AleKulturka » Literatura faktu

Porównujmy się z Ukrainą!

Dariusz Dłużeń — Wed, 05 Feb 2014 18:27:22 +0000

Ile razy narzekaliście na Polskę? Przeczytaj recenzję książki „Barszcz ukraiński” Piotra Pogorzelskiego, która zainspirowała mnie do nakręcenia tego vloga.

The post Porównujmy się z Ukrainą! appeared first on AleKulturka.

Przepis na barszcz ukraiński

Dariusz Dłużeń — Thu, 30 Jan 2014 17:13:52 +0000

Recenzja książki „Barszcz ukraiński” Piotra Pogorzelskiego

Sądząc po tytule można by mnie posądzić o zdradę blogosfery książkowej na rzecz kulinarnej. Spokojnie – zostaję w książkowej, a jeśli już gdzieś się wybieram to tylko na Ukrainę. Recenzję książki „Barszcz Ukraiński” potraktujcie jako zapowiedź większej ilości materiałów poświęconych naszemu wschodniemu sąsiadowi.

Najpierw będzie vlog z moimi przemyśleniami na temat Ukrainy, później wywiad z ukraińskim zespołem rockowym, a w końcu spotkanie autorskie na żywo – chociaż tego ostatniego nie mogę być pewien z powodu napiętej sytuacji. Który materiał chcielibyście zobaczyć najpierw? Napiszcie to w komentarzu, a jeśli przy okazji zgodzicie się na otrzymywanie ode mnie newslettera to będziecie mieli pewność, że niczego nie przegapicie.

Barszcz ukraiński

Koniec wodolejstwa. Czego możecie się spodziewać po książce? Tego co po tytułowym barszczu ukraińskim, czyli porządnej wkładki – mięsa, ziemniaków, warzyw w takich ilościach, że na długo zaspokoją głód. Książkę można śmiało traktować jak przewodnik po Ukrainie. Nie taki turystyczny, ale życiowy.

Przewodnik po życiu na Ukrainie – tego określenia szukałem. Szesnaście rozdziałów opisuje najważniejsze aspekty funkcjonowania w tym kraju. Piotr Pogorzelski opisał Ukrainę z punktu widzenia zwykłego Kowalskiego, a nie polityka czy historyka. I tak ważnym tematem stała się muzyka, którą możemy usłyszeć w radiu czy telewizji. I to przez pryzmat tej muzyki dowiadujemy się co nieco o polityce i historii. Skąd się wziął podział na rosyjskojęzyczny pop i śpiewany po ukraińsku rock? Z tego samego powodu, z którego Ukraina jest ciągle podzielona na wschodnie i zachodnie rejony. Dowiemy się tego w taki właśnie dosyć lekki sposób.

Styl książki jest raczej popularnonaukowy niż dziennikarski. Brakuje mi w tej książce bohaterów z krwi i kości, emocji i wydarzeń z życia wziętych. Zamiast tego mamy dosyć sporo danych statystycznych wziętych z ukraińskiego rocznika statystycznego. Odwołania do tej publikacji pojawiały się dosyć często w przypisach, ale na szczęście nie odczułem przeładowania informacjami.

Najważniejsze dla mnie jest to, że dzięki tej książce zrozumiałem jak bardzo Ukraina różni się od Polski. Wcześniej nie miałem jakoś potrzeby dowiadywania się więcej i zgłębiania informacji serwowanych przez dzienniki. No bo w sumie po co? W swoim zadufaniu sądziłem, że wiem już wystarczająco dużo – że to kraj podobny do Polski, tylko ze swoimi problemami. zawsze wolałem patrzeć dalej na wschód, na Rosję, Ukrainę pomijając wzruszeniem ramion. Nawet nie wiecie w jakim byłem błędzie. No ale o tym odkryciu opowiem Wam już za kilka dni. „Barszcz ukraiński” pojawi się jeszcze na moim YouTube.

A co Wy wiecie o Ukrainie? Pamiętajcie, że komentując możecie się zapisać na newsletter.

The post Przepis na barszcz ukraiński appeared first on AleKulturka.

Matrioszka Rosja

Dariusz Dłużeń — Thu, 18 Jul 2013 18:01:00 +0000

Recenzja książki „Matrioszka Rosja i Jastrząb” Macieja Jastrzębskiego: 4-/6

Rosja – nasz sąsiad, o którym prawie nic nie wiemy i z powodu tej niewiedzy często się jej boimy. Rosja fascynuje i stąd w mojej biblioteczce, i na na blogu dużo książek na ten temat. To ja do recenzji książek i wywiadów z autorami zalinkuję pod koniec notki, a teraz przejdę do omawiania „Matrioszki Rosji”.

Maciej Jastrzębski, korespondent Informacyjnej Agencji Radiowej, napisał książkę inną niż koledzy i koleżanki korespondencji z TVP1 i Gazety Wyborczej. Przede wszystkim nie jest to zbiór reportaży, a raczej eksperyment reportera. Czy eksperyment okazał się sukcesem? Według mnie połowicznym.

Matrioszka Rosja

Książka jest podzielona na kilka części, które poddają się ogólnej zasadzie: „od ogółu do szczegółu” na kształt sympatycznych matrioszek widocznych na okładce. Można też wyróżnić podział na niemal literacką podróż po ulicach Moskwy i po całej Rosji, oraz na rozdziały podające suche fakty niemal w stylu wikipedii.

Te dwa niemal są dosyć intrygujące, nieprawda? Pozwólcie, że wytłumaczę. Za niemal literacką podróż uznałem fabularyzowane reportaże, których bohaterem jest wujek Borka i jego opowieści o historii i duszy Rosji. Wujek Borka jest bohaterem fikcyjnym, chociaż opartym na prawdziwym osobach, które poznał Maciej Jastrzębski. Oprócz tego, że bohater jest fikcyjny te teksty oddalają się od typowego reportażu na innych polach: mają pewną fabułę, punkt kulminacyjny, skupiają się na niemal mistycznym postrzeganiu Moskwy i Rosji. Bardzo mi się podobały te rozdziały. Były tak plastyczne, żywe i przemawiające do mnie, że aż mi się smutno zrobiło, że nie spaceruję Arbatem z wujkiem Borką tylko wyleguję się w leżaku na polskiej prowincji Wielki plus dla autora!

Tym bardziej dziwi mnie minus za pozostałe rozdziały, które w dosyć suchy sposób podają po prostu fakty i dane na temat Rosji. Nie jest to z pewnością styl naukowy czy encyklopedyczny, ale gdybym taki krótki rozdział, np. o religiach na terytorium Rosji, znalazł na wikipedii wcale by mnie to nie zdziwiło. Takie pigułki nasycone faktami i liczbami prosto z rocznika statystycznego z pewnością pozwalają lepiej poznać ten kraj, ale bardzo wybijają z rytmu śledzenia opowieści snutych przez wujka Borkę.

Te dwie części według mnie do siebie nie pasują i coś zgrzyta na ich styku. Są odmienne stylistycznie, treściowo, czyta się je w innym rytmie. Dla pewnych ludzi pewnie będzie to zaleta. Różnorodność nie pozwoli się znudzić, ale ja należę do czytelników, którzy wolą takie literackie podróże z przewodnikiem ze swadą do snucia opowieści. Oderwanie mnie od gawędy ku suchym faktom nieco psuło mi zabawę z czytania książki.

Jak to jest z tą polityką?

Jest obecna. Zarówno współczesna jak i historyczna, ale podana w przystępnym stylu. Wujek Borka ma ludzkie podejście do polityki i zazwyczaj odnosi się do niej z rezerwą, przynajmniej do pewnego momentu. Każdy polak doceni i zrozumie jego przemyślenia. Rozdziały faktograficzne są prawdziwą esencją – zbiorem najistotniejszych wydarzeń historycznych, nazwisk i ciekawostek. To na pewno nie jest wiedza, z którą można iść do „1 z 10″, ale na pewno pozwoli błysnąć wiedzą w czasie luźnej rozmowy.

Wykonanie Matrioszki

Bardzo podobało mi się wydanie „Matrioszki Rosji…”. Ta książka to po prostu ozdoba biblioteczki: starannie wykonana, czytelna i po prostu ładna. Nie będę się powtarzał bo o tym jak „Matrioszka Rosja” mi się podoba z wyglądu opowiadałem w jednym ze swoich vlogów na YouTube. Kliknięcie w LINK przeniesie Was od razu do odpowiedniego momentu filmu

Kto jeszcze pisał o Rosji?

