AleKulturka » Reportaże

Matrioszka Rosja

Dariusz Dłużeń — Thu, 18 Jul 2013 18:01:00 +0000

Recenzja książki „Matrioszka Rosja i Jastrząb” Macieja Jastrzębskiego: 4-/6

Rosja – nasz sąsiad, o którym prawie nic nie wiemy i z powodu tej niewiedzy często się jej boimy. Rosja fascynuje i stąd w mojej biblioteczce, i na na blogu dużo książek na ten temat. To ja do recenzji książek i wywiadów z autorami zalinkuję pod koniec notki, a teraz przejdę do omawiania „Matrioszki Rosji”.

Maciej Jastrzębski, korespondent Informacyjnej Agencji Radiowej, napisał książkę inną niż koledzy i koleżanki korespondencji z TVP1 i Gazety Wyborczej. Przede wszystkim nie jest to zbiór reportaży, a raczej eksperyment reportera. Czy eksperyment okazał się sukcesem? Według mnie połowicznym.

Matrioszka Rosja

Książka jest podzielona na kilka części, które poddają się ogólnej zasadzie: „od ogółu do szczegółu” na kształt sympatycznych matrioszek widocznych na okładce. Można też wyróżnić podział na niemal literacką podróż po ulicach Moskwy i po całej Rosji, oraz na rozdziały podające suche fakty niemal w stylu wikipedii.

Te dwa niemal są dosyć intrygujące, nieprawda? Pozwólcie, że wytłumaczę. Za niemal literacką podróż uznałem fabularyzowane reportaże, których bohaterem jest wujek Borka i jego opowieści o historii i duszy Rosji. Wujek Borka jest bohaterem fikcyjnym, chociaż opartym na prawdziwym osobach, które poznał Maciej Jastrzębski. Oprócz tego, że bohater jest fikcyjny te teksty oddalają się od typowego reportażu na innych polach: mają pewną fabułę, punkt kulminacyjny, skupiają się na niemal mistycznym postrzeganiu Moskwy i Rosji. Bardzo mi się podobały te rozdziały. Były tak plastyczne, żywe i przemawiające do mnie, że aż mi się smutno zrobiło, że nie spaceruję Arbatem z wujkiem Borką tylko wyleguję się w leżaku na polskiej prowincji Wielki plus dla autora!

Tym bardziej dziwi mnie minus za pozostałe rozdziały, które w dosyć suchy sposób podają po prostu fakty i dane na temat Rosji. Nie jest to z pewnością styl naukowy czy encyklopedyczny, ale gdybym taki krótki rozdział, np. o religiach na terytorium Rosji, znalazł na wikipedii wcale by mnie to nie zdziwiło. Takie pigułki nasycone faktami i liczbami prosto z rocznika statystycznego z pewnością pozwalają lepiej poznać ten kraj, ale bardzo wybijają z rytmu śledzenia opowieści snutych przez wujka Borkę.

Te dwie części według mnie do siebie nie pasują i coś zgrzyta na ich styku. Są odmienne stylistycznie, treściowo, czyta się je w innym rytmie. Dla pewnych ludzi pewnie będzie to zaleta. Różnorodność nie pozwoli się znudzić, ale ja należę do czytelników, którzy wolą takie literackie podróże z przewodnikiem ze swadą do snucia opowieści. Oderwanie mnie od gawędy ku suchym faktom nieco psuło mi zabawę z czytania książki.

Jak to jest z tą polityką?

Jest obecna. Zarówno współczesna jak i historyczna, ale podana w przystępnym stylu. Wujek Borka ma ludzkie podejście do polityki i zazwyczaj odnosi się do niej z rezerwą, przynajmniej do pewnego momentu. Każdy polak doceni i zrozumie jego przemyślenia. Rozdziały faktograficzne są prawdziwą esencją – zbiorem najistotniejszych wydarzeń historycznych, nazwisk i ciekawostek. To na pewno nie jest wiedza, z którą można iść do „1 z 10″, ale na pewno pozwoli błysnąć wiedzą w czasie luźnej rozmowy.

Wykonanie Matrioszki

Bardzo podobało mi się wydanie „Matrioszki Rosji…”. Ta książka to po prostu ozdoba biblioteczki: starannie wykonana, czytelna i po prostu ładna. Nie będę się powtarzał bo o tym jak „Matrioszka Rosja” mi się podoba z wyglądu opowiadałem w jednym ze swoich vlogów na YouTube. Kliknięcie w LINK przeniesie Was od razu do odpowiedniego momentu filmu

Kto jeszcze pisał o Rosji?

