Święty Psychol

Motyw szpitala psychiatrycznego przewałkowano w horrorach i thrillerach, zarówno książkowych jak i filmowych już na wszystkie możliwe sposoby! Też tak Wam się wydaje? Mnie także się wydawało. Sięgnijcie po „Świętego Psychola” by poczytać o mrocznym i niebezpiecznym psychiatryku z kolorowym przedszkolem zaraz za murem.

Niezły kontrast prawda? I o dziwo nie skończy się masakrą piła mechaniczną biednych dzieci i ich pluszowych misiów. To byłoby zbyt proste. Książka Johana Theorina to thriller psychologiczny. Już od pierwszych stron pochłania nas nieznośna tajemnica, którą skrywa główny bohater Jan Hauger. Nie, nie jest pacjentem szpitala. A może powinien być?

Tak, zdecydowanie nie pałałem do niego sympatią. Z takim życiem wewnętrznym najchętniej zamknąłbym go w Świętym Psycholu, ale kim ja jestem żeby decydować? Żeby zagrać na emocjach czytelników jeszcze mocniej Jan Hauger trafia do wspominanego przedszkola. A żeby podkręcić atmosferę jeszcze mocniej – zostaje oddelegowany do nocnych dyżurów. Tak, tak – to takie przedszkole, w którym dzieci nocują pod opieką wychowawców pod murem szpitala pełnego wariatów.

Wspominałem, że przedszkole i szpital łączy podziemny tunel? Atmosfera robi się gęsta – a to dopiero warunki początkowe. Wyobrażacie sobie co się dzieje dalej?

Jest nieznośnie.  Atmosfera jest ciężka jak tona gruzu nad głową. Akcja toczy się nieznośnie powoli, ale niezmiennie w niesprzyjającym kierunku. Czytając masz ochotę rozerwać na strzępy bohaterów, którzy w ogóle nie wzbudzają sympatii. Ani mający problemy Jan Hauger, ani jego udający ślepych współpracownicy, ani pacjenci szpitala, ani dzieci, ani nawet niby empatyczny personel szpitala. Wszyscy okopali się na swoich pozycjach i wydaje się, że nic nie może zmienić sytuacji.

Napięcie zwiększa się aż do punktu kulminacyjnego, a potem nie doczekujemy się rozprężenia. Niby historia się skończyła. Nie ma co już liczyć na inne zakończenie. To nie tani chwyt autora na sprzedanie drugiej części „Święty Psychol II Starszaki kontratakują”. To po prostu skandynawski charakter. Wszystkie te kipiące emocje i problemy muszą rozejść się po kościach, trzeba je stłumić w sobie, schować z tyłu głowy i iść z nimi dalej.

To książka z gatunku tych, które zostawiają kaca książkowego po lekturze. Skondensowana depresja w plecaku, którą sobie można dawkować wedle uznania. Jeśli macie humor pod psem, to nie mówcie, że nie ostrzegałem.

A teraz szybko zapisz się nawsletter. Może w kolejnym liście ode mnie znajdziesz weselszą lekturę!

The post Święty Psychol appeared first on AleKulturka.

„Szczęśliwa ziemia” to mieszanka. Nie powiem, że wybuchowa, bo to nie powieść szpiegowska. To mieszanka charakterów, miejsc, tematów i wydarzeń. Zupełnie jak w życiu. Może i życie takie jest, ale książka przez to wyszła chaotyczna.

Zacznijmy od tematyki książki. Jest to jednocześnie powieść fantasy z potwornym bykiem, widocznym na okładce, mieszkającym w podziemiach zamku oraz powieść realistyczna. Warstwa realistyczna skupia się na bardzo wielu wątkach: o dorastaniu w Polsce, o marzeniach, o konflikcie pokoleń, o relacjach damsko-męskich. Książka opowiada o tych wszystkich tematach z punktu widzenia czterech bohaterów na dwóch planach czasowych – współczesnym z perspektywy 30 letnich mężczyzn i wcześniejszym kiedy bohaterowie byli maturzystami. Akcja rozgrywa się w w kilku polskich i zagranicznych miastach.

Panuje chaos. Autor nie pomaga nam się odnaleźć na kartach tej historii nazywając młodych bohaterów ksywkami, a starszych imionami. Bohaterowie po 10 latach są nie do poznania, ale może to było celowe? Może to był kolejny zabieg podkreślający, jak bardzo znowu w życiu im nie wyszło?

Jakby nie było, tematyka i przesłanie książki wzbudziły we mnie ogromny sprzeciw. Mam ochotę wykrzyczeć jak bardzo Łukasz Orbitowski się pomylił pisząc „Szczęśliwą ziemie”. Może dlatego, że ja patrzę jeszcze na świat z perspektywy tych młodszych wersji bohaterów, ale o tym opowiem Wam we vlogu za kilka dni. Subskrybujcie mój kanał YT, a najprawdopodobniej w sobotę zobaczycie filmik.

To co bardzo mi się podobało w tej książce to panoramy miast. Mogłem to ocenić bo znam sportretowane w książce Kraków, Warszawę i Rykusmyku. Literackie widokówki z tych miast są rewelacyjne, piękne i takie prawdziwe. Spytacie jakim cudem wziąłem się w Rykusmyku i gdzie na mapie polski leży to śmieszne miasto? Wszędzie! Chociaż Rykusmyku ma swój pierwowzór na dolnym śląsku to jego opis można rozszerzyć na każde małe miasto w Polsce. Wiecie takie z rynkiem i jedyną na nim restauracją, takie gdzie każdy zna miejscowego pijaczka próbującego sobie dorobić na różne sposoby, takie gdzie miejscowy biznesmen właściciel kilku sklepików wydaje się być panem świata. Takie miasteczko też Wam pokażę na vlogu.

Chociaż książka mi się absolutnie nie podobała to i tak ją polecam. Siedzi we mnie jak zadra, ciągle budzi niepokój i zmusza do myślenia, a to chyba cechy dobrej książki, prawda? Niepokoju wcale nie budzi fantastyczny potworny byk – to raczej polska rzeczywistość napawa strachem i odbiera wszelki optymizm.

The post Szczęśliwa ziemia trzydziestolatków appeared first on AleKulturka.

Sądząc po tytule można by mnie posądzić o zdradę blogosfery książkowej na rzecz kulinarnej. Spokojnie – zostaję w książkowej, a jeśli już gdzieś się wybieram to tylko na Ukrainę. Recenzję książki „Barszcz Ukraiński” potraktujcie jako zapowiedź większej ilości materiałów poświęconych naszemu wschodniemu sąsiadowi. 

Najpierw będzie vlog z moimi przemyśleniami na temat Ukrainy, później wywiad z ukraińskim zespołem rockowym, a w końcu spotkanie autorskie na żywo – chociaż tego ostatniego nie mogę być pewien z powodu napiętej sytuacji. Który materiał chcielibyście zobaczyć najpierw? Napiszcie to w komentarzu, a jeśli przy okazji zgodzicie się na otrzymywanie ode mnie newslettera to będziecie mieli pewność, że niczego nie przegapicie.

Barszcz ukraiński

Koniec wodolejstwa. Czego możecie się spodziewać po książce? Tego co po tytułowym barszczu ukraińskim, czyli porządnej wkładki – mięsa, ziemniaków, warzyw w takich ilościach, że na długo zaspokoją głód. Książkę można śmiało traktować jak przewodnik po Ukrainie. Nie taki turystyczny, ale życiowy.

Przewodnik po życiu na Ukrainie – tego określenia szukałem. Szesnaście rozdziałów opisuje najważniejsze aspekty funkcjonowania w tym kraju. Piotr Pogorzelski opisał Ukrainę z punktu widzenia zwykłego Kowalskiego, a nie polityka czy historyka. I tak ważnym tematem stała się muzyka, którą możemy usłyszeć w radiu czy telewizji. I to przez pryzmat tej muzyki dowiadujemy się co nieco o polityce i historii. Skąd się wziął podział na rosyjskojęzyczny pop i śpiewany po ukraińsku rock? Z tego samego powodu, z którego Ukraina jest ciągle podzielona na wschodnie i zachodnie rejony. Dowiemy się tego w taki właśnie dosyć lekki sposób.

Styl książki jest raczej popularnonaukowy niż dziennikarski. Brakuje mi w tej książce bohaterów z krwi i kości, emocji i wydarzeń z życia wziętych. Zamiast tego mamy dosyć sporo danych statystycznych wziętych z ukraińskiego rocznika statystycznego. Odwołania do tej publikacji pojawiały się dosyć często w przypisach, ale na szczęście nie odczułem przeładowania informacjami.

Najważniejsze dla mnie jest to, że dzięki tej książce zrozumiałem jak bardzo Ukraina różni się od Polski. Wcześniej nie miałem jakoś potrzeby dowiadywania się więcej i zgłębiania informacji serwowanych przez dzienniki. No bo w sumie po co? W swoim zadufaniu sądziłem, że wiem już wystarczająco dużo – że to kraj podobny do Polski, tylko ze swoimi problemami. zawsze wolałem patrzeć dalej na wschód, na Rosję, Ukrainę pomijając wzruszeniem ramion. Nawet nie wiecie w jakim byłem błędzie. No ale o tym odkryciu opowiem Wam już za kilka dni. „Barszcz ukraiński” pojawi się jeszcze na moim YouTube.

A co Wy wiecie o Ukrainie? Pamiętajcie, że komentując możecie się zapisać na newsletter.

The post Przepis na barszcz ukraiński appeared first on AleKulturka.