AleKulturka » Terry Pratchett

Wszystko się kręci wokół smalcu

Dariusz Dłużeń — Tue, 11 Jun 2013 16:38:00 +0000

Recenzja książki „Piąty Elefant” Terry`ego Pratchetta – 3/6

Chociaż w chronologii Pratchett`owskiej serii o Straży Miejskiej Ankh-Morpork to nie jest ostatnia książka, to właśnie ją zostawiłem sobie na deser. I bardzo dobrze bo ostatnia jak dotąd książka „Niuch” była nie do przełknięcia. Ta książka, chociaż średnia, była o niebo lepsza od ostatniej, ale niestety gorsza od książek rozpoczynających cykl: „Straż! Straż” i „Zbrojni”.

Dostrzegłem w tej książce dużo cech za, które uwielbiam Pratchetta. Przede wszystkim niebanalne i absurdalne pomysły. Być może wiecie już, że Świat Dysku to płaska ziemia oparta na grzbietach czterech słoni, które stoją z kolei na grzbiecie potężnego żółwia?

Jeżeli macie takie informacje o Świecie Dysku to czas najwyższy je uaktualnić. Słoni kiedyś było pięć! Jeden z nich jednak spadł z żółwia i niezwykle pechowo rozbił się o powierzchnię ziemi, którą miał podtrzymywać.

Szmal(ec)

Tak powstał Chocapic… znaczy złoża smalcu. Niezwykle cenne złoża smalcu. Właściwie bezczelnie bezcenne złoża smalcu. Pech chciał, że miejsce pradawnej tragedii nie przynosi całkiem realnych profitów bogatemu Ankh-Morpork, a nieokrzesanym zagraniczniakom o dziwnej kulturze i języku.

Jak tu się dostać to tych nomen omen tłustych złóż? Wojna to byłoby zbyt prostackie rozwiązanie – kanały dyplomatyczne wydają się być o wiele lepszą drogą. Misja stworzenia korpusu dyplomatycznego przypada znanemu z poprzednich książek komendantowi Vimesowi.

Barwne postaci rzucone w sam środek absurdalnych sytuacji – można się pośmiać. To niewątpliwa zaleta.

Wady? Raczej jedna. WTÓRNOŚĆ. Odnoszę wrażenie, że Pratchett porusza ciągle jeden temat. Równości i równouprawnienia, piętnowania polityki i ośmieszania stereotypów.

Jak zwykle to wyśmiewani i niedoceniani zagraniczniacy okażą się mądrzejsi i bardziej honorowi niż zepsute Ankh-Morpork, a wszystko skończy się miło i szczęśliwie. Naprawdę nie jestem rasistą, ale czuję przesyt tym umoralnianiem na siłę. Czasami czuję się jakby Pratchett miał swoich czytelników za niemoralnych tępaków.

Czytając naprawdę mam nadzieję, żeby jakaś ciemiężona w Świecie Dysku rasa okazała się naprawdę zła, a nie zbyt nieśmiała na pokazanie swojego prawdziwego oblicza. Tej serii przydałoby się prawdziwe trzęsienie ziemi, ulice powinny spłynąć krwią a normy moralne mogłyby stracić swoją idealną ostrość. To się robi nudne po prostu.

Co nie zmienia faktu, że Pratchetta jak najbardziej polecam. Jeżeli nie przesadzicie z dawkowaniem to nie odczujecie tego co ja Warto czytać od początku i przestać jak zaczniecie się nużyć. Naprawdę z tomu na tom jest coraz gorzej i nie ma co żałować, że się nie dokończyło serii. Warto jednak znać Pratchetta ze szczytowej formy.

Straż! Straż!
Zbrojni
Na glinianych nogach
Bogowie, honor, Ankh-Morpork
Piąty Elefant
Straż nocna
Łups
Niuch

Sylwetka Terry`ego Pratchetta

The post Wszystko się kręci wokół smalcu appeared first on AleKulturka.

