Jak zwykle nie zabrakło pytania o literackie inspiracje i ulubione książki członków zespołu Dżem. Chcesz być na bieżąco z aleKulturką? Zostaw mi adres email. Jeśli spamuję to tylko kulturą, a teraz newsletter to jedyna pewna forma pozostania ze mną w kontakcie!

Na tle innych płyt wydawanych po śmierci artysty jest to prawdziwa perełka. Nie żaden odgrzewany kotlet, marna przeróbka, „zaginiona taśma”. Wydawnictwo prezentuje jaki Elvis by był, gdyby śpiewał dzisiaj.

Zachowano jego wokal w jakości dźwięku na miarę XXI wieku i dodano nowe sekcje instrumentalne, praktycznie zaaranżowano te piosenki na nowo. W niektórych piosenkach dodano głos towarzyszącego wokalisty.

To co podobało mi się najbardziej w tej płycie to szacunek z jakim wydawcy obeszli się z materiałem muzycznym. Przeróbki nie hołdują aktualnym modom w muzyce – tutaj nie ma nic pod publiczkę. Chociaż wszystko brzmi nowocześnie, czuć magię złotych lat Rock N` Rolla. Najważniejsze jest to, że twórcom udało się przekonać mnie, że Elvis mógłby tak grać gdyby dysponował nowoczesnym sprzętem i technologiami.

Od razu obiecuję, że będą następne wywiady. A tymczasem – zgadzacie się z Czesławem?

To ciekawe, bo do kina szedłem z mieszanymi uczuciami. O tym filmie i o Sixto Rodriguezie usłyszałem zaledwie kilka słów na antenie Trójki. Film Sugar Man to dokument o muzyku, którego talent porównywano do Boba Dylana, a mimo to obydwie jego płyty w USA okazały się spektakularną klapą. Popularność za to zdobyły w RPA. No i to właściwie tyle.

Przed seansem zastanawialiśmy się z +Lidką czy w ogóle na ten film iść. Przecież nikt o tym gościu nie słyszał. Warto o nim kręcić filmy? Przeważył argument, że bilety wygraliśmy w konkursie. Jak nam się nie spodoba to po prostu wyjdziemy z kina. Nie wyszliśmy.

Przez półtorej godziny siedziałem w kinie z taką miną

Nie szukajcie informacji o Rodriguezie przed obejrzeniem filmu!

Jeżeli chcecie czerpać z seansu taką przyjemność jak ja. Wikipedia i spoilery na Filmwebie zrujnują wszystko. Pozwólcie porwać się opowieści o jego muzyce na wielkim ekranie zamiast po prostu przeczytać kilka suchych faktów. Wystarczy Wam wiedzieć, że był genialnym muzykiem, który nie zasłużył na zapomnienie.

„Searching for Sugar Man” to film dokumentalny, a jednak trzyma w napięciu jak najlepszy thriller, wzrusza jak melodramat, a przy tym zachwyca warstwą wizualną i oczywiście dźwiękową. To film, który warto zobaczyć i muzyka, które warto słuchać!

    
Żeby posłuchać piosenek, umieszczonych powyżej musicie ściągnąć aplikację Spotify. Polecam, ponieważ jest całkowicie darmowa, a muzyka legalna! Artyści dostają wynagrodzenie finansowane z wyświetlanych w aplikacji reklam.

Na zachętę wrzucam tytułową piosenkę z mniej legalnego źródła, ale możecie słuchać od razu

Zestawienie dla tych, którzy wczoraj nie słuchali

Powstańcza radiostacja nadająca w Warszawie od 8 sierpnia 1944 do końca powstania. Nadawała wiadomości z Warszawy, ale także z innych frontów. Dzięki niej Warszawiacy wiedzieli co dzieje się w mieście, a cały świat znał sytuację naszej stolicy. Radio emitowało także programy artystyczne mające na celu utrzymywać na duchu walczących. W zamieszczonym filmie możecie wysłuchać m.in recytacji wiersza „Apel Warszawy” autorstwa Zbigniewa Jasińskiego „Rudego”.

Sygnał z Warszawy dzięki „Błyskawicy” docierał do Londynu, a nawet do wybrzeży USA. Wierna kopia radiostacji znajduje się w Muzeum Powstania Warszawskiego. Możecie ją zobaczyć u samej góry postu. Co roku w rocznice nadania pierwszego komunikatu z Warszawy nadawane są audycje okolicznościowe

Trójka

Nie oznacza to, że płyta jest nijaka. Ma sporo zalet. Jedną z nich jest bycie idealną kandydatką do zostania sylwestrowym soundtrackiem.

