AleKulturka » Science fiction

„Gra Endera” to nie nerdowskie science fiction

Dariusz Dłużeń — Thu, 23 Jan 2014 19:07:26 +0000

Recenzja „Gry Endera” Orsona Scotta Carda

Wybitna! Ponadczasowa! Najlepsza w swoim gatunku. Arcydzieło science fiction. Klasyka, którą każdy musi znać! Pewnie nie tylko ja byłem bombardowany takimi opiniami o książce kilka miesięcy temu przy okazji premiery filmowej adaptacji „Gry Endera”.

Nie mogłem się nie skusić. Wstyd nie znać klasyki, no nie? Wziąłem się za nadrabianie zaległości i postawiłem się w niezręcznej sytuacji. Mam do powiedzenia dużo dobrego na jej temat, tak samo jak tłumy poprzedników jednak cały czas coś mi nie grało. Orson Scott Card nie sprzedał mi swojej powieści w pełni!

Czytając losy Endera Wiggina cały czas łapałem się na tym, że nie wierzę opisom autora. Czytałem o sześcioletnim dziecku a oczyma wyobraźni nigdy tego dziecka nie zobaczyłem. Muszę w tym miejscu zdradzić odrobinę fabuły.

Otóż w świecie przyszłości, zagrożonym inwazją obcych i unicestwieniem życia na ziemi sprawą najwyższej wagi jest odnalezienie dowódcy zdolnego uratować ziemię przed zagładą. Dokonuje się tego poprzez wszczepienie malutkim dzieciom czujników obserwujących nie tylko to co robią, ale monitorujących także ich życie wewnętrzne. Dwa, trzy lata obserwacji pozwalają wytypować jednostki genialne. Wybrańcy trafiają zupełnie sami na orbitę, do Szkoły Bojowej, gdzie praktycznie stają się żołnierzami w wieku gdy w świecie rzeczywistym perspektywa pierwszego dnia w przedszkolu z dala od mamy powoduje postawienie oczu w słup i wygenerowanie nieznośnej guli w gardle.

To własnie spotkało młodego Wiggina. Został uznany za geniusza zdolnego do uratowania ziemi nie tylko z powodu ponadprzeciętnej inteligencji co bym jeszcze zrozumiał. Drugim była moralność i postawa etyczna tego dziecka pokazujące się w trudnych relacjach z rodzeństwem i rówieśnikami. Trzecim powodem była tężyzna fizyczna. Ender jeszcze w wieku 6 lat „rozbił na miazgę” dwójkę również sześcioletnich przeciwników.

Nie lubię udowadniać, że byłbym w stanie wymyślić coś lepiej od autora, zwłaszcza tak utytułowanego, ale tutaj nie mogę się powstrzymać. Przesunięcie wieku bohaterów nawet o 10 lat nie zmieniło by nijak przesłania książki. Bohaterowie nadal byliby młodzi, postawieni przed zbyt dużą odpowiedzialnością jak na swój wiek, nadal można by ukazać władzę dorosłych nad nimi. Różnica byłaby taka, że 16 latka można postawić przed bardziej wiarygodnym problemem moralnym no i przede wszystkim uwierzyłbym, że 16 latek jest w stanie połamać kości swojemu przeciwnikowi w bójce na pięści. Czytając nie miałbym tego dziwnego dysonansu, nie zastanawiałbym się co chwilę: „Naprawdę 6, 8, 10 latek powiedzieli coś takiego?”

Chyba, że przegapiłem coś ważnego? Jeżeli czytaliście „Grę Endera” to koniecznie napiszcie mi w komentarzach dlaczego czytamy o tak małych dzieciach?

Pisząc o zaletach musiałbym się powtarzać po dziesiątkach innych recenzentów. Także słowa, które użyłem w leadzie są prawdą. To książka, która zapewnia nie tylko rozrywkę, ale i trochę tematów do zastanowienia się. Chociaż w pewnym momencie może się wydawać, że zakończenie jest oczywiste to nie zrażajcie się. Nie jest tak Autor wpuszcza nas w maliny – bardzo skutecznie zresztą!

A dlaczego „Gra Endera” to nie nerdowskie science fiction? Bo wybuchy, lasery, śmieszni kosmici i obcisłe kombinezony nie są w tej książce najważniejsze. Autor nie brnie w opisy futurystycznych technologii. Świat przyszłości nie jest tak hermetyczny jak w innych książkach z gatunku. Jasne, że akcja toczy się w kosmosie, jasne, że świat żyje w strachu przed „Robalami” – mimo wszystko to opowieść o ludziach.