Zgodnie z obietnicą z leadu wklejam linki do innych materiałów na temat Rosji zgromadzonych na moim blogu i YouTube

recenzja książki „Gogol w czasach Google`a”
wywiad z Wacławem Radziwinowiczem, korespondentem Gazety Wyborczej z Rosji, autorem „Gogola…”
recenzja książki „Nie ma jednej Rosji”
wywiad z Barbarą Włodarczyk, korespondentką TVP1, reposrtażystką i autorką książki „Nie ma jednej Rosji”
mam nadzieję, że uda mi się także porozmawiać z Maciejem Jastrzębskim

Recenzja książki „Matrioszka Rosja i Jastrząb” powstała dzięki wydawnictwu Editio

The post Matrioszka Rosja appeared first on AleKulturka.

Barbara Włodarczyk w rozmowie na temat swojej książki o przewrotnym tytule

Dariusz Dłużeń — Wed, 12 Jun 2013 15:32:00 +0000

„Nie ma jednej Rosji”?

Barbara Włodarczyk – dziennikarka TVP, korespondentka w Moskwie, autorka cyklu reportaży pt. „Szerokie tory”. Miałem przyjemność porozmawiać z nią na temat Rosji, stosunków polsko-rosyjskich i oczywiście na temat książki o przewrotnym tytule „Nie ma jednej Rosji”.

Zobaczcie koniecznie inne materiały na temat Rosji na moim blogu

recenzję książki „Nie ma jednej Rosji”
recenzję książki „Gogol w czasach Google`a” Wacława Radziwinowicza
wywiad z Wacławem Radziwinowiczem

Materiał zarejestrowany aparatem Nikon D7000 dzięki uprzejmości Nikon Polska. Obserwuj Nikona na Facebooku.

The post Barbara Włodarczyk w rozmowie na temat swojej książki o przewrotnym tytule appeared first on AleKulturka.

Pewni ludzie są "Niepokonani"

Dariusz Dłużeń — Wed, 29 May 2013 13:55:00 +0000

Recenzja książki „Niepokonani” Krzysztofa Ziemca

Mam problem z tą recenzją. Jak nie wpaść w zbyt nadęty ton? Właściwie nie wiem, czy powinienem w ogóle pisać cokolwiek. Mam 20 lat i co ja wiem o życiu, zwłaszcza w porównaniu z ludźmi tak doświadczonymi przez los jak ci opisani w książce?

Podeprę się tutaj opisem z okładki:

Bohaterami książki Niepokonani Krzysztofa Ziemca są:

- Monika Kuszyńska (była wokalistka Varius Manx)

- ojciec Kamili Skolimowskiej i zarazem jej trener (Kamila zmarła w czasie zawodów)

- Kuba Błaszczykowski (był świadkiem zamordowania matki przez ojca)

- Eleni („anioł”, który stracił córkę w wyniku morderstwa)

- Jasiek Mela (najmłodszy zdobywca dwóch biegunów)

- Jacek Olszewski (mąż Agaty Mróz)

- Radosław Pazura (doznał ciężkich obrażeń w wypadku)

- Jerzy Stuhr (wygrał z chorobą nowotworową)

- Henryk Gołębiewski (pokonał raka i walczy z alkoholizmem)

- Tomasz Osuch (założyciel Fundacji Spełnionych Marzeń)

- Ewa Błaszczyk (jej córka pozostaje w śpiączce)

- Kazimierz Szałata (jego niepełnosprawna córeczka zginęła w wypadku drogowym)

źródło: http://rafael.pl/ksiazki/niepokonani-11-8189

Jak być może pamiętacie sam Krzysztof Ziemiec zajął się taką tematyką nie przypadkowo. Kilka lat temu w mieszkaniu znanego dziennikarza wybuchł pożar, który praktycznie ugasił sam, wcześniej wynosząc z płomieni trójkę dzieci. Ten feralny dzień skończył się dla niego ciężkimi poparzeniami 40% ciała.

Wydawać by się mogło, że taki wypadek powinien załamać i zmienić życie każdego, a zwłaszcza prezentera telewizyjnego. Tak się nie stało – Krzysztofa Ziemca już od dawna możemy znów oglądać na ekranach telewizorów, a po wypadku nie ma ani śladu. Ani na ciele, ani w psychice.

Skąd u niego i u bohaterów jego książki taka siła, hart ducha i wola walki? O tym właśnie jest ta książka. Wbrew wszystkiemu jest bardzo optymistyczna, pouczająca i często zawstydzająca. Większość ludzi jest w stanie załamać się z powodu trudności nieporównywalnie mniejszych niż te, których doświadczyli bohaterowie książki.