Zgodnie z obietnicą z leadu wklejam linki do innych materiałów na temat Rosji zgromadzonych na moim blogu i YouTube

recenzja książki „Gogol w czasach Google`a”
wywiad z Wacławem Radziwinowiczem, korespondentem Gazety Wyborczej z Rosji, autorem „Gogola…”
recenzja książki „Nie ma jednej Rosji”
wywiad z Barbarą Włodarczyk, korespondentką TVP1, reposrtażystką i autorką książki „Nie ma jednej Rosji”
mam nadzieję, że uda mi się także porozmawiać z Maciejem Jastrzębskim

Recenzja książki „Matrioszka Rosja i Jastrząb” powstała dzięki wydawnictwu Editio

The post Matrioszka Rosja appeared first on AleKulturka.

Barbara Włodarczyk w rozmowie na temat swojej książki o przewrotnym tytule

Dariusz Dłużeń — Wed, 12 Jun 2013 15:32:00 +0000

„Nie ma jednej Rosji”?

Barbara Włodarczyk – dziennikarka TVP, korespondentka w Moskwie, autorka cyklu reportaży pt. „Szerokie tory”. Miałem przyjemność porozmawiać z nią na temat Rosji, stosunków polsko-rosyjskich i oczywiście na temat książki o przewrotnym tytule „Nie ma jednej Rosji”.

Zobaczcie koniecznie inne materiały na temat Rosji na moim blogu

recenzję książki „Nie ma jednej Rosji”
recenzję książki „Gogol w czasach Google`a” Wacława Radziwinowicza
wywiad z Wacławem Radziwinowiczem

Materiał zarejestrowany aparatem Nikon D7000 dzięki uprzejmości Nikon Polska. Obserwuj Nikona na Facebooku.

The post Barbara Włodarczyk w rozmowie na temat swojej książki o przewrotnym tytule appeared first on AleKulturka.

Pewni ludzie są "Niepokonani"

Dariusz Dłużeń — Wed, 29 May 2013 13:55:00 +0000

Recenzja książki „Niepokonani” Krzysztofa Ziemca

Mam problem z tą recenzją. Jak nie wpaść w zbyt nadęty ton? Właściwie nie wiem, czy powinienem w ogóle pisać cokolwiek. Mam 20 lat i co ja wiem o życiu, zwłaszcza w porównaniu z ludźmi tak doświadczonymi przez los jak ci opisani w książce?

Podeprę się tutaj opisem z okładki:

Bohaterami książki Niepokonani Krzysztofa Ziemca są:

- Monika Kuszyńska (była wokalistka Varius Manx)

- ojciec Kamili Skolimowskiej i zarazem jej trener (Kamila zmarła w czasie zawodów)

- Kuba Błaszczykowski (był świadkiem zamordowania matki przez ojca)

- Eleni („anioł”, który stracił córkę w wyniku morderstwa)

- Jasiek Mela (najmłodszy zdobywca dwóch biegunów)

- Jacek Olszewski (mąż Agaty Mróz)

- Radosław Pazura (doznał ciężkich obrażeń w wypadku)

- Jerzy Stuhr (wygrał z chorobą nowotworową)

- Henryk Gołębiewski (pokonał raka i walczy z alkoholizmem)

- Tomasz Osuch (założyciel Fundacji Spełnionych Marzeń)

- Ewa Błaszczyk (jej córka pozostaje w śpiączce)

- Kazimierz Szałata (jego niepełnosprawna córeczka zginęła w wypadku drogowym)

źródło: http://rafael.pl/ksiazki/niepokonani-11-8189

Jak być może pamiętacie sam Krzysztof Ziemiec zajął się taką tematyką nie przypadkowo. Kilka lat temu w mieszkaniu znanego dziennikarza wybuchł pożar, który praktycznie ugasił sam, wcześniej wynosząc z płomieni trójkę dzieci. Ten feralny dzień skończył się dla niego ciężkimi poparzeniami 40% ciała.

Wydawać by się mogło, że taki wypadek powinien załamać i zmienić życie każdego, a zwłaszcza prezentera telewizyjnego. Tak się nie stało – Krzysztofa Ziemca już od dawna możemy znów oglądać na ekranach telewizorów, a po wypadku nie ma ani śladu. Ani na ciele, ani w psychice.