PS. Mojego nowego, lepszego fejsa znajdziesz w zakładce po prawej stronie. Jesteś już fanem? facebook.com/alekulturkacom

The post „Gra Endera” to nie nerdowskie science fiction appeared first on AleKulturka.

"Metro 2033" wbija w ziemię. Dosłownie!

Dariusz Dłużeń — Fri, 06 Dec 2013 17:31:00 +0000

Recenzja książki „Metro 2033″ Dmitry Glukhovsky`ego

Ta książka wbija w ziemię! Miejsce akcji, czyli moskiewskie metro to zaledwie jeden z etapów tego procesu. Kolejnym będzie pierwsza scena w jednym z tuneli, mroczna, powodująca gęsią skórkę i zapowiadająca, że czeka nas świetna przygoda na kolejnych 600 stronach.

Książka będzie Was pochłaniać stopniowo, krok za krokiem, metr za metrem w ślad za głównym bohaterem przemierzającym tunele metra. Moskiewskie metro jest resztką ludzkiej cywilizacji jaka została po wojnie nuklearnej na powierzchni. Jest resztą karłowatą, zdegenerowaną i wykoślawioną posiadającą wszystkie wady ludzkości, niewiele zalet i jeszcze borykająca się z nowym zagrożeniem – wymykającymi się wszelkim prawom natury mutantom powstałym w tym samym czasie kiedy upadała ludzkość.

Lata marnej egzystencji wydają się już zbliżać ku końcowi. Na nic marne próby odbudowy świata w miniaturze, nędznych państw, obrzydliwego pseudorolnictwa i nijakiego przemysłu. Jedyne co udało się odbudować to handel bronią, z nieśmiertelnym kałasznikowem i nabojami do niego jako najcenniejszym dobrem. Nawet to na nic się zda. Mutanty napierają posiadają przewagę, zdolności psychofizyczne niepojęte dla ludzkiego umysłu. Zwyciężą i wytępią ludzi w tunelach metra, tak jak kiedyś ludzie tępili szczury. Chyba, że…

Musi być jakieś chyba, że Nie byłoby żadnej ciekawej książki bez chociażby cienia szansy na ratunek. Nie inaczej jest tym razem. Jest jeden bohater, który obwieszony taśmami nabojów chce zrobić mutantom jesień średniowiecza. Nie udaje mu się to, ginie!

Losy świata trafiają w ręce wymoczka, który nigdy nie wyściubił nosa poza macierzystą stację. Będzie musiał poznać życie albo zginąć i pociągnąć za sobą innych.

No tak, opis może wydawać się nieco sztampowy. Sporo było takich książek wcześniej, ale wykonanie jest rewelacyjne. Postapokaliptyczne metro jest tak ciekawym miejscem, pełnym wyrazistych bohaterów, skomplikowanych relacji politycznych i międzykulturowych, religii i filozofii, że już mnie nie dziwi, że uniwersum zostało wykorzystane przez innych pisarzy.

Szkielet, który stworzył Dmitry Glukhovsky to idealne rusztowanie dla dziesiątek różnych historii. Świat chociaż niewielki fizycznie, nadrabia swoim skomplikowaniem. To prawdziwy majstersztyk, który warto poznać.

Metro 2033 to przede wszystkim bardzo przyjemna rozrywka, akcja, walka i mutanty. Jest to także powieść drogi, drogi po świecie opisanym tak plastycznie, że aż czuć zaduch tuneli, strach i niebezpieczeństwo czające się w ciemności.

W końcu jest to także bardzo mądra książka z przesłaniem co jest według mnie elementem najmocniej wbijającym w ziemię. Czyta sobie człowiek tę książkę i traktuje jak czytadło, rozrywkę, relaks aż dochodzi do ostatniej sceny i BUM. Zostajesz z moralniakiem i tematem do rozmyślań na najbliższe tygodnie. I aż usychasz z pragnienia sięgnięcia po kolejne książki z tego uniwersum

The post "Metro 2033" wbija w ziemię. Dosłownie! appeared first on AleKulturka.

Czy androidy marzą o elektrycznych owcach?