Większość ludzi zdrowych nie dokonało tyle ile opisani niepełnosprawni. I tutaj od razu muszę się wycofać z tego co napisałem. Jacy niepełnosprawni? Jak można tak mówić o ludziach żyjących pełnią życia, których rozpiera energia i wola walki, którzy dokonują rzeczy niewykonalnych dla większości zdrowych ludzi? Język polski jest w tym względzie bardzo niesprawiedliwy.

Niech za rekomendację wystarczy fakt, że wstydziłem się z tą książką jechać w pociągu bo mi się oczy szkliły.

O książce „Niepokonani: usłyszycie jeszcze na moim blogu. Tym razem przemówi sam autor, Krzysztof Ziemiec, z którym miałem okazję porozmawiać przed kamerą aleKulturki.

Recenzja „Niepokonanych” powstała dzięki

The post Pewni ludzie są "Niepokonani" appeared first on AleKulturka.

Nie ma jednej Rosji

Dariusz Dłużeń — Tue, 28 May 2013 12:46:00 +0000

Recenzja książki „Nie ma jednej Rosji” Barbary Włodarczyk +4/6

Sąsiad ze wschodu mnie intryguje, a Was? Tak nas ciągnie na zachód, że chyba ignorujemy fakt, że mentalnie i kulturowo bliżej nam do wschodu. Z Rosjaninem zrozumiemy się zawsze, a z Niemcem? Wątpię.

Jakiś czas temu mieliście okazję przeczytać na moim blogu recenzję książki „Gogol w czasach Google`a” Wacława Radziwinowicza, a także obejrzeć rozmowę z Panem Radziwinowiczem. Wywiad z Panią Barbarą Włodarczyk także znajdziecie u mnie na blogu, najpierw jednak zapoznajcie się z recenzją.

Mniej polityki

To ludzie grają pierwsze skrzypce w reportażach Barbary Włodarczyk. Polityka jest obecna, ale w takim stopniu w jakim wpływa na życie codziennie bohaterów tekstów. Wpływ ten jest widoczny, ale czy najważniejszy? Z powodów politycznych rodzinna wioska dziadka prezydenta Miedwiediewa została wyasfaltowana, a ludziom wstawiono w domach plastikowe okna i centralne ogrzewanie. Czy dumny właściciel nowo wyremontowanego domu dba o to, że mieszka w potiomkinowskiej wiosce?

Raczej nie. My dzięki reportażom Barbary Włodarczyk również nie wnikamy w mechanizmy władzy, w zjawiska, które doprowadziły do powstania tego kuriozum z szerokopasmowym internetem, z którego nikt nie potrafi zrobić użytku. To kuriozum w Rosji po prostu istnieje, a my przyjrzymy się jego istnieniu od środka.

Po prostu razem z bohaterem przespacerujemy się gładkimi ulicami, odwiedzimy gospodarzy, urząd pocztowy, przychodnię. Tak po prostu

Swoją drogą to jest najfajniejsza cecha literatury według mnie. Można zwiedzić świat, zajrzeć innym ludziom w okna nie ruszając się z domu.

Zajrzymy w okna kilkunastu bohaterom, różnym osobom, tak samo jak różna jest Rosja. Od prawdziwych nędzarzy, po multimilionerów. Od dzieci do starców, od prawa do lewa. Jak już przeczytamy, to będziemy mogli razem z autorką powiedzieć, że nie ma jednej Rosji wbrew nazwie putinowskiej partii.

W książce znajdują się przede wszystkim historie ludzi, polityka jest tłem i często pewne rzeczy musimy sobie sami dopowiedzieć. Podoba mi się to!

Ale

Transfer serii telewizyjnych reportaży do postaci książki nie udał się w 100 procentach. Kiedy ogląda się reportaż raz na jakiś czas to schemat spędzenia jednego dnia z bohaterem jest świetny, ale kiedy książkę czyta się w ciągu jednego lub dwóch wieczorów to nuży. Jeden dzień za drugim, powitanie rano, niepewność co do jego reakcji, otworzy się czy nie otworzy? Niby każda historia jest inna, ale opisana zawsze w ten sam sposób.

No i zdjęcia. Wydawałoby się, że z serii telewizyjnych reportaży jest co wybrać do zilustrowania książki. Nie mogłem się bardziej mylić. Zdjęcia w książce są tragicznej jakości. Mógłby znieść, że czarno białe. Być może dzięki temu książka może być odrobinę tańsza?

Nie podoba mi się jednak to, że niemal brak w nich kontrastu. Przypominają raczej kilka czarnych plam na jaśniejszym tle. Niemal mogę policzyć piksele na każdym z nich. Te zdjęcia są po prostu brzydkie.

Ale za polityki jakby mniej

Zasubskrybujcie mój kanał YouTube, żeby nie przegapić wywiadu z Barbarą Włodarczyk

The post Nie ma jednej Rosji appeared first on AleKulturka.

Rosyjskie absurdy – rozmowa z autorem książki "Gogol w czasach Google`a"

Dariusz Dłużeń — Wed, 20 Mar 2013 16:42:00 +0000

Wywiad z Wacławem Radziwinowiczem

Zapraszam do wysłuchania rozmowy z Wacławem Radziwinowiczem, autorem książki „Gogol w czasach Google`a” na temat rosyjskich absurdów . Mój rozmówca to korespondent Gazety Wyborczej w Moskiwe, a książka stanowi wybór jego reportaży, felietonów i korespondencji z tego niezwykle ciekawego miejsca na świecie.

Dziękuję warszawskiemu klubowi „Powiększenie” za udostępnienie biura do nagrania!Materiał zarejestrowany aparatem Nikon D7000 dzięki uprzejmości Nikon Polska. Obserwuj Nikona na Facebooku

The post Rosyjskie absurdy – rozmowa z autorem książki "Gogol w czasach Google`a" appeared first on AleKulturka.

Rosja to nie kraj, to stan umysłu

Dariusz Dłużeń — Tue, 12 Mar 2013 11:24:00 +0000

Recenzja książki „Gogol w czasach Google`a” Wacława Radziwinowicza 5/6

Tytuł notki zaczerpnąłem z popularnego w internecie memu. Te słowa zazwyczaj stanowią podpis pod mniej lub bardziej śmiesznym obrazkiem. Książka Wacława Radziwinowicza traktuje o sprawach poważnych, które w Rosji jednak bardzo często nabierają kuriozalnego charakteru. Nie wszystkim jest wtedy do śmiechu.

Wacław Radziwinowicz to wieloletni korespondent Gazety Wyborczej z Rosji. Książka stanowi wybór jego reportaży i felietonów z kilkunastu lat pobytu autora w tym kraju. Ułożone chronologicznie teksty pokazują powolne zmiany jakie tam następują. Już sam tytuł to sugeruje. Jak absurdy opisywane przez Gogola wyglądają we współczesności? Mają się nadspodziewanie dobrze.

Polityka

Kto szczerze nienawidzi polityki chyba powinien odpuścić. Polityka jest bardzo ważną częścią tej książki. Jeśli chociaż tolerujecie taką tematykę warto dać szansę Wacławowi Radziwinowiczowi, ponieważ pisze o niej w niezwykle ciekawy sposób. Zazwyczaj ukazuje ważne problemy przez pryzmat zwykłych Rosjan, których polityka może nie interesować równie mocno jak nas, ale jednak dotyka ich z całą swoją mocą.

Innym trickiem na zainteresowanie czytelnika jest opisanie zakulisowych zagrywek i pozornie nieistotnych gestów, które tylko specjalista może dostrzec i odpowiednio zinterpretować. Bardzo podobały mi się opisy wzajemnych relacji Władimira Putina i Dmitrija Miedwiediewa. Niby wszyscy wiedzą kto w tym duecie gra pierwsze skrzypce, ale żeby w pełni docenić z jaką wirtuozerią Putin podcinał skrzydła swojemu wspólnikowi trzeba poznać komentarz eksperta.

Społeczeństwo

Społecznych tematów w tej książce też nie brakuje. Większość wynika z polityki. Opisywany jest los matek żołnierzy, z których życiem nie liczy się władza. Trudne życie w byłych kołchozach czy kuszącej bogactwem stolicy. Szokujących historii zwykłych ludzi jest sporo.

Są też tematy nieco lżejsze. Na filmie możecie zobaczyć studentów protestujących przeciwko oligarchom kupującym za łapówki „koguty” i nietykalność na zatłoczonych moskiewskich ulicach. Znamienna jest reakcja bogacza na widok kamery. Ten krok w tył – to jest właśnie „Gogol w czasach Google`a”. To zawahanie i ucieczka, szansa na zmianę Rosyjskiej mentalności.

