Wydanie tej książki teraz to szkoda dla wizerunku zmarłego przed kilkoma laty Macieja Rybińskiego. Nie wiem czym kierowały się osoby odpowiedzialne za dobór tekstów, ale stworzyły one prawdziwego koślawego potworka bez rąk i nóg, ale za to z dwoma ogonami.

To już nawet nie jest format kieszonkowy. Kieszonkowe wydania książek, które mam na półce są wyraźnie większe od „Bajeczek ekonomicznych”, a zeszyt formatu A5 wydaje się być prawdziwym olbrzymem w porównaniu z tym wydaniem. W zestawieniu z rozmiarem książki komicznie wygląda duża czcionka, interlinia , twarde okładki, ilustracje (sic). Po co wydawać książkę skoro ma się treść wystarczającą do zapełnienia najwyżej broszurki?

Ogony to już dla ludzkości pieśń przeszłości. Kiedyś były, podobno pomagały skakać po drzewach, ale już się zdezaktualizowały. Taki sam los czeka felietony komentujące bieżące wydarzenia. Większość z nich ląduje w koszu razem w wczorajszą gazetą.

W tej książce niektóre zostały wskrzeszone, przyczepione w losowych miejscach i straszą swoją nie aktualnością. Do teraz nie mogę wyjść z podziwu dla optymizmu redakcji, która  w 2013 roku uznała za atrakcyjne czytanie o Marcinkiewiczu, Andrzeju Lepperze, Aleksandrze Kwaśniewskim, Romanie Giertychu,  czy nieistniejącym od lat BIG Banku.

Nie mam tutaj żadnych zarzutów do felietonów Macieja Rybińskiego. Mądrze i ciekawie pisał, ale dekadę temu!

Poprzednie zarzuty były do redaktorów. W tym akapicie znowu im się oberwie, ale tym razem nie oszczędzę Macieja Rybińskiego. W mojej ocenie same bajeczki ekonomiczne wypadły sucho. Nieudolna stylizacja na bajkę, dramat, czy gwarę góralską nie wyszła na dobre treściom ekonomicznym. Wielkim pisarzem Maciej Rybiński jednak nie był.

Zresztą tych bajeczek nie ma znowu tak dużo. Są wymieszane z felietonami, fraszkami, złotymi myślami, opowiadaniami, przypowieściami a wszystko jest jeszcze poprzetykane satyrycznymi rysunkami. Wydawałoby się, że w tak krótkiej książeczce trzymanie się głównego ekonomicznego tematu nie powinno stanowić problemu, a jednak polityki tu chyba nawet więcej. A raczej politycznej archeologii.

Od tego chaosu rozbolała mnie głowa. Dwója dla tej książki wynika tylko i wyłącznie z mojego przeświadczenia, że najwięcej tutaj schrzanili redaktorzy i wydawnictwo. Jestem pewien, że z tekstów Macieja Rybińskiego można stworzyć ciekawszą, bardziej aktualną, ładniej wydaną i po prostu lepszą książkę.Zobacz jaka malutka jest ta książka i dowiedz się co czytałem w kwietniu 2013 r. oprócz „Bajeczek ekonomicznych”

 

Wacław Radziwinowicz to wieloletni korespondent Gazety Wyborczej z Rosji. Książka stanowi wybór jego reportaży i felietonów z kilkunastu lat pobytu autora w tym kraju. Ułożone chronologicznie teksty pokazują powolne zmiany jakie tam następują. Już sam tytuł to sugeruje. Jak absurdy opisywane przez Gogola wyglądają we współczesności? Mają się nadspodziewanie dobrze.

Kto szczerze nienawidzi polityki chyba powinien odpuścić. Polityka jest bardzo ważną częścią tej książki. Jeśli chociaż tolerujecie taką tematykę warto dać szansę Wacławowi Radziwinowiczowi, ponieważ pisze o niej w niezwykle ciekawy sposób. Zazwyczaj ukazuje ważne problemy przez pryzmat zwykłych Rosjan, których polityka może nie interesować równie mocno jak nas, ale jednak dotyka ich z całą swoją mocą.

Innym trickiem na zainteresowanie czytelnika jest opisanie zakulisowych zagrywek i pozornie nieistotnych gestów, które tylko specjalista może dostrzec i odpowiednio zinterpretować. Bardzo podobały mi się opisy wzajemnych relacji Władimira Putina i Dmitrija Miedwiediewa. Niby wszyscy wiedzą kto w tym duecie gra pierwsze skrzypce, ale żeby w pełni docenić z jaką wirtuozerią Putin podcinał skrzydła swojemu wspólnikowi trzeba poznać komentarz eksperta.

Historia

Historia w książce Wacława Radziwinowicza koncentruje się głównie na trudnych, zagmatwanych polsko-rosyjskich losach. Bardzo podobało mi się ukazanie roli jaką odegrała Polska w rosyjskim ruchu desydenckim. Nigdy bym nie pomyślał, ale to my byliśmy dla rosyjskiej inteligencji inspiracją i oknem na świat. Po raz kolejny mogę powiedzieć, że historia nie nudzi. Ukazanie jej przez pryzmat zwykłych ludzi, poprzez dowcipy prostego ludu z naiwnych prób manipulacji w wykonaniu Kremla – w ten sposób historia trafi do każdego. Pisanie o historii w tak ciekawy sposób to wielka umiejętność.

Zauważyliście pewnie co wybrałem do upiększenia tego tekstu. Internetowe memy, które w ciekawy sposób komentują rzeczywistość. Wacław Radziwinowicz w swojej książce postępuje podobnie. Rosyjska polityka to temat mający potencjał na zanudzenie czytelnika. Na szczęście spod pióra reportażysty wychodzą teksty interesujące, sprawnie napisane i zapadające w pamięci.

Warto poznać sąsiada, zwłaszcza z tak dobrej książki! A za recenzji na moim blogu możecie już teraz poznawać rosyjską literaturę.