaczyna śmiertelnie nudzić czytelnika. Fabuła nie zmierza w jakimś konkretnym kierunku. Żadna walka ani wizyta u któregokolwiek potwora nie przynosi żadnej wskazówki i nie przybliża do rozwiązania tajemnicy. Być może dlatego, że tajemnica została wyjawiona już w pierwszym rozdziale i czytelnik doskonale wie, dlaczego agent został uznany za zagrożenie. Szaman Bond w końcu stwierdza, że i tak się niczego nie dowie od swoich byłych wrogów i samodzielnie musi zrobić wjazd na chatę swoim krewnym. Wpada na ten pomysł jakieś 350 stron za późno…

Na chwilę robi się ciekawie. W bibliotece agent odkrywa straszną tajemnicę. Z biblioteki musi dostać się do piwnic, żeby ukarać własną rodzinę za niegodziwości, których się dopuściła. W każdym kolejnym pokoju spuszcza łomot innym przyobleczonym w złoto wojownikom, ale przedtem ucina sobie z każdym ważną pogawędkę o życiu, śmierci i innych wzniosłych sprawach. Kolejne 100 stron schematu, by dotrzeć do punktu kulminacyjnego, wcale nie oryginalniejszego niż cała powieść.

Zabili go, ale uciekł… Czytając książkę nie mogłem odpędzić skojarzenia do starych filmów akcji klasy B gdzie głównego bohatera otacza 50 przeciwników uzbrojonych w łańcuchy i sztachety a i tak podkładają mu się pojedynczo w przepisowej walce kung-fu. Co więcej rażą nieścisłości i nielogiczne wydarzenia. Głównemu bohaterowi wszystko przychodzi zbyt łatwo. Tylko jego rodzina posiada niezniszczalny pancerz i potężną broń, dzięki której trzyma w szachu cały wszechświat od zarania dziejów. To by tłumaczyło zwycięstwa nad wrogami… ale powrót do kwatery głównej z pistoletem na wodę święconą przeciwko tysiącu złotym wojownikom i całej zbrojowni? Naciągane…

Kiepsko skonstruowana fabuła to niestety nie jest mój jedyny zarzut. Tak napisaną książkę można by od biedy potraktować jako zbiór 22 opowiadań fantasy-akcji. Można by, gdyby nie nieprzeciętne nagromadzenie akcji. Utwór składa się niemal z samych fragmentów dynamicznych bez chwili wytchnienia.  Mała ilość opisów bardzo utrudnia wyobrażenie sobie ciekawego świata wymyślonego przez pisarza. Lektura po prostu męczy, jest za długa a fabuła nie grzeszy logiką.

Ocena kończąca recenzję wynika z faktu, że mimo wszystko udało mi się dobrnąć do końca. Jednak wątpliwe jest bym sięgnął po kontynuację przygód Człowieka ze złotym amuletem. Być może znacie inne książki tego autora? Jeśli w nich prezentuje lepszą formę chętnie przeczytam. Pomysł połączenia świata współczesnego i świata fantasy jest niezwykle intrygujący, ale wykonanie zawiodło na całej linii.

Recenzja książki „Człowiek ze złotym amuletem” powstała dzięki