Historia

Historia w książce Wacława Radziwinowicza koncentruje się głównie na trudnych, zagmatwanych polsko-rosyjskich losach. Bardzo podobało mi się ukazanie roli jaką odegrała Polska w rosyjskim ruchu desydenckim. Nigdy bym nie pomyślał, ale to my byliśmy dla rosyjskiej inteligencji inspiracją i oknem na świat. Po raz kolejny mogę powiedzieć, że historia nie nudzi. Ukazanie jej przez pryzmat zwykłych ludzi, poprzez dowcipy prostego ludu z naiwnych prób manipulacji w wykonaniu Kremla – w ten sposób historia trafi do każdego. Pisanie o historii w tak ciekawy sposób to wielka umiejętność.

Dlaczego warto przeczytać?

Zauważyliście pewnie co wybrałem do upiększenia tego tekstu. Internetowe memy, które w ciekawy sposób komentują rzeczywistość. Wacław Radziwinowicz w swojej książce postępuje podobnie. Rosyjska polityka to temat mający potencjał na zanudzenie czytelnika. Na szczęście spod pióra reportażysty wychodzą teksty interesujące, sprawnie napisane i zapadające w pamięci.

Warto poznać sąsiada, zwłaszcza z tak dobrej książki! A za recenzji na moim blogu możecie już teraz poznawać rosyjską literaturę.

Recenzja książki „Gogol w czasach Google`a” Wacława Radziwinowicza powstała dzięki

The post Rosja to nie kraj, to stan umysłu appeared first on AleKulturka.

Bralczyk Ogórek "Kiełbasa i sznurek"

Dariusz Dłużeń — Sat, 16 Feb 2013 16:36:00 +0000

Moja ocena 3/6

Jak poprosić o pięć egzemplarzy pisma „Doba”?

Bardzo dobra nazwa, a tak się marnuje. Jerzy Bralczyk w książce napisanej wspólnie z Michałem Ogórkiem przytacza anegdotkę o piśmie, które miało się tak nazywać. Ten i inne językowe dziwy są zazwyczaj punktem startu do ciekawych rozmyślań.

Myślę, że autorów książki nie trzeba nikomu przedstawiać. Obydwoje znani są z mistrzowskiego posługiwania się językiem ojczystym. Nie dodaję, że naszym językiem ojczystym, bo ojczysty mamy tylko my. Reszta narodów ma języki matczyne, wiedzieliście?

Matka to zdecydowanie kobieta, co ciekawe rodzaju żeńskiego jest rzeczownik apostazja. Apostazja to słowo pochodzące z języka łacińskiego, a współczesną łaciną jest angielski.

Dygresja na dygresji

Ale zaraz, o czym ja chciałem pisać? O cechach charakterystycznych książki: autorach i chaosie.

Po autorach książka odziedziczyła ciętą ripostę i trafną ironię, wiedzę i doświadczenie, mistrzowskie posługiwanie się słowem. Reszta jest dygresją. Jedną wielką dygresją – niemal nie dostrzegam treści zza tej dygresji.

Książka to zapis luźnej dyskusji obydwu panów erudytów. We wstępie tłumaczą się z książki, która jest ich wspólnym dziełem. Starają się odpowiedzieć na pytanie o co im chodzi? Głównie chodzi o rozmowę, bo to piękna aktywność. Rozmowa służy rozmawianiu. Przynajmniej tak jest napisane we wstępie.

Rozmowa dla rozmowy: źródło książki o wszystkim i o niczym. Książka jest niby podzielona na 9 rozdziałów poświęconych różnym tematom, ale ich tytuły i długość zostały przydzielone chyba losowo. Tematów są setki, pomieszanych i pogmatwanych. Niektóre ciągle wracają, inne znikają tak samo niespodziewanie jak się pojawiły.

Czytanie tej książki tradycyjnie, od deski do deski, trochę mnie zmęczyło. Dzisiaj kilka dni po odłożeniu książki na półkę nie potrafiłbym powiedzieć o czym „Kiełbasa i sznurek” faktycznie jest.

Ekranizacja książki – zksiążkowanie rozmowy

Nie twierdzę, że książka jest niskiej jakości. Wszystko co mówią autorzy jest ciekawe i wartościowe. Jedynie forma w jakiej zapoznałem się z tym co mają do powiedzenia (właśnie – do powiedzenia) nie odpowiadała mi.

