Brakuje jednak jakiegoś pogłębienia tych historii. Bohaterowie są słabo zarysowani i niezbyt charakterystyczni. Zlewają się jeden z drugim i po jakimś czasie wylatują z głowy. Zwłaszcza mężczyźni w średnim wieku. Są głównymi bohaterami kilku opowieści i już naprawdę nie wiem co przydarzyło się komu.

Tę recenzję piszę właśnie z perspektywy czasu. Książkę przeczytałem chyba na początku stycznia. Z 10 opowiadań w szczegółach pamiętam połowę, w tym jedno wybitne, które naprawdę powinno zostać  książką.

Wszystkie opowiadania mają jeden naprawdę mocny punkt wspólny dla każdego tekstu. Mroczny klimat, pomieszanie fantasy i sci-fi z polską szarą rzeczywistością.

Sam nie czytałem wcześniej niczego podobnego, ale muszę poszukać bo czytanie o demonach na ulicach Częstochowy, czy o szalonym konstruktorze maszyny czasu ze Śląska było naprawdę ciekawym doświadczeniem.

W opowiadaniach Krzysztofa Spadło to czego my już nawet nie zauważamy: szare budynki, anonimowi przechodnie, zwykłe jednorodzinne domki na zwykłych polskich przedmieściach skrywają fantastyczne tajemnice i przygody.

Pójście na spacer po lekturze było zupełnie nowym przeżyciem.

To ciekawe, ale jestem w stanie pochwalić i przyczepić się do tego samego elementu w jednej książce. Według mnie niektóre teksty nie zawierają nic więcej oprócz tego klimatu. Po prostu najzwyczajniej w świecie zapomniałem już co przytrafiło się poszczególnym bohaterom. Pamiętam diabelskie odgłosy niczym z głębin piekieł, wszechogarniające poczucie zagrożenia, światła na ziemi i niebie itp.

Wszystko to było rewelacyjnie opisane, dreszczyk emocji autentyczny i ciekawy. Jestem jednak zbyt bardzo przyzwyczajony do tradycyjnej prozy, żeby przedkładać klimat nad akcję. Wolę inne proporcje.

Będę z uwagą śledził dalsze poczynania Krzysztofa Spadło. „Marzyciele i Pokutnicy” to debiut tego autora i jest to debiut rewelacyjny. Debiutanci nieczęsto mogą pochwalić się lekkim piórem, a ta książka wciąga jak czarna dziura. Nie mogę się przyczepić do niczego, oprócz tego, że jak dla mnie klimatu było trochę za dużo.

Wiem jednak, że dla innych to może być największy atut książki!

Fabuła jest pewnie znana większości z nas. Po wielkiej wojnie Stany Zjednoczone przestały istnieć. W ich miejsce powstało 13 dystryktów. Jeden z nich by utrzymać panowanie nad pozostałymi co roku urządza Igrzyska Śmierci i żąda ofiary z dzieci.

Już sama idea dzieci walczących na śmierć i życie na wielkiej arenie wydaje się tak absurdalna, że sam się sobie dziwię co mnie zamroczyło kiedy kupowałem bilet do kina. Muszę przyznać, że chociaż odrobinę się pośmiałem z wątku miłosnego i patetycznych retrospekcji i kwestii wygłaszanych ze śmiertelnie poważną miną, mających chyba nadać jakąś głębie temu potworkowi.

Już wiecie, że otrzymacie przeraźliwie płytki i bezsensowny  scenariusz. Być może film broni się na innych obszarach? Nic z tego. Warstwa wizualna jest równie cukierkowa i kiczowata co fabuła. Te kolorowe stroje i fikuśne lokacje przypominają raczej domek dla lalek niż postapokaliptyczny świat. Starania twórców aby z widowiska polegającego na brutalnym morderstwie 23 dzieci zrobić film dla dzieci właśnie dostarczają kolejnej uciechy. Ujęcia krwi trwające ułamki sekund, przeciągłe krzyki agonii, ptaki wzbijające się w powietrze i zbliżenia na twarz aktorki nie potrafiącej przekazać nią żadnych uczuć – bezcenne…

Może chociaż efekty specjalne? Wyglądają co najmniej jak z poprzedniego milenium. To sztuka, żeby w 2011 roku nakręcić film w którym nawet laik jest w stanie na pierwszy rzut oka odróżnić komputerowo wykreowane obiekty od tych rzeczywistych.

Dla mnie osobiście film był traumatycznym przeżyciem. Jeśli macie odmienne zdanie chętnie poczytam komentarze z Waszymi opiniami na temat filmu i książki.