Dariusz Dłużeń — Fri, 25 Oct 2013 14:32:00 +0000

Recenzja książki „Blade runner. Czy androidy marzą o elektrycznych owcach?”

Na tytuł notki wybrałem często pomijaną część tytułu książki. Za sprawą ekranizacji Ridley`a Scotta książka zaczęła być znana pod skróconym tytułem „Blade runner” – w Polsce „Łowca androidów”.

To dobry tytuł dla filmu akcji o rozwalaniu robotów z wielkiej pukawki. Nadawanie tego samego tytułu książce strasznie ją zubaża. W niej ważniejsze od łowienia androidów jest właśnie to zastanawianie się nad elektrycznymi owcami. To fundamentalne pytanie nadające sens całej książce. Już tłumaczę o co chodzi.

Książka Philipa K. Dicka przenosi nas do przyszłości po wojnie nuklearnej. Stosunki społeczne na planecie dotkniętej takim kataklizmem musiały ulec zmianie. Spustoszenie środowiska naturalnego i postęp techniczny wymusił powstanie nowego systemu społecznego, religii, etyki i tak dalej.

Najwyraźniej rysuje się podział społeczeństwa na kasty: normali (nową elitę, która z zawieruchy wyszła z najmniejszymi stratami), specjali (ludzi cierpiących na choroby i defekty z powodu promieniowania, pozbawieni większości praw) i androidy – bardzo zaawansowane biomechaniczne roboty na pierwszy rzut oka niczym nie różniące się od ludzi, stworzone by służyć i przeznaczone do natychmiastowej fizycznej likwidacji, gdy tylko postanowią się zbuntować.

Biomechaniczny robot nawet z wnętrznościami rozsmarowanymi na ścianie jest nie do odróżnienia od człowieka, bo to jest niemal pod każdym względem taki jak ludzie. Odróżnia go tylko brak empatii, co bada się specjalnym testem. Empatia jest fundamentem nowej religii i ładu społecznego, który nakazuje każdemu człowiekowi czuć się winnym za to co się stało i otaczać opieką każdą żywą istotę, której udało się przetrwać.

I tak oto dochodzimy do elektrycznych owiec. Niestety tych prawdziwych zostało bardzo niewiele i osiągają astronomiczne ceny. Stać na nie, i na inne zwierzęta, naprawdę niewielu. Z tego powodu rozwinął się prężny biznes produkcji biomechanicznych robotów na pierwszy rzut oka niczym nie różniących się od zwierząt – jednak ich przeznaczeniem nie jest nienawiść i fizyczna likwidacja, a otoczenie czcią i troską na najwyższym możliwym poziomie.

Absurd, no nie? A dopiero ciekawie zrobi się, kiedy powstaną pierwsze androidy mogące potencjalnie oszukać test na empatię. To na barkach łowcy androidów pozostanie trudne zadanie rozsądzenia kto zasługuje na życie, a kto nie? Czy androidy marzą o elektrycznych owcach? Co się stało z empatią łowcy androidów?

Naprawdę warto zadać sobie te pytania w czasie lektury i spróbować na nie odpowiedzieć. To wprawdzie dla nas jeszcze bardzo odległy problem, ale za to fajna zagwozdka i temat do długich dyskusji. W czasie lektury książki zwróciłem jeszcze uwagę na świat przedstawiony, który czasami przypominał mi jakąś narkotyczną wizję. Autor musiał mieć czasami niezłego badtripa – opisywany przez niego świat jest wyjątkowo niesympatycznym i strasznym miejscem.

Za kilka dni na moim kanale YouTube znajdziecie filmik, w którym opowiadam co nieco o mojej wizji androidów przyszłości i co obecne maszyny odróżnia od ludzi Jeżeli jesteście ciekawi subskrybujcie mój kanał – zobaczycie filmik jako pierwsi!

The post Czy androidy marzą o elektrycznych owcach? appeared first on AleKulturka.

Przegląd Końca Świata [recenzja książki]

Dariusz Dłużeń — Fri, 25 Jan 2013 16:22:00 +0000

Recenzja książki „Przegląd Końca Świata. Feed” Miry Grant 5/6

Polacy zachłysnęli się amerykańskim stylem życia. To co zachodnie bardzo nam się podoba. Zombiakom jednak jakoś nigdy nie udało się podbić naszych serc i mózgów. Chwiejące się nadgniłe ciała z wyciągniętymi rękami, sapiące „Brains, brains” zawsze kojarzyły mi się tylko z amerykańskim kinem klasy B.

W tej książce klasa B wyrosła na prawdziwą ekstraklasę, ponieważ w głównej mierze te filmy stały się jedynymi poradnikami przetrwania w nowych czasach.

Tak dobrze, że aż gorzej

Na szczęście ta książka to nie jest klasa B. Chociaż bierze na warsztat temat wyświechtany i sponiewierany przez pozbawionych ambicji twórców, to sama w sobie prezentuje o wiele większą jakość. Feed to nie byle jaka naparzanka na shotguny i sztachety ostatnich przedstawicieli ludzkiego gatunku otoczonym możem mózgożernych truposzów.

Mira Grant opisuje jak w rzeczywistości mogłaby się potoczyć zombie apokalipsa. Wszystko zaczyna się od wynalezienia dwóch wirusów zmodyfikowanych tak by zamiast wywoływać chorobę, atakowały inne patogeny.

Jeden z nich zwalcza przeziębienie, drugi raka. Niestety w pewnym momencie obydwa wirusy łączę się, a hybryda, Kellis-Amberlee, jest tak skuteczna, że umarłego by do życia przywróciła.

I faktycznie to robi. W 2014 rozpoczyna się powstanie!

20 lat później

Ludzkość nie została wybita co do nogi. Tak naprawdę radzi sobie z wirusem całkiem nieźle. Co prawda musiała przenieść się do lepiej chronionych enklaw, zrezygnować z mięsa w diecie, budować budynki z grubszymi ścianami i mniejszymi oknami, ale kolokwialnie mówiąc – jakoś to leci.

Innym ważnym społecznym skutkiem zombie apokalipsy jest zmniejszenie znaczenia mediów tradycyjnych na rzecz blogerów! Media w czasie powstania, albo nie nadążały za biegiem wydarzeń, albo zwyczajnie kłamały by zapobiec panice. Brak informacji doprowadził do śmierci ogromnej ilości osób.

Książka jest lepsza niż trailer

Tylko blogerzy przekazywali sprawdzone informacje. Najczęściej sprawdzone na sobie. Wielu z nich przepłaciło to życiem, ale zdobyli zaufanie. Niezależna blogosfera to prawdziwa siła nawet 20 lat później.

Kryzys mediów

Blogerzy są na tyle silni, że zostają nawet zaproszeni do relacjonowania kampanii prezydenckiej. To o kryzysie mediów i ich roli w naszym świecie w głównej mierze opowiada ta książka. Zombie wpływają w znacznym stopniu na całą rzeczywistość, ale ich samych nie ma w książce zbyt dużo.

Tyle zombie wystarczy

Shaun i Georgia Mason, rodzeństwo odważnych i odnoszących sukcesy blogerów będzie musiało nie tylko rozpracować spisek na szczytach władzy, ale także zrelacjonować go światu.

Popkultura na wysokim poziomie

Pomysł na książkę okazał się być ciekawy i dopracowany. Rodzeństwo głównych bohaterów to postaci bardzo autentyczne. Dzięki swojej wyrazistości nie wypadają z głowy po odłożeniu książki na półkę. Masonowie chociaż żyją w innej rzeczywistości to mierzą się z problemami dobrze nam znanymi. I nie jest to miłość

Zombie apokalipsa to tylko pretekst do zabawy, puszczenia wodzy wyobraźni by opisać kilka ciekawszych spostrzeżeń o świecie i ludziach w atrakcyjnej formie. Nie jest literatura na miarę Nobla, ale zaszufladkowanie jej w rubryczce z wampirami, wilkołakami i innymi popularnymi bzdetami byłoby daleko krzywdzące.

Recenzja książki „Przegląd Końca Świata. Feed” powstała dzięki

The post Przegląd Końca Świata [recenzja książki] appeared first on AleKulturka.

Rok 1984 w XXI wieku

Dariusz Dłużeń — Wed, 23 Jan 2013 16:35:00 +0000

Recenzja „Małego Brata” i sylwetka Cory`ego Doctorowa

Rewelacyjna antyutopia na temat palących problemów współczesności. Tworzenie totalitaryzmów, rola jednostki w społeczeństwie i walka z terroryzmem kosztem naszej prywatności. Wszystko podane w sosie wspaniałego języka i warsztatu pisarskiego Cory`ego Doctorowa. Oprócz recenzji książki przygotowałem także sylwetkę jej autora, znanej postaci wśród zachodnich cyber-aktywistów.