Zamrożenie dyskusji na papierze wcale nie nadało jej cech słowa pisanego. Ulotna książka? To naprawdę możliwe. Próbowałem wrócić do interesujących mnie fragmentów jednak bez wypchania książki setkami zakładek jest to po prostu niewykonalne.

Gdybym całą tę książkę usłyszał w formie radiowej audycji albo telewizyjnego programu w stylu „Mówi się” z pewnością odebrałbym ją o wiele lepiej. To właśnie tam jest miejsce rozmowy według mnie.

Ekranizacje książek zazwyczaj się nam nie podobają chociaż oryginalnym książkom nie mamy nic do zarzucenia. Takie same odczucia mam w stosunku do tej zksiążkowanej rozmowy. Rozmowa dwóch erudytów powinna pozostać rozmową.

Ten eksperyment książkowy zaliczam do nieudanych. Forma ponad 300 stronicowego dialogu zdecydowanie do mnie nie przemawia.

Recenzja książki „Kiełbasa i sznurek” powstała dzięki

The post Bralczyk Ogórek "Kiełbasa i sznurek" appeared first on AleKulturka.

ZUS prezentuje

Dariusz Dłużeń — Thu, 27 Dec 2012 15:29:00 +0000

Recenzja książki „Blog osławiony między niewiastami” Artura Andrusa 4/6

Tytuł to nie wprowadzenie w błąd. Książka naprawdę jest efektem pracy ZUS-u. Zastanawiacie się pewnie na co idą Wasze podatki? Na szczęście tym razem ZUS nie wydał pieniędzy na głupoty. No może trochę na głupoty, ale przynajmniej nie pieniędzy z podatków. Bo ZUS to Zakład Usług Satyrycznych – jednoosobowa instytucja powołana do życia przez Artura Andrusa.

Na kartach tej książki nawet ZUS brzmi jakoś tak przyjemniej. To dopiero sukces, prawda?

To jest właśnie to co Arturowi Andrusowi udaje się najlepiej. Trzeba przyznać, że jest to dosyć rzadka umiejętność. Spojrzenie na świat pod takim kątem, że wydaje się jakiś taki sympatyczniejszy. Jeśli nawet trochę powodów do narzekania się znajdzie to odbywa się to z taką gracją, że niemal nie czuć wagi problemu.

Autograf Artura Andrusa

Tak się uczepiłem tego ZUS-u bo to bardzo dobry przykład wpływu Andrusa na percepcję świata u jego czytelników. Po lekturze jednego z felietonów odczułem potrzebę udania się do ZUS-u, żeby podziwiać skomplikowane mechanizmy biurokracji i sztuki użytkowej w formie ściennych obwieszczeń. Może młody jestem i mam za mało styczności z zusopodobnymi instytucjami, ale nie zmyślam. Chcę do ZUS-u.

ZUS powinien zatrudnić Andrusa do komponowania gazetki ściennej. Sam bym pojechał nawet do Piły, żeby zobaczyć takie dzieło. Absurd? Inne instytucje już na to wpadły. Mianowicie policjanci i lekarze publikują felietony Artura Andrusa w swoich branżowych magazynach. Nie czuć wagi problemu

Oto cały Andrus: inteligencja, gracja i styl. Dodajmy do tego mistrzowski warsztat, zabawę słowem i dystans do siebie. Po zamieszaniu dostaniemy ciekawą, lekką i zabawną książkę.

Jakieś wady książki? Według mnie trochę zabrakło świeżości. Nawet nie trzeba wcześniej od deski do deski przeczytać bloga Artura Andrusa, żeby odnieść takie wrażenie (notki z tej strony stanowią lwią część treści książki – chcecie zaoszczędzić 40 zł? Klikajcie śmiało)

Pewne historyjki i anegdotki od lat przewijały się w występach radiowych i telewizyjnych. Teksty piosenek po wydaniu płyty już każdy zna na pamięć. W związku z tym recenzja książki ”Blog osławiony między niewiastami” musi zakończyć się absurdalną rekomendacją.

Jest to książka albo dla wariatów jadących na spotkanie autorskie po autograf, albo mających z Arturem Andrusem okazjonalny kontakt. Przeciętny oglądacz kabaretów i słuchacz Trójki może mieć deja vu.

Nie daję trójki bo trudno tą książką się zawieść. Teksty są rewelacyjne. Nie dostają jednak szóstki bo są odgrzewane.

The post ZUS prezentuje appeared first on AleKulturka.