AleKulturka » Horror

Święty Psychol

Dariusz Dłużeń — Fri, 16 May 2014 10:05:28 +0000

Święty Psychol

Motyw szpitala psychiatrycznego przewałkowano w horrorach i thrillerach, zarówno książkowych jak i filmowych już na wszystkie możliwe sposoby! Też tak Wam się wydaje? Mnie także się wydawało. Sięgnijcie po „Świętego Psychola” by poczytać o mrocznym i niebezpiecznym psychiatryku z kolorowym przedszkolem zaraz za murem.

Niezły kontrast prawda? I o dziwo nie skończy się masakrą piła mechaniczną biednych dzieci i ich pluszowych misiów. To byłoby zbyt proste. Książka Johana Theorina to thriller psychologiczny. Już od pierwszych stron pochłania nas nieznośna tajemnica, którą skrywa główny bohater Jan Hauger. Nie, nie jest pacjentem szpitala. A może powinien być?

Tak, zdecydowanie nie pałałem do niego sympatią. Z takim życiem wewnętrznym najchętniej zamknąłbym go w Świętym Psycholu, ale kim ja jestem żeby decydować? Żeby zagrać na emocjach czytelników jeszcze mocniej Jan Hauger trafia do wspominanego przedszkola. A żeby podkręcić atmosferę jeszcze mocniej – zostaje oddelegowany do nocnych dyżurów. Tak, tak – to takie przedszkole, w którym dzieci nocują pod opieką wychowawców pod murem szpitala pełnego wariatów.

Wspominałem, że przedszkole i szpital łączy podziemny tunel? Atmosfera robi się gęsta – a to dopiero warunki początkowe. Wyobrażacie sobie co się dzieje dalej?

Jest nieznośnie. Atmosfera jest ciężka jak tona gruzu nad głową. Akcja toczy się nieznośnie powoli, ale niezmiennie w niesprzyjającym kierunku. Czytając masz ochotę rozerwać na strzępy bohaterów, którzy w ogóle nie wzbudzają sympatii. Ani mający problemy Jan Hauger, ani jego udający ślepych współpracownicy, ani pacjenci szpitala, ani dzieci, ani nawet niby empatyczny personel szpitala. Wszyscy okopali się na swoich pozycjach i wydaje się, że nic nie może zmienić sytuacji.

Napięcie zwiększa się aż do punktu kulminacyjnego, a potem nie doczekujemy się rozprężenia. Niby historia się skończyła. Nie ma co już liczyć na inne zakończenie. To nie tani chwyt autora na sprzedanie drugiej części „Święty Psychol II Starszaki kontratakują”. To po prostu skandynawski charakter. Wszystkie te kipiące emocje i problemy muszą rozejść się po kościach, trzeba je stłumić w sobie, schować z tyłu głowy i iść z nimi dalej.

To książka z gatunku tych, które zostawiają kaca książkowego po lekturze. Skondensowana depresja w plecaku, którą sobie można dawkować wedle uznania. Jeśli macie humor pod psem, to nie mówcie, że nie ostrzegałem.

A teraz szybko zapisz się nawsletter. Może w kolejnym liście ode mnie znajdziesz weselszą lekturę!

The post Święty Psychol appeared first on AleKulturka.

Szczęśliwa ziemia trzydziestolatków

Dariusz Dłużeń — Thu, 20 Feb 2014 15:19:40 +0000

Recenzja książki „Szczęśliwa ziemia” Łukasza Orbitowskiego

„Szczęśliwa ziemia” to mieszanka. Nie powiem, że wybuchowa, bo to nie powieść szpiegowska. To mieszanka charakterów, miejsc, tematów i wydarzeń. Zupełnie jak w życiu. Może i życie takie jest, ale książka przez to wyszła chaotyczna.