Skąd u niego i u bohaterów jego książki taka siła, hart ducha i wola walki? O tym właśnie jest ta książka. Wbrew wszystkiemu jest bardzo optymistyczna, pouczająca i często zawstydzająca. Większość ludzi jest w stanie załamać się z powodu trudności nieporównywalnie mniejszych niż te, których doświadczyli bohaterowie książki.

Większość ludzi zdrowych nie dokonało tyle ile opisani niepełnosprawni. I tutaj od razu muszę się wycofać z tego co napisałem. Jacy niepełnosprawni? Jak można tak mówić o ludziach żyjących pełnią życia, których rozpiera energia i wola walki, którzy dokonują rzeczy niewykonalnych dla większości zdrowych ludzi? Język polski jest w tym względzie bardzo niesprawiedliwy.

Niech za rekomendację wystarczy fakt, że wstydziłem się z tą książką jechać w pociągu bo mi się oczy szkliły.

O książce „Niepokonani: usłyszycie jeszcze na moim blogu. Tym razem przemówi sam autor, Krzysztof Ziemiec, z którym miałem okazję porozmawiać przed kamerą aleKulturki.

Recenzja „Niepokonanych” powstała dzięki

The post Pewni ludzie są "Niepokonani" appeared first on AleKulturka.

Nie ma jednej Rosji

Dariusz Dłużeń — Tue, 28 May 2013 12:46:00 +0000

Recenzja książki „Nie ma jednej Rosji” Barbary Włodarczyk +4/6

Sąsiad ze wschodu mnie intryguje, a Was? Tak nas ciągnie na zachód, że chyba ignorujemy fakt, że mentalnie i kulturowo bliżej nam do wschodu. Z Rosjaninem zrozumiemy się zawsze, a z Niemcem? Wątpię.

Jakiś czas temu mieliście okazję przeczytać na moim blogu recenzję książki „Gogol w czasach Google`a” Wacława Radziwinowicza, a także obejrzeć rozmowę z Panem Radziwinowiczem. Wywiad z Panią Barbarą Włodarczyk także znajdziecie u mnie na blogu, najpierw jednak zapoznajcie się z recenzją.

Mniej polityki

To ludzie grają pierwsze skrzypce w reportażach Barbary Włodarczyk. Polityka jest obecna, ale w takim stopniu w jakim wpływa na życie codziennie bohaterów tekstów. Wpływ ten jest widoczny, ale czy najważniejszy? Z powodów politycznych rodzinna wioska dziadka prezydenta Miedwiediewa została wyasfaltowana, a ludziom wstawiono w domach plastikowe okna i centralne ogrzewanie. Czy dumny właściciel nowo wyremontowanego domu dba o to, że mieszka w potiomkinowskiej wiosce?

Raczej nie. My dzięki reportażom Barbary Włodarczyk również nie wnikamy w mechanizmy władzy, w zjawiska, które doprowadziły do powstania tego kuriozum z szerokopasmowym internetem, z którego nikt nie potrafi zrobić użytku. To kuriozum w Rosji po prostu istnieje, a my przyjrzymy się jego istnieniu od środka.

Po prostu razem z bohaterem przespacerujemy się gładkimi ulicami, odwiedzimy gospodarzy, urząd pocztowy, przychodnię. Tak po prostu

Swoją drogą to jest najfajniejsza cecha literatury według mnie. Można zwiedzić świat, zajrzeć innym ludziom w okna nie ruszając się z domu.

Zajrzymy w okna kilkunastu bohaterom, różnym osobom, tak samo jak różna jest Rosja. Od prawdziwych nędzarzy, po multimilionerów. Od dzieci do starców, od prawa do lewa. Jak już przeczytamy, to będziemy mogli razem z autorką powiedzieć, że nie ma jednej Rosji wbrew nazwie putinowskiej partii.

W książce znajdują się przede wszystkim historie ludzi, polityka jest tłem i często pewne rzeczy musimy sobie sami dopowiedzieć. Podoba mi się to!

Ale

Transfer serii telewizyjnych reportaży do postaci książki nie udał się w 100 procentach. Kiedy ogląda się reportaż raz na jakiś czas to schemat spędzenia jednego dnia z bohaterem jest świetny, ale kiedy książkę czyta się w ciągu jednego lub dwóch wieczorów to nuży. Jeden dzień za drugim, powitanie rano, niepewność co do jego reakcji, otworzy się czy nie otworzy? Niby każda historia jest inna, ale opisana zawsze w ten sam sposób.

No i zdjęcia. Wydawałoby się, że z serii telewizyjnych reportaży jest co wybrać do zilustrowania książki. Nie mogłem się bardziej mylić. Zdjęcia w książce są tragicznej jakości. Mógłby znieść, że czarno białe. Być może dzięki temu książka może być odrobinę tańsza?

Nie podoba mi się jednak to, że niemal brak w nich kontrastu. Przypominają raczej kilka czarnych plam na jaśniejszym tle. Niemal mogę policzyć piksele na każdym z nich. Te zdjęcia są po prostu brzydkie.

Ale za polityki jakby mniej

Zasubskrybujcie mój kanał YouTube, żeby nie przegapić wywiadu z Barbarą Włodarczyk

The post Nie ma jednej Rosji appeared first on AleKulturka.

Rosja to nie kraj, to stan umysłu

Dariusz Dłużeń — Tue, 12 Mar 2013 11:24:00 +0000

Recenzja książki „Gogol w czasach Google`a” Wacława Radziwinowicza 5/6

Tytuł notki zaczerpnąłem z popularnego w internecie memu. Te słowa zazwyczaj stanowią podpis pod mniej lub bardziej śmiesznym obrazkiem. Książka Wacława Radziwinowicza traktuje o sprawach poważnych, które w Rosji jednak bardzo często nabierają kuriozalnego charakteru. Nie wszystkim jest wtedy do śmiechu.

Wacław Radziwinowicz to wieloletni korespondent Gazety Wyborczej z Rosji. Książka stanowi wybór jego reportaży i felietonów z kilkunastu lat pobytu autora w tym kraju. Ułożone chronologicznie teksty pokazują powolne zmiany jakie tam następują. Już sam tytuł to sugeruje. Jak absurdy opisywane przez Gogola wyglądają we współczesności? Mają się nadspodziewanie dobrze.

Polityka

Kto szczerze nienawidzi polityki chyba powinien odpuścić. Polityka jest bardzo ważną częścią tej książki. Jeśli chociaż tolerujecie taką tematykę warto dać szansę Wacławowi Radziwinowiczowi, ponieważ pisze o niej w niezwykle ciekawy sposób. Zazwyczaj ukazuje ważne problemy przez pryzmat zwykłych Rosjan, których polityka może nie interesować równie mocno jak nas, ale jednak dotyka ich z całą swoją mocą.

Innym trickiem na zainteresowanie czytelnika jest opisanie zakulisowych zagrywek i pozornie nieistotnych gestów, które tylko specjalista może dostrzec i odpowiednio zinterpretować. Bardzo podobały mi się opisy wzajemnych relacji Władimira Putina i Dmitrija Miedwiediewa. Niby wszyscy wiedzą kto w tym duecie gra pierwsze skrzypce, ale żeby w pełni docenić z jaką wirtuozerią Putin podcinał skrzydła swojemu wspólnikowi trzeba poznać komentarz eksperta.

Społeczeństwo

Społecznych tematów w tej książce też nie brakuje. Większość wynika z polityki. Opisywany jest los matek żołnierzy, z których życiem nie liczy się władza. Trudne życie w byłych kołchozach czy kuszącej bogactwem stolicy. Szokujących historii zwykłych ludzi jest sporo.

Są też tematy nieco lżejsze. Na filmie możecie zobaczyć studentów protestujących przeciwko oligarchom kupującym za łapówki „koguty” i nietykalność na zatłoczonych moskiewskich ulicach. Znamienna jest reakcja bogacza na widok kamery. Ten krok w tył – to jest właśnie „Gogol w czasach Google`a”. To zawahanie i ucieczka, szansa na zmianę Rosyjskiej mentalności.

Historia

Historia w książce Wacława Radziwinowicza koncentruje się głównie na trudnych, zagmatwanych polsko-rosyjskich losach. Bardzo podobało mi się ukazanie roli jaką odegrała Polska w rosyjskim ruchu desydenckim. Nigdy bym nie pomyślał, ale to my byliśmy dla rosyjskiej inteligencji inspiracją i oknem na świat. Po raz kolejny mogę powiedzieć, że historia nie nudzi. Ukazanie jej przez pryzmat zwykłych ludzi, poprzez dowcipy prostego ludu z naiwnych prób manipulacji w wykonaniu Kremla – w ten sposób historia trafi do każdego. Pisanie o historii w tak ciekawy sposób to wielka umiejętność.