The post Rok 1984 w XXI wieku appeared first on AleKulturka.

Prawdziwy triumf wyobraźni!

Dariusz Dłużeń — Fri, 18 Jan 2013 16:07:00 +0000

Recenzja książki „Długa Ziemia” Terry`ego Pratchetta i Stephena Baxtera 6/6

Tytułem notatki jest urywek z recenzji „The Independent”, który znalazłem w materiałach promocyjnych książki „Długa Ziemia”. Uważam, że jest tylko jedna szansa na milion, by slogan reklamowy mówił prawdę. Na szczęście szanse jedna na milion sprawdzają się w dziewięciu przypadkach na dziesięć.

Przynajmniej tak jest w słynnym pratchettowskim płaskim świecie. Jak mają się sprawy w jego długim odpowiedniku?

Nowa jakość dla fanów Pratchetta

Lektura „Niucha„, najnowszej książki z serii o Świecie Dysku, sprawiła mi sporo zawodu. To nie było to do czego przyzwyczaił nas Pratchett. Brak pazura, wtórność, brak pomysłów. Książka była po prostu kiepska.

Na szczęście Terry Pratchett szybko zrehabilitował się w moich oczach. Współpraca ze Stephenem Baxterem zaowocowała książką po prostu genialną. Nie znam książek Baxtera, jednak zakładam, że to on jest odpowiedzialny za warstwę science fiction tej powieści.

Dzięki temu cięte poczucie humoru Pratchetta mogło rozkwitnąć w nowej fabularnej rzeczywistości. Pojawili się nowi bohaterowie, nowy świat i nowe możliwości, które zostały wykorzystane w pełni przez nieskończone pokłady ironii, które magazynuje w sobie Pratchett. Nawet ciągoty do umoralniania czytelników wypadły przekonująco: subtelnie, mądrze i inteligentnie w przeciwieństwie do poprzedniej topornej i naiwnej historyjki o smarkach goblina.

Długa Ziemia

Skąd ten tytuł? Książka bierze na warsztat tematykę światów równoległych. Czym jest świat równoległy zapytacie? Drugą Ziemią odległą od nas zaledwie o grubość myśli, a za nią jest trzecia Ziemia, i czwarta, i piąta… Druga Ziemia i wszystkie kolejne nie są jednak identyczne z tą naszą. Leżą na innych odgałęzieniach drzewa prawdopodobieństwa.

Ziemie blisko naszej nie będą różnić się praktycznie niczym. Jednak czym dalej od dobrze nam znanej Ziemi Podstawowej tym dziwniej. Wyobrażacie sobie alternatywne przebiegi ewolucji? Jakie stwory i zwierzęta mogłyby po niej hasać zamiast nas? Jakie cywilizacje mogłyby się rozwinąć? Jacy złoczyńcy czaić się na rubieżach Długiej Ziemi? Możliwości są nieskończone i dlatego to…

Materiał na tysiąc książek

To jest właśnie największa wada „Długiej Ziemi”. Jest pierwsza z dłuższej serii. A ja chcę czytać już! Długa Ziemia jest opisana tak plastycznie i szczegółowo, że czułem się jakbym tam był. Powrót z tego świata wyobraźni był bolesnym przeżyciem. Autorzy, niczym dobrzy dilerzy, zaserwowali nam pierwszą dawkę uzależniającego narkotyku. Mogą być pewni, że mnie zdobyli.

Tajemnica sukcesu

Założę się, że zdobędą i Was. Autorzy wykazali się niesamowitą znajomością swoich czytelników. Ba, nie tylko swoich – wszystkich miłośników książek na świecie! Wiecie co jest motorem napędowym głównych bohaterów i całej społeczności kolonizatorów?

Ucieczka przed pędem życia, bezrefleksyjnym tłumem, złem i niegodziwością. Znalezienie się we własnym wymarzonym świecie to kwestia pstryknięcia palcem. Ziem są miliony, a na nich nieograniczone zasoby. Każdy może w końcu tak naprawdę stać się kowalem własnego losu z dala od tego, co nas mierzi na Ziemi Podstawowej.

Sam wybrałbym się tam, gdzie zamiast nudnego Księżyca Ziemię oplatają saturnowe pierścienie. Ależ to by był widok! Dlaczego ja nie mam w kieszeni krokera – urządzenia umożliwiającego te fantastyczne wędrówki?

Będę musiał zadowolić się dobrymi książkami. Otwierają przede mną równie wiele fantastycznych światów i nie potrzebują ziemniaka jako zasilania

Recenzja książki „Długa Ziemia”

Terry`ego Pratchetta i Stephena Baxtera powstała dzięki

The post Prawdziwy triumf wyobraźni! appeared first on AleKulturka.

Jak wytrzymać ze współczesną kobietą – Joanna Chmielewska

Dariusz Dłużeń — Thu, 02 Aug 2012 20:03:00 +0000

Moja ocena: 5/6
tl;dr O dziwo pomocny poradnik

Jak wytrzymać ze współczesną kobietą? Tak jakby naszym dziadkom było łatwiej Dzisiejsza recenzja tylko na pozór jest skierowana do czytelników płci męskiej. Kobiety również znajdą nieco ciekawych spostrzeżeń i spojrzą na siebie z przymrużonym okiem dzięki książce Joanny Chmielewskiej.

Na początku koniecznie muszę wspomnieć, że nie jest to poradnik pisany na poważnie. Gdyby autorem był jakiś „trener NLP” albo nawet psycholog nie wziąłbym takiej książki do ręki. Wiedząc, że nikt nie próbuje mi wcisnąć kitu i nawet nie obiecuje zdobycia umiejętności radzenia sobie kobietami czytałem książkę z wielką przyjemnością.

Nie sposób tutaj pokrótce streścić książki. Jest to zbiór trafnych obserwacji, żartów i porad (czasami poważnych, czasami wręcz przeciwnie) na temat podany wielkimi literami na okładce książki. Niemal każdą kartkę ozdabiają humorystyczne obrazki co umacnia czytelnika w przekonaniu, że nie ma do czynienia z typowym poradnikiem. Chociaż tematyka dosyć odmienna, książka od razu skojarzyła mi się ze znaną z młodości serią „Monstrrrualna erudycja”. Styl wypowiedzi, poczucie humoru, niezbyt poważne podejście do opisywanego problemu, żarty rysunkowe a nawet szata graficzna – jeżeli znasz młodzieżowe książeczki Egmontu, wiesz czego się spodziewać

A teraz odpowiedź na najważniejsze pytanie. Czy dowiedziałem jak wytrzymać z kobietą? Jeżeli ze wzoru na wytrzymanie odejmiemy zmienną zwaną „kobiecą logiką” (to ci dopiero tajemnica to okaże się, że równanie jest dosyć proste a zakres stosowalności bardzo szeroki. Każdy mężczyzna w dosyć łapatologicznie nauczy się dlaczego powinien utwierdzać swoją ukochaną w żywionych do niej uczuciach, przypominać jak bardzo mu się podoba i prowadzić ożywione życie towarzyskie.

Krótki i treściwy akapit dla facetów: dowiecie się także jak powyższe obowiązki symulować

Cóż zostaje do powiedzenia. Książka stanowi idealny prezent dla każdego mężczyzny. Panie na pewno nie pożałują takiego wyboru i najprawdopodobniej szybko odnotują zauważalną poprawę w zachowaniu pomimo kilku ułatwień i „life hacków”. Jedno co mogę zagwarantować to to, że obdarowany szybko nauczy się tańczyć. W tej kwestii nie ma żadnego, ale to żadnego innego wyjścia!

A co można powiedzieć z męskiego punktu widzenia? Tutaj można odrobinę ponarzekać bo autorka skupiła się na jednym typie kobiety – wybrance życia. Przy okazji wspomniane zostały teściowe. A gdzie szefowe, koleżanki, panie z dziekanatu, sąsiadki, koleżanki wybranki serca, panie które zaszły za skórę wybrance serca? Każdy facet oddałby worek złota za taki poradnik!

The post Jak wytrzymać ze współczesną kobietą – Joanna Chmielewska appeared first on AleKulturka.