Zacznijmy od tematyki książki. Jest to jednocześnie powieść fantasy z potwornym bykiem, widocznym na okładce, mieszkającym w podziemiach zamku oraz powieść realistyczna. Warstwa realistyczna skupia się na bardzo wielu wątkach: o dorastaniu w Polsce, o marzeniach, o konflikcie pokoleń, o relacjach damsko-męskich. Książka opowiada o tych wszystkich tematach z punktu widzenia czterech bohaterów na dwóch planach czasowych – współczesnym z perspektywy 30 letnich mężczyzn i wcześniejszym kiedy bohaterowie byli maturzystami. Akcja rozgrywa się w w kilku polskich i zagranicznych miastach.

Panuje chaos. Autor nie pomaga nam się odnaleźć na kartach tej historii nazywając młodych bohaterów ksywkami, a starszych imionami. Bohaterowie po 10 latach są nie do poznania, ale może to było celowe? Może to był kolejny zabieg podkreślający, jak bardzo znowu w życiu im nie wyszło?

Jakby nie było, tematyka i przesłanie książki wzbudziły we mnie ogromny sprzeciw. Mam ochotę wykrzyczeć jak bardzo Łukasz Orbitowski się pomylił pisząc „Szczęśliwą ziemie”. Może dlatego, że ja patrzę jeszcze na świat z perspektywy tych młodszych wersji bohaterów, ale o tym opowiem Wam we vlogu za kilka dni. Subskrybujcie mój kanał YT, a najprawdopodobniej w sobotę zobaczycie filmik.

To co bardzo mi się podobało w tej książce to panoramy miast. Mogłem to ocenić bo znam sportretowane w książce Kraków, Warszawę i Rykusmyku. Literackie widokówki z tych miast są rewelacyjne, piękne i takie prawdziwe. Spytacie jakim cudem wziąłem się w Rykusmyku i gdzie na mapie polski leży to śmieszne miasto? Wszędzie! Chociaż Rykusmyku ma swój pierwowzór na dolnym śląsku to jego opis można rozszerzyć na każde małe miasto w Polsce. Wiecie takie z rynkiem i jedyną na nim restauracją, takie gdzie każdy zna miejscowego pijaczka próbującego sobie dorobić na różne sposoby, takie gdzie miejscowy biznesmen właściciel kilku sklepików wydaje się być panem świata. Takie miasteczko też Wam pokażę na vlogu.

Chociaż książka mi się absolutnie nie podobała to i tak ją polecam. Siedzi we mnie jak zadra, ciągle budzi niepokój i zmusza do myślenia, a to chyba cechy dobrej książki, prawda? Niepokoju wcale nie budzi fantastyczny potworny byk – to raczej polska rzeczywistość napawa strachem i odbiera wszelki optymizm.

The post Szczęśliwa ziemia trzydziestolatków appeared first on AleKulturka.

Plażowa recenzja podkarpackiej książki! "Sny" Janusza Koryla

Dariusz Dłużeń — Fri, 09 Aug 2013 09:07:00 +0000

Wideo recenzja książki „Sny” Janusza Koryla. Nietypowa sceneria pozwoliła mi użyć nietypowych środków wyrazu. Patyk okazał się być najlepszym efektem specjalnym

Materiał zarejestrowany aparatem Nikon D7000 dzięki uprzejmości Nikon Polska. Obserwuj Nikona na Facebooku.

The post Plażowa recenzja podkarpackiej książki! "Sny" Janusza Koryla appeared first on AleKulturka.

"Urojenie" w Rzeszowie

Dariusz Dłużeń — Thu, 20 Jun 2013 14:04:00 +0000

Recenzja książki „Urojenie” Janusza Koryla

Ile radości sprawiła mi ta książka to nawet sobie nie wyobrażacie. Połknąłem ją w jeden wieczór i jeden poranek w pociągu. Po południu w tym samym pociągu już obmyślałem entuzjastyczną recenzję. Byłem gotowy wystawić 6/6 po powrocie do domu, może nawet 7/6. Naprawdę!

Dobrze, że wtedy nie napisałem tego tekstu. Dałem sobie czas na ochłonięcie i głębsze zastanowienie się. Skąd wziął się ten mój zachwyt?