"Na glinianych nogach" Terry`ego Pratchetta

Dariusz Dłużeń — Tue, 02 Apr 2013 10:59:00 +0000

Recenzja książki „Na glinianych nogach” Terry`ego Pratchetta 5/6

Na tym blogu już kilkakrotnie pisałem o książkach Pratchetta. Czasami piałem z zachwytu, czasami dawałem tróję na szynach, ale i tak zawsze lektura książek z serii o Świecie Dysku sprawiała mi sporo przyjemności. Uwielbiam powroty do tego absurdalnego płaskiego świata wykreowanego przez sir Terry`ego Pratchetta.

Tym razem przeczytałem jedną ze starszych książek. „Na glinianych nogach” ma już kilkanaście lat i to widać na pierwszy rzut oka. Pewnie pomyślicie, że książka się zestarzała? Skądże znowu. Jest o wiele lepsza niż wydana w zeszłym roku najnowsza powieść z podcyklu o straży miejskiej!

Zrozumienie tej tendencji spadkowej wymaga poznania autora. Kiedyś już nagrałem podcast o Terrym Pratchettcie i jego chorobie, więc nie będę się powtarzał. Posłuchajcie:

No ale wróćmy już do głównego tematu, czyli książki „Na glinianych nogach”. Jak już wcześniej wspominałem książka należy do mniejszego cyklu o straży miejskiej Ankh-Morpork.

Najpodlejsze miasto na płaskim świecie zaczyna się cywilizować pod rządami Vetinariego. Przestępczość została usankcjonowana odpowiednimi licencjami, a sąsiednie państwa nie drżą ze strachu przed żołnierzami Vetinariego tylko przed jego księgowymi. Zamiast się bić lepiej zażądać spłaty kredytu!

Pod dobrymi rządami rozwija się także straż miejska. Otwiera się nowy posterunek, trwa ciągły nabór. Sielanka…

Jednak nie wszyscy są tego samego zdania. Pewne konserwatywne środowiska nie doceniają postępowych rządów. Chciałyby restauracji monarchii, krwawej wojny, albo chociaż porządnego balu w pałacu… Postanawiają się pozbyć Vetinariego w bardzo pomysłowy sposób. Zamach stawia na nogi całą straż miejską co jak zwykle doprowadzi do wielu niesamowitych przygód.

Pozorny absurd

Jak zwykle na pierwszy rzut oka może się wydawać, że książki Pratchetta to naiwne historyjki fantasy. Ot smoki, wilkołaki, źli władcy. Tutaj jednak potrzebne jest głębsze spojrzenie. Na szczęście nie trudno jest je dostrzec. W tym pokręconym i absurdalnym świecie dysku możemy przeglądać się jak w lustrze. Właściwie książki Pratchetta to od dawna jedna z nielicznych form polityki jaką akceptuję.

Pratchett wyśmiewa mechanizmy władzy i robi w mistrzowskim stylu. Fajnie wyszło, że czytałem ją w czasie świąt, bo polityka to jeden z głównych tematów przy świątecznym stole. Nasunęła mi się wtedy myśl, że każdy polak powinien widzieć politykę tak jak Pratchett. Może nie byłoby lepiej, ale na pewno śmieszniej.

Pomysły Pratchetta na rozmieszenie czytelnika nigdy nie przestaną mnie zadziwiać. Przy każdej kolejnej książce myślę sobie, że to już koniec, już nie wymyśli nic dziwniejszego. I zawszę się mylę. Malowanie herbu z natury? Jak on wpada na te pomysły?

Wadą tej książki jest na pewno to, że lepiej nie zaczynać lektury od tej akurat części. Fabuła jest dosyć mocno powiązana z innymi książkami z cyklu. Zarówno straż miejska jak i miasto w każdej książce są na innym poziomie rozwoju. Znajomość historii Ankh-Morpork i charakteru głównych postaci jest bardzo ważna dla zrozumienia niektórych scen i gagów. Polecam, więc czytanie w kolejności, która dla cyklu o straży miejskiej prezentuje się następująco:

Straż! Straż!
Zbrojni
Na glinianych nogach
Bogowie, honor, Ankh-Morpork
Piąty elefant (już wkrótce recenzja)
Straż nocna
Łups
Niuch

Zobacz jak ta książka prezentuje się na półce i co czytałem w marcu 2013 oprócz Pratchetta? W moim stosiku jest pewna śmieszna i ironiczna książka mogąca przypaść do gustu fanom Świata Dysku.