Mały brat – Cory Doctorow

Dariusz Dłużeń — Thu, 05 Jul 2012 16:50:00 +0000

Moja ocena: +5/6
tl;dr Współczesna antyutopia o nadmier-
nym aparacie kontroli

Książka dla młodych dorosłych – tak została określona w posłowiu przez samego autora. Zgadzam się z tym podsumowaniem. Książka została napisana w sposób atrakcyjny dla młodego czytelnika: język jest prosty, akcja dynamiczna a głównymi bohaterami są nastolatki jednak mówię to z całą odpowiedzialnością – książka DEKLASUJE inne utwory młodzieżowe z powodu przedstawienia bardzo poważnego problemu współczesnego świata.

Myślę, że porównanie w mojej recenzji „Małego brata” do „Roku 1984” Georga Orwella nie będzie zbyt wielkim nadużyciem. Już sam tytuł sugeruje takie skojarzenie. Obydwie książki opisują życie pod rządami tyranów kontrolujących każdy aspekt życia obywateli, karzących surowo nawet za „myślozbrodnię”.

W książce Cory`ego Doctorowa w taką bezpieczną „utopię” zamienia się San Francisco po brutalnym ataku terrorystycznym na most Bay Bridge i linię metra. Rząd federalny Stanów Zjednoczonych Ameryki uchyla swobody obywatelskie, wprowadza do miasta tysiące agentów, którzy z pomocą nowoczesnej technologii pozbawiają mieszkańców prywatności w imię walki z terroryzmem. W samym środku akcji znajduje się Marcus i jego przyjaciele. Chłopak w czasie ataku znajduje się w złym miejscu o złym czasie, zostaje zgarnięty „z ulicy” przez tajnym agentów i wiele dni przetrzymywany i torturowany w tajnym więzieniu bez prawa do obrony.

W1n5t0n – to jego druga tożsamość w cyberprzestrzeni – w końcu zostaje wypuszczony i mimo wszystko, doskonale się odnajduje w nowej rzeczywistości otoczony technologiami mającymi go szpiegować. To co dla mieszkańców San Francisco okazało się nowością, dla niego było smutną rzeczywistością w szkole średniej pod rządami dyrektora mającego obsesję na punkcie kontroli swoich podwładnych. Kamery rozpoznające chód, znaczniki RFID, keylogery i pluskwy nie miały dla niego żadnych tajemnic. Natychmiast zajął się rozprowadzaniem bezpiecznego oprogramowania i tworzeniem alternatywnej sieci komunikacji i szybko wyrósł na nieformalnego lidera ruchu nawiązującego do tradycji hippisów.

Jak widać książka podejmuje bardzo ważny i aktualny temat. Myślę, że bardzo jasno opisuje zagrożenia związane z tzw. wojną z terroryzmem oraz próby ograniczania naszej wolności w internecie i w świecie rzeczywistym. Bezsens wprowadzania aparatu kontroli jest opisany tak jasno i klarownie, że niemal nie ma sensu dyskutować z głównym argumentem: matematyką. Myślę, że książkę powinni przeczytać wszyscy internauci. Jeśli nie do końca wiesz o co chodzi z niedawnym zamieszaniem z ACTA i chciałbyś przyswoić w przyjemny sposób do biblioteki marsz

„Mały brat” wciąga tak, że przeczytałem go praktycznie w ciągu jednego dnia a nie jest to książka mała objętościowo. Akcja toczy się bardzo szybko, chociaż to science fiction wydarzenia i bohaterowie są bardzo wiarygodni. Autor pisząc tę książkę podzielił się z czytelnikami nie tylko swoimi poglądami ale także ogromną wiedzą z dziedziny informatyki i ochrony danych. Dowiedziałem się min. dlaczego pozornie paradoksalny w kryptografii „klucz publiczny” jest tak ważny i dlaczego im bardziej publiczny tym skuteczniejszy, w jaki sposób statystyka Bayesa wykorzystywana w filtrowaniu spamu może zostać użyta przeciwko zwykłemu obywatelowi, co to jest wynik fałszywie pozytywny i wiele wiele innych ciekawostek.

Na koniec jednak musi znaleźć się łyżka dziekciu w beczce miodu. Książka opisuje środowisko hakerów i specjalistów od komputerów, co rusz spotykamy się z nazwami sprzętów, programów, procedur, najnowszych memów czy trendów w internecie. Pomimo niewątpliwych zalet książki czytanie na temat zupełnie nam obcy może nie okazać się największą przyjemnością. Recenzja książki „Mały brat” kończy się więc wystawieniem 5,5/6.

The post Mały brat – Cory Doctorow appeared first on AleKulturka.