Książka jest dobra, a zachwyt wziął się z powodu miejsca akcji: Rzeszowa, miasta znanego mi bardzo dobrze.

Wyobrażacie sobie zanurzyć się w świat bardzo dobrej kryminalnej historii na ulicach i w budynkach, które widzicie na co dzień? Rzeszowiacy mogą sobie pozwolić na taką przyjemność dzięki Januszowi Korylowi.

Zerknijcie na ul. Grunwaldzką. Jedna z kamienic pełni w powieści bardzo istotną rolę. Bonus dla łowców kuriozów – jeśli odwrócicie widok mapy za plecami zobaczycie słynne podniebne rondo dla pieszych Ten wielki gmach z lewej strony to Podkarpacki Urząd Wojewódzki – miejsce pracy autora książki.

Jeżeli pobawicie się kursorem w ciągu kilkudziesięciu sekund dotrzecie na rzeszowski rynek gdzie zaczyna się cała intryga (Grunwaldzką do końca i w lewo) albo do Komendy Miejskiej Policji przy ulicy Jagiellońskiej gdzie swój gabinet ma aspirant Garlicki:

Stąd już niedaleko do siedziby rzeszowskiego wydawnictwa Dreams, które wydało tę książkę i podesłało mi egzemplarz do recenzji. Tam też możecie się przespacerować: ul. Unii Lubelskiej 6a

Jak widzicie dla mieszkańca miasta zanurzenie w jego literacki odpowiednik to prawdziwa uczta wyobraźni. Dlatego się zachwyciłem. Czy w mieszkańcach innych miast książka wywoła podobne emocje? Wątpię.

Styl Janusza Koryla jest bardzo oszczędny. Rzeszów nie jest dokładnie zobrazowany, a miasto nie ma w nim własnego charakteru. Mnie wyobraźnia pracowała bo znam każdy opisywany w nim zakątek, dla reszty czytelników to byłyby po prostu budynki i tła, historia byłaby ważniejsza.

A ta jest bez zarzutu. Może nie zasługuje na 7/6, ale na piątkę jak najbardziej. Trudno mi tutaj jakkolwiek przybliżyć fabułę bo oszczędny styl Janusza Koryla sprawił, że każdy fakt ma znaczenie. W tej książce nie ma ani jednego zbędnego słowa, nie chciałbym zepsuć tego efektu swoimi wymysłami.

Mogę Was jednak zapewnić, że każdy fan kryminałów i powieści z dreszczykiem będzie wniebowzięty. Historia toczy się szybko, wciąga i zaskakuje. Dlatego już niedługo przespaceruję się jeszcze raz ulicami, które Wam pokazałem wirtualnie. Tym razem zrobię to na żywo, z kamerą i z Panem Januszem Korylem. Nie przegap tego filmu na moim kanale YouTube.

The post "Urojenie" w Rzeszowie appeared first on AleKulturka.

Miasteczko Niceville – Carsten Stroud

Dariusz Dłużeń — Mon, 09 Jul 2012 09:17:00 +0000

Moja ocena: +4/5
tl;dr Typowy przedstawiciel gatunku

Niedawno pod jedną z recenzji „Miasteczka Niceville” zostawiłem komentarz: „Dobra ocena, książka wciągająca i straszna. Coś dla mnie :)”. Dostałem to czego oczekiwałem, chociaż nie obyło się bez kilku drobnych niedociągnięć o których wspomnę w tej recenzji.

Na początek, krótkie streszczenie. Akcja książki odbywa się w Niceville, małym miasteczku na południu Stanów Zjednoczonych u stóp tajemniczej i złowróżbnej formacji skalnej. Według podań Indiańskich mieszka tam dziwna siła, zło w czystej postaci, dlatego aż do czasu przybycia białych ludzi ignorujących ludowe mądrości nie było w tym miejscu żadnej osady. To co wyróżnia Niceville na tle innych miejsc na świecie to niespotykana ilość niewyjaśnionych porwań. Właśnie dlatego na nogi zostaje postawiona policja całego hrabstwa kiedy 10 letni Rainey Teague spóźnia się ze szkoły zaledwie kilkanaście minut. Śledczym szybko udaje się dotrzeć do sklepikarzy, którzy widzieli go jako ostatni a także do systemów monitoringu. Na nagraniu z kamery przemysłowej widzimy chłopca zafascynowanego swoim odbiciem w lustrze na wystawie sklepu ze starociami. W pewnym momencie znika – nie ucieka, nie zostaje porwany, czy zdzielony celnym ciosem – znika jak w dobrej magicznej sztuczce. Chłopiec pojawia się po 10 dniach na miejscowym cmentarzu, w trumnie swojego przodka w solidnej murowanej kaplicy, którą strażacy musieli rozbierać przy pomocy ciężkiego sprzętu przez kilka godzin, żeby dostać się do przerażonego dziecka. Tak zaczyna się wątek horrorowy, natomiast rok później…

…ma miejsce niezwykle zuchwały napad na bank. Złodzieje kradną 2,5 miliona dolarów i opróżniają skrytki, w których jak się później okazuje znajduje się tajemniczy dysk, urządzenie w centrum zainteresowania służb specjalnych i szpiegów innych mocarstw. W czasie pościgu ginie czwórka policjantów. W ten sposób zostajemy wciągnięci w intrygę kryminalną.

Nie bez przyczyny opisałem te dwa wątki w oddzielnych akapitach, bo chociaż w jakimś stopniu zazębiają się, to stanowią jednak odrębne historię. O ile wątkowi kryminalnemu nie mam nic do zarzucenia, jest niezwykle dynamiczny, oryginalny i pomysłowy a przede wszystkim wciągający i pełen zwrotów akcji to w mojej opinii wątek horrorowy udał się nieco gorzej.

O ile sama akcja i zabiegi autora są poprawne, dobrze nam znane z literatury tego typu to zakończenie jest dosyć rozczarowujące. Dwie finałowe sceny wątku horrorowego, kiedy wszystko już jest mniej więcej jasne, nie wzbudziły dreszczu emocji a raczej wesołość. Muszę jednak przyznać, że często śmieję się z horrorów filmowych kiedy inni zamykają oczy, trudno mnie wystraszyć, miejcie to na uwadze

Wydaje mi się, że takie a nie inne zakończenie wynikło z konieczności pozostawienia niektórych wątków otwartych i oszczędzenia głównych bohaterów dla przygód jakie ich czekają w kolejnych częściach ponieważ „Miasteczko Niceville” to pierwsza książka z planowanej serii.

Na koniec zostawiłem pewne spostrzeżenie, którego właściwie nie wiem jak ocenić. Wydaje mi się, że pierwszy raz w książce trafiłem na „product placement„. To normalne, że bohaterowie żyjący w świecie przedstawionym stworzonym na podobieństwo tego prawdziwego będą korzystać z różnych dobrze znanych nam przedmiotów. Jednak zbyt częste wspominanie ich marki a nawet konkretnych modeli wydaje się być nieuzasadnione. Najbardziej razi poinformowanie nas jakiej marki jest… pendrive głównego bohatera i to w punkcie kulminacyjnym książki. Jaka jest Wasza opinia o product placement?

Podsumowując recenzję chciałbym powiedzieć, że jest to idealna pozycja dla wszystkich fanów literatury kryjącej się pod etykietką horror/thriller/sensacja. Książka zapewni godziny rozrywki i miłego napięcia a drobne wady są do przyjęcia, zwłaszcza, że drugi wątek kompensuje je z nawiązką.

Recenzją książki „Miasteczko Niceville” powstała dzięki wydawnictwu Prószyński i S-ka

The post Miasteczko Niceville – Carsten Stroud appeared first on AleKulturka.