Większość polaków pewnie spędzi sylwestra na prywatce. Zapraszamy do domu kilkanaście różnych osób. Tańczyć całą noc nikt nie da rady. Na karaoke jeszcze za wcześnie. Na stół wjeżdżają przekąski. Przydałoby się jakieś tło do rozmowy.

Co wybieramy? Pop rock! Gatunek pośredni. Piosenki z ambicjami, które jednak bez żadnych skrupułów można zapętlić w radiu. Spodobają się miłośnikom lżejszej muzyki, a i gość w glanach nie będzie kręcił nosem. Przynajmniej nie za bardzo

Płyta zachwyca wpadającymi w ucho melodiami autorstwa lidera grupy Ryana Teddera. Ten człowiek wie jak skomponować hit. Pewnie nuciliście jego piosenki nie raz i wcale nie posądzam Was o bycie fanami OneRepublic. Ryan Tedder jest odpowiedzialny za wypełnienie radiowych ramówek hitami Rihanny, Leony Levis czy Jenifer Lopez i wielu innych gwiazd pop.

Już ustaliliśmy, że to płyta wypełniona radiowymi hitami. Praktycznie każdy z nich mógłby się stać singlem i zdobyć popularności. Czego jednak brakuje płycie jako całości?

Zmienności, pazura, energii. Może nieco więcej rocka w pop rocku. Nawet tytułowe Waking Up czy Shout brzmią jak kołysanki. Nie wspominając o tym, że jedną z kompozycji jest właśnie „Lullaby”. Sam lubię ballady, ale co za dużo to nie zdrowo.

Recenzja płyty „Waking Up” OneRepublic powstała dzięki

Gdybym chciał zaprezentować wszystko zająłbym Wam co najmniej tydzień. Tak jak mój ostatni tydzień został zawładnięty przez książkę Marka Blake`a. Oczywiście nie mam mu tego za złe. Ponad 500 stron historii zespołu to rewelacyjna podróż w czasie i przestrzeni do lat, których świadkiem chciałby być każdy fan dobrej muzyki!

Mark Blake jest brytyjskim dziennikarzem muzycznym. Nigdy nie był kimś z bliskiego otoczenia zespołu. Fani z pewnością znają podejście Pink Floydów do mediów, a w szczególności tych muzycznych. Książka to nie opowieść świadka wydarzeń.

Jest za to skrupulatną syntezą kilkuset wywiadów i innych źródeł wiedzy na temat „Pink Floyd”. Mark Blake wykonał naprawdę benedyktyńską pracę. Stworzył dzieło niemal kompletne: od urodzenia każdego z muzyków aż do współczesności. Każdy ze słynnych sporów opisał z punktu widzenia wszystkich stron konfliktu. Całość jest doprawiona faktami o współpracownikach, technicznych i autorach słynnych okładek, a nawet o członkach rodzin. Ogrom faktów jest oszałamiający.

 

Dlaczego więc z jednej strony mówię o ogromie faktów, a z drugiej o niekompletności dzieła? Niestety nawet na podstawie tylu wywiadów i ogromnej bibliografii nie udało się do końca odtworzyć prawdziwej wersji losów Syda Barreta. Dostajemy mnóstwo sprzecznych relacji, plotek i legend. Z pewnością jest to więcej niż nawet najzagorzalsi fani wiedzą w tym momencie. Wersja przedstawiona przez Marka Blake`a jest najbliższa prawdzie, ale nie jest nią w 100%. Ta zniknęła za murem narkotyków i brytyjskiej powściągliwości.Nie mniej jednak jest to maksimum na jakie możemy liczyć.

Syd Barret, gwiazda jaśniejąca niezwykle krótko, ale tak jasno, że rozbudza wyobraźnię pokoleń fanów do dnia dzisiejszego. Niezwykle uzdolniony muzyk i wokalista, wrażliwy artysta, niezwykle silna osobowość, twórca sukcesu pierwszego składu Pink Floyd. Do czego mógłby dojść ten człowiek gdyby był stworzony z tej samej gliny co inne gwiazdy rocka?

Z drugiej strony bardziej gruboskórna osoba nie stworzyłaby tej samej muzyki, tych samych tekstów. Musimy zadowolić się tym co Syd stworzył w czasie swojego krótkiego rozkwitu i żałować, że nie zdołał uratować się przed narkotykowym obłędem jak reszta zespołu. Chcecie poznać Syda bliżej? Wiecie po jaką książkę sięgnąć.