Dlaczego warto przeczytać?

Zauważyliście pewnie co wybrałem do upiększenia tego tekstu. Internetowe memy, które w ciekawy sposób komentują rzeczywistość. Wacław Radziwinowicz w swojej książce postępuje podobnie. Rosyjska polityka to temat mający potencjał na zanudzenie czytelnika. Na szczęście spod pióra reportażysty wychodzą teksty interesujące, sprawnie napisane i zapadające w pamięci.

Warto poznać sąsiada, zwłaszcza z tak dobrej książki! A za recenzji na moim blogu możecie już teraz poznawać rosyjską literaturę.

Recenzja książki „Gogol w czasach Google`a” Wacława Radziwinowicza powstała dzięki

The post Rosja to nie kraj, to stan umysłu appeared first on AleKulturka.

Bractwo Bang Bang – Greg Marinovich & Joao Silva

Dariusz Dłużeń — Wed, 07 Nov 2012 14:22:00 +0000

Recenzja książki 5/6
Reportaż o reporterach

Mocna, wstrząsająca, zapadająca w pamięć! Obok Bractwa Bang Bang nie przejdziesz obojętnie. Zapewne każdy z nas zna zdjęcie umierającego z głodu dziecka i czającego się za jego plecami sępa. To i podobne zdjęcia są bohaterami tej książki. Na równi z ceną jaką przychodzi za nie zapłacić.

Kulka prosto w serce? To by było za tanio. Za szybko. Za łatwo. Okropności, których świadkami byli fotografowie dokumentujący upadek apartheidu i przebieg innych wojen na świecie wymagają większej ofiary. Tej pracy nie można zostawić za sobą, oderwać myśli. Ona pochłania w całości…

No bo co powiedzieć całemu światu zastanawiającemu się co z Ciebie za człowiek skoro nie pomogłeś tej dziewczynce? Jak można robić zdjęcia w tej sytuacji?Bezczelnie czekać aż sęp rozłoży skrzydła? Naprawdę?

UWAGA DRASTYCZNE ZDJĘCIA

Jak sobie wytłumaczyć, że to taka praca kiedy nie pomogło się kobiecie katowanej przez inne kobiety?

Jak sobie wmówić, że nie postradało się sumienia myśląc o odpowiednim oświetleniu płonącego chłopaka rąbanego maczetą przez członka wrogiej partii?

Jak oglądać w gazecie zdjęcia ciężko i śmiertelnie rannych przyjaciół… własnego autorstwa?

No jak? Autorzy nie narzucają odpowiedzi. Być może, sami jej nie znają… Książka wydaje się być próbą spowiedzi, wyrzuceniem z siebie ciężaru nie do udźwignięcia przez pojedynczego człowieka.

To dzięki reporterom takim jak opisani w książce możemy poznać okropności wojny. Często tacy niezależni obserwatorzy przekazują prawdziwy obraz sytuacji. Świat może zareagować lub przynajmniej wyrazić oburzenie. Pożyteczna praca, prawda?

Czy reporterzy wojenni mimo to zasługują na potępienie? Chyba nikt nie powinien podejmować się takiego wyrokowania z perspektywy wygodnego fotela. Książka z pewnością da pewien materiał do przemyśleń, ale żadnych gotowych odpowiedzi. Kiedy reporter z obserwatora staje się uczestnikiem wydarzeń? Kiedy ginie od zabłąkanej kuli czy może wcześniej?

Książka zapewne dla niektórych okaże się zbyt drastyczna. Najboleśniejszy w tej drastyczności jest jej autentyzm. Greg Marinovich i Joao Silva a także pozostali członkowie Bractwa Bang Bang zderzyli się z życiem niczym z rozpędzonym pociągiem towarowym. Książka to próba pozbierania do kupy tego, co po tym spotkaniu pozostało.

The post Bractwo Bang Bang – Greg Marinovich & Joao Silva appeared first on AleKulturka.