Cztery pory roku – Stephen King

Dariusz Dłużeń — Tue, 29 May 2012 20:45:00 +0000

Cztery pory roku – Stephen King
Moja ocena: 4/6
Kup książkę za 16 zł

„Cztery pory roku” to zbiór czterech minipowieści autorstwa Stephena Kinga. Nie przepadam za opowiadaniami jednak dałem się skusić z dwóch powodów. Przede wszystkim jest to dzieło które wyszło spod pióra mistrza horroru a ponadto znajduje się tu opowiadanie na podstawie, którego nakręcono oskarowy film „Skazani na Shawshank”. Chociaż niektóre opowiadania podobały mi się bardziej niż inne nie żałuję czasu spędzonego na lekturze.

Skazani na Shawshank

Andy Dufresne, odnoszący sukcesy bankier zostaje oskarżony o zbrodnię której nie popełnił. Pech sprawia, że wszystkie poszlaki świadczą przeciwko niemu i w konsekwencji mężczyzna trafia do więzienia Shawshank. Życie w więzieniu to piekło gdzie przemoc i gwałty są na porządku dziennym. Andy nie traci jednak nadziei na uwolnienie i stara się uczynić swoje życie za kratami jak najbardziej znośnym. Staje się przydatny dla kierownictwa więzienia co paradoksalnie przekreśla jego szanse na przedterminowe zwolnienie.

Jest to świetna opowieść o pokonywaniu trudności pozbawiona zupełnie elementów horroru. Czytanie to czysta przyjemność i utwór zasługuje na jak najlepszą ocenę, tak samo jak filmowy odpowiednik.

Zdolny uczeń

Trzynastoletni Todd Bowden pewnego dnia znajduje w garażu znajomego stos pism na temat II Wojny Światowej, hitlerowskich zbrodni i obozów koncentracyjnych. Budzi się w nim niezdrowa fascynacja opisywanymi wydarzeniami. Przez przypadek udaje mu się wyśledzić ukrywającego się w jego miasteczku byłego nazistę, naczelnika obozu koncentracyjnego w Patin, Kurta Dussandera. Zamiast donieść o swoim odkryciu władzom postanawia dowiedzieć się jak najwięcej pikantnych szczegółów z pierwszej ręki. Szantażuje staruszka, jednak szybko wzajemne zależności komplikują się. Obserwujemy jak rodzą się demony a zdolny uczeń powoli stacza się na dno.

Chociaż to opowiadanie również pozbawione jest typowych elementów horroru potrafi zmrozić krew w żyłach o wiele skuteczniej niż strzygi i upiory. Po odłożeniu lektury zadajemy sobie pytanie: jakie zło tkwi w każdym z nas i co może je obudzić?

Ciało

Historia czwórki trzynastoletnich chłopców wyruszających na wyprawę w poszukiwaniu ciała ich zaginionego rówieśnika. W czasie trwania wędrówki spotyka ich wiele nieprzewidzianych trudności wystawiających ich przyjaźń na próbę. Według mnie opowiadanie jest o wiele za długie, wiele niepotrzebnych dygresji nuży i nie wnosi nic do historii. Opowiadanie samo w sobie nie jest specjalnie straszne ani wciągające. Zdecydowanie najgorszy element zbioru.

Metoda oddychania

Grupka mężczyzn od wielu lat spotyka się w czymś co umownie można nazwać klubem dżentelmenów. Miejsce to owiane jest wieloma tajemnicami i niesamowitościami czekającymi na stałych bywalców. Dopóki
nikt nie zadaje zbyt wielu nurtujących go pytań może cieszyć się z przynależności do tajemniczego grona. Tradycyjnie w czwartek poprzedzający wigilię Bożego Narodzenia zebrani wysłuchują opowieści z dreszczykiem. Emlyn McCarron opowiada historię porodu, który rozpoczął się od śmierci rodzącej kobiety.

Jest to jedyne opowiadanie, które zawiera elementy horroru i opowieści fantasy. Chociaż opowiadanie jest praktycznie pozbawione akcji, Stephen King fenomenalnie opisuje atmosferę tajemniczości owianą wokół klubu dżentelmenów. Warto przeczytać ze względu na kunszt pisarza.