Jakim cudem Pink Floydom udało się przetrwać szalone lata 60`? W końcu wyrośli z psychodeli. Miesiącami dzień w dzień grali dla widowni złożonej z niemal nieprzytomnych ćpunów. Tłem ich muzyki były slajdy utworzone przez światło projektora oświetlające prezerwatywę wypełnioną farbami olejnymi.

Niech o klimacie klubu UFO świadczy fakt, że nie istnieje praktyczne żadne ostre zdjęcie z tego miejsca.

Dlaczego reszta przetrwała taki styl życia w generalnie dobrej kondycji? Mark Blake daje dosyć klarowną odpowiedź w postaci życiorysów muzyków.

Ich pochodzenie, wykształcenie, doświadczenie i postrzeganie świata tłumaczy ich dosyć konserwatywne podejście do narkotyków w tym czasie. Dzięki temu bogatemu podłożu możemy także lepiej zrozumieć ich przyszłe teksty, marzenia by tworzyć dzieła ambitne i intelektualne oraz upór z jakim opierali się komercjalizacji.

Dark Side of the Moon, szczytowe osiągnięcie drugiego, klasycznego, składu Pink Floyd. Dzieło Watersa jako lidera, Gilmoura, Wrighta i Masona, którzy na początku lat 70` potrafili jeszcze dzielące ich różnice wykorzystać w twórczy sposób. Co za ironia, że ich różne talenty i artystyczne wizje przyczyniły się zarówno do największych sukcesów jak i do rozpadu grupy wszechczasów.

Nie uprzedzajmy faktów. Posłuchajcie Dark Side of the Moon, muzycznego poematu traktującego o strachu, porażce, chciwości i szaleństwie. 40 minutowy utwór rozpoczyna się i kończy biciem serca. Barbarzyństwem byłoby dzielić go na single.

Okładki płyt Pink Floyd

Wreszcie nadszedł czas trzeciego składu. Pod przewodnictwem Gilmoura udało się zachować charakter Pink Floyd. Dźwięki natury, ważkie teksty, gitarowe solówki. Jednak tym razem płyty nie miały charakteru albumów koncepcyjnych. Słowa tak ważne dla Syda i Watersa dotąd przebijały się na pierwszy plan. Ostatnie lata działalności zespołu to kompromis między warstwą słowną a muzyczną wirtuozerią gitarzysty. Mój ulubiona piosenka z tego okresu: „High Hopes” z płyty „The Division Bell”.

Mam nadzieję, że chociaż w pewnym stopniu zaraziłem Was uwielbieniem do tego zespołu. Bez tego uczucia rozpoczynanie lektury mogłoby się okazać bezcelowe.

Poznanie ludzi tworzących muzykę ponadczasową. Zrozumienie paradoksu zespołu złożonego z samych indywidualistów. Odkrycie tajemnicy trzech liderów i jednej legendy. Ta książka Wam to zapewni!

Dlaczego wystawiam szóstkę? Zgodnie z zasadami, które sobie przyjąłem na początku blogowania książka skierowana do pewnego ograniczonego grona odbiorców może liczyć maksymalnie na czwórkę. To jest książka dla fanów Pink Floyd. Każdy jest fanem Pink Floyd, czasami jednak o tym nie wie…

Zamknij oczy, nastaw płytę, daj się porwać… Już? Magia zadziałała?

Mówiąc szczerze płytę przesłuchałem już jakieś dwa miesiące temu i… nie zrobiła na mnie żadnego wrażenia. Wypadła z pamięci kilka minut po wyjęciu płyty z wieży. Być może to nie był dobry dzień na słuchanie muzyki. Postanowiłem dać jej drugą szansę. Niestety to samo. Postanowiłem uważniej przesłuchać kawałek po kawałku i przeanalizować co jest przyczyną tego, że nie chce mi się walić palcami w blat biurka i grać na niewidzialnej gitarze.

Doszedłem do wniosku, że przyczyna może tkwić w zbyt ulukrowanych radiowych kompozycjach. Piosenki są dobre, wpadające w ucho, ale jednak brakuje im pazura. Nie ociekają rockową energią, słuchając płyty nie miałem ani razu ochoty przekręcić regulacji głośności do oporu. Zdecydowanie to wakacyjna pop-rockowa produkcja. Co więcej wydaje mi się, że cały zespół gra w cieniu Slasha. Perkusja, gitara basowa i inne instrumenty nikną gdzieś w tle. Gitara Slasha brzmi rewelacyjnie, więc może udałoby się uratować składankę gdyby nie jeden bardzo poważny błąd. Wybór wokalisty…

Recenzja płyty „Apocalyptic Love” powstała dzięki