Kazimierz Nowak ROWEREM I PIESZO PRZEZ CZARNY LĄD. Listy z podróży afrykańskiej z lat 1931-1936

Dariusz Dłużeń — Mon, 09 Apr 2012 10:19:00 +0000

Moja ocena: 6/6

ROWEREM I PIESZO PRZEZ CZARNY
LĄD Kazimierz Nowak

“Jak ja bardzo pragnę napisać książkę – taką grubą – ciekawą. A jeden z pierwszych egzemplarzy ręcznie dedykować: “Ukochanej mojej Marysieńce”. Ale to jeszcze marzenie tylko – czasu zbiegnie sporo , zanim krytyka weźmie mię w swe szpony…”

Kazimierz Nowak, polski podróżnik, fotograf i dziennikarz podzielił się planami ze swoją żoną w jednym z wielu listów, które wysłał do rodziny z dalekiej Afryki. Chociaż autor z 5 letniej włóczęgi przywiózł tysiące zdjęć i wspomnień tyle, że zapełniłyby całą bibliotekę, książka nie powstała. Kazimierz Nowak zmarł w 1937 roku, kilkanaście miesięcy po powrocie z wyprawy przez którą postradał zdrowie a wieku 40 lat – życie. Pozostawił po sobie nieco reportaży wydrukowanych w międzywojennych czasopismach, wiele prywatnych listów i trwały ślad w pamięci ówczesnych czytelników.

Losy poszukiwacza przygód, odkrywcy dzikiego lądu kilkadziesiąt lat później rozbudzały wyobraźnię młodego chłopca, Łukasza Wierzbickiego. Z zapartym tchem słuchał opowieści dziadka, który losy Nowaka znał właśnie z gazet czytanych w latach młodości. Minęły kolejne lata, chłopiec stał się dziennikarzem, który poświęcił długie miesiące poszukując oryginalnych publikacji i żyjących krewnych podróżnika. To jemu zawdzięczamy wydanie książki, która ratuje historię tej niezwykłej włóczęgi przed zapomnieniem trwającym niemal 70 lat.

Przewracając kolejne karty książki towarzyszymy Nowakowi w samotnej podróży przez piaski Sahary, dzikie sawanny czy wilgotne lasy równikowe. Pukamy się w głowę widząc rodaka rozpoczynającego przygodę bez grosza przy duszy podróżującego zdezelowanym siedmioletnim rowerem. Jedzie wyposażony w namiot i dwa aparaty fotograficzne. Bronić się może jedynie sprytem i własnymi rękoma.

Ze zgrozą obserwujemy kolejne niebezpieczeństwa piętrzące się na jego drodze, od pospolitych przestępców przez dzikie zwierzęta na chorobach i morderczym klimacie kończąc. Odkrywamy jednak, że nic nie może zatrzymać człowieka pewnego siebie, pełnego optymizmu i wiary w ludzi. Razem z podróżnikiem zachwycamy się pięknem przyrody i bogactwem kultury Afryki.

W opisy przygód podróżnika wplecione są przemyślenia na temat otaczającego go świata. Nowak krytykuje politykę kolonialną, gospodarkę rabunkową państw europejskich a także przewiduje przyszłość kontynentu. Nadzwyczaj trafnie analizuje przyczyny nędzy i opisuje mechanizm wojen przetaczających się przez Afrykę po dziś dzień.

Publikacja wzbogacona jest wyborem kilkudziesięciu fotografii autorstwa samego podróżnika.

Odkładając książkę na półkę żałujemy razem z Nowakiem, że przygoda się kończy i znów trzeba wrócić do monotonii dnia codziennego. Książkę mogę śmiało polecić wszystkim zainteresowanym tym pięknym kontynentem. Kazimierz Nowak był wprawnym obserwatorem i dostrzegł wiele problemów Afryki wiele lat przed resztą cywilizowanego świata. Niech o mocy tej książki świadczy wyprawa polskich globetrotterów, którzy zainspirowani lekturą zorganizowali pięcioletnią wyprawę śladami Kazimierza Nowaka.

Kup książkę ROWEREM I PIESZO PRZEZ CZARNY LĄD

ISBN	978-83-89949-99-8
Liczba stron	400
Format	17,5cm × 25 cm

The post Kazimierz Nowak ROWEREM I PIESZO PRZEZ CZARNY LĄD. Listy z podróży afrykańskiej z lat 1931-1936 appeared first on AleKulturka.