Dwa opowiadania wyjątkowo przypadły mi do gustu, jedno można uznać za dobre za to odrobinę wynudziłem się przy czytaniu Ciała. Zbiorek można z pewnością polecić fanom Stephena Kinga. Reszta czytelników zainteresowanych sensacją i thrillerem powinna docenić Skazanych na Shawshank i Zdolnego ucznia.

The post Cztery pory roku – Stephen King appeared first on AleKulturka.

Scott Nicholson – Czerwony Kościół

Dariusz Dłużeń — Sun, 29 Apr 2012 14:21:00 +0000

Czerwony Kościół – Scott Nicholson

Moja ocena: 4/6
Kup książkę CZERWONY KOŚCIÓŁ (7 zł)

„Czerwony Kościół” to horror autorstwa Scotta Nicholsona specjalizującego się w pisaniu powieści z dreszczykiem. Opisane wydarzenia mają miejsce na głębokiej amerykańskiej prowincji w farmerskiej miejscowości Whispering Pines.

Tytułowy Czerwony Kościół to miejsce wokół którego narosło wiele legend w lokalnej społeczności. Przed wojną secesyjną była to zwyczajna świątynia baptystów. Za sprawą charyzmatycznego kaznodziei, Wendella McFalla, przemieniła się jednak w siedzibę sekty dyskredytującej dzieło Jezusa i głoszącej przyjście na świat drugiego Syna Boga. Budynek przemalowano na czerwono, msze odprawiano o północy a w końcu złożono ofiarę z dziecka. To wydarzenie przyniosło opamiętanie mieszkańcom Whispering Pines. Przywódca sekty został powieszony przez swoich współwyznawców na drzewie rosnącym przy kościele.

Od opisanych wydarzeń minęło już sporo ponad 100 lat. Whispering Pines zamieszkuje już czwarte pokolenie a życie toczy się powoli i spokojnie w cieniu wciąż stojącego, ale zamienionego na stodołę Czerwonego Kościoła. Pewnego dnia zostaje zamordowany lokalny pijaczek. Jego ciało zostało okaleczone w dosyć nietypowy sposób wykluczający atak drapieżnika lub zwyczajną bójkę z tragicznym finałem. Wydarzenie to zbiegło się w czasie z powrotem w rodzinne strony Archera McFalla, telewizyjnego kaznodziei głoszącego idee swojego prapradziadka.

Zmanipulowani wieśniacy, których przed w padnięciem w pułapkę nie uchroniły ani inteligencja ani wiara w ekspresowym tempie tworzą oddaną wspólnotę. Czerwony Kościół odżywa na nowo modlitwami i śpiewem wyznawców. Tymczasem każdej nocy ginie kolejna ofiara…

Kilka osób musi stanąć do walki z odwiecznym Złem, które opanowało górską dolinę. Ich przeciwnik dysponuje potężną mocą, zabijanie przychodzi mu z łatwością a kule karabinu są mu niestraszne. Za sobą mają jedynie Boga, sprawiedliwego i miłującego ale nieobecnego i niereagującego

Dla niektórych czytelników wystarczająco straszna może być sugestia, że świat w którym żyjemy jest tak naprawdę złym miejscem gdzie nie ma miejsca na żadne wartości. Świat w którym Jezus jest kłamcą, który zawiódł zazdrosnego Boga Ojca żądnego ofiary i krwi. Inne typowe elementy horroru takie jak morderstwa, duchy i potwory są raczej dosyć przewidywalne i nie potrafią sprawić, żeby czytelnik bał się zgasić światło po odłożeniu książki na półkę. Niemal od razu wiadomo kto zabił jednak nie psuje to przyjemności czytania. Ważniejsza jest odpowiedź na pytanie dlaczego to zrobił?

Czerwony Kościół to z pewnością nie jest typowy horror co może być zarówno zaletą jak i wadą. Bardzo mocno wyeksponowany jest wątek religijny. Jeżeli jesteście ciekawi wyniku odwiecznej batalii pomiędzy dobrem a złem polecam przeczytanie książki Scotta Nicholsona.

The post Scott Nicholson – Czerwony Kościół appeared first on AleKulturka.