The post "Na glinianych nogach" Terry`ego Pratchetta appeared first on AleKulturka.

Prawdziwy triumf wyobraźni!

Dariusz Dłużeń — Fri, 18 Jan 2013 16:07:00 +0000

Recenzja książki „Długa Ziemia” Terry`ego Pratchetta i Stephena Baxtera 6/6

Tytułem notatki jest urywek z recenzji „The Independent”, który znalazłem w materiałach promocyjnych książki „Długa Ziemia”. Uważam, że jest tylko jedna szansa na milion, by slogan reklamowy mówił prawdę. Na szczęście szanse jedna na milion sprawdzają się w dziewięciu przypadkach na dziesięć.

Przynajmniej tak jest w słynnym pratchettowskim płaskim świecie. Jak mają się sprawy w jego długim odpowiedniku?

Nowa jakość dla fanów Pratchetta

Lektura „Niucha„, najnowszej książki z serii o Świecie Dysku, sprawiła mi sporo zawodu. To nie było to do czego przyzwyczaił nas Pratchett. Brak pazura, wtórność, brak pomysłów. Książka była po prostu kiepska.

Na szczęście Terry Pratchett szybko zrehabilitował się w moich oczach. Współpraca ze Stephenem Baxterem zaowocowała książką po prostu genialną. Nie znam książek Baxtera, jednak zakładam, że to on jest odpowiedzialny za warstwę science fiction tej powieści.

Dzięki temu cięte poczucie humoru Pratchetta mogło rozkwitnąć w nowej fabularnej rzeczywistości. Pojawili się nowi bohaterowie, nowy świat i nowe możliwości, które zostały wykorzystane w pełni przez nieskończone pokłady ironii, które magazynuje w sobie Pratchett. Nawet ciągoty do umoralniania czytelników wypadły przekonująco: subtelnie, mądrze i inteligentnie w przeciwieństwie do poprzedniej topornej i naiwnej historyjki o smarkach goblina.

Długa Ziemia

Skąd ten tytuł? Książka bierze na warsztat tematykę światów równoległych. Czym jest świat równoległy zapytacie? Drugą Ziemią odległą od nas zaledwie o grubość myśli, a za nią jest trzecia Ziemia, i czwarta, i piąta… Druga Ziemia i wszystkie kolejne nie są jednak identyczne z tą naszą. Leżą na innych odgałęzieniach drzewa prawdopodobieństwa.

Ziemie blisko naszej nie będą różnić się praktycznie niczym. Jednak czym dalej od dobrze nam znanej Ziemi Podstawowej tym dziwniej. Wyobrażacie sobie alternatywne przebiegi ewolucji? Jakie stwory i zwierzęta mogłyby po niej hasać zamiast nas? Jakie cywilizacje mogłyby się rozwinąć? Jacy złoczyńcy czaić się na rubieżach Długiej Ziemi? Możliwości są nieskończone i dlatego to…

Materiał na tysiąc książek

To jest właśnie największa wada „Długiej Ziemi”. Jest pierwsza z dłuższej serii. A ja chcę czytać już! Długa Ziemia jest opisana tak plastycznie i szczegółowo, że czułem się jakbym tam był. Powrót z tego świata wyobraźni był bolesnym przeżyciem. Autorzy, niczym dobrzy dilerzy, zaserwowali nam pierwszą dawkę uzależniającego narkotyku. Mogą być pewni, że mnie zdobyli.

Tajemnica sukcesu

Założę się, że zdobędą i Was. Autorzy wykazali się niesamowitą znajomością swoich czytelników. Ba, nie tylko swoich – wszystkich miłośników książek na świecie! Wiecie co jest motorem napędowym głównych bohaterów i całej społeczności kolonizatorów?

Ucieczka przed pędem życia, bezrefleksyjnym tłumem, złem i niegodziwością. Znalezienie się we własnym wymarzonym świecie to kwestia pstryknięcia palcem. Ziem są miliony, a na nich nieograniczone zasoby. Każdy może w końcu tak naprawdę stać się kowalem własnego losu z dala od tego, co nas mierzi na Ziemi Podstawowej.

Sam wybrałbym się tam, gdzie zamiast nudnego Księżyca Ziemię oplatają saturnowe pierścienie. Ależ to by był widok! Dlaczego ja nie mam w kieszeni krokera – urządzenia umożliwiającego te fantastyczne wędrówki?

Będę musiał zadowolić się dobrymi książkami. Otwierają przede mną równie wiele fantastycznych światów i nie potrzebują ziemniaka jako zasilania

Recenzja książki „Długa Ziemia”

Terry`ego Pratchetta i Stephena Baxtera powstała dzięki

The post Prawdziwy triumf wyobraźni! appeared first on AleKulturka.

Moralitet o smarkach goblina

Dariusz Dłużeń — Sat, 05 Jan 2013 18:24:00 +0000

Recenzja książki „Niuch” Terry`ego Pratchetta 3/6

Od kiedy zacząłem blogować każde kolejne spotkanie z moją ulubioną serią, „Światem Dysku„, kończy się systematycznym spadkiem wystawianych ocen. Fani mówią, że Świat Dysku dojrzewa. Ja twierdzę, że nie wychodzi mu to na dobre.

Twórczość Pratchetta kojarzyła mi się zawsze z lekkim humorem i zjadliwą ironią. Czym dalej w las, a raczej czym nowszy tom z serii, tym mroczniej i nudniej. Mroczniej mógłbym znieść – nudy wybaczyć nie mogę.

Odgrzewane kotlety

Rozumiem pragnienie autora, żeby „Świat Dysku” stał się nieco poważniejszy. W końcu ile można dowcipkować? Początkowo nawet przyklaskiwałem ważnym i gromkim tematom… Czekajcie… Tematom?

Jednemu tematowi wałkowanemu wciąż, i wciąż, i w kółko tak samo. Zgadzam się z sir Terrym Pratchettem, że rasizm jest niefajny, a przedmiotowe traktowanie ludzi karygodne, ale ile można? Już dawno nauczyłem się, że wszystkie trolle, orki, wilkołaki, zombie, golemy, gobliny i inne Zgredki, chociaż brzydkie, to w głębi serduszka są naprawdę wrażliwe i w gruncie rzeczy porządni z nich ludzie.

Moralitet zamiast opowieści o gliniarzach i złoczyńcach

W nagłówku już zawarłem krótkie streszczenie fabuły. „Niuch” to powieść z cyklu o Straży Miejskiej Ank-Morpork i jej twardym komendancie, Samuelu Vimesie. Vimes w czasie swoich wakacji wpada na trop arystokratów uciskających goblinie plemię nie mające zbyt wielu praw na ich ziemi. Komendant postanawia przyznać pełnię praw obywatelskich tym stworzeniom uznawanym dotąd za szkodniki.

Powinna to być powieść pełna akcji, a tymczasem rozwija się w nieznośnie powolnym tempie. Główny złoczyńca jest tak bezbarwny i pozbawiony pazura, że nie jest w stanie wykrzesać ani odrobiny dreszczyku emocji.

Cały pisarski talent Pratchetta skupia się na opisywaniu spacerów po jaskiniach goblinów, które zamiast – zgodnie ze stereotypem – rozszarpać Vimesa na kawałki proszą go o pomoc. Ilość nadętych dialogów, ukradkowych łez i zachwytów nad niewyobrażalnym talentem i zmysłem artystycznym goblinów mogłyby obdzielić niejedną operę mydlaną.

Trójka na szynach

Przynajmniej zachowały się jakieś resztki humoru. Znajdziemy kilka śmiesznych scenek, celnych obserwacji i ironicznych nawiązań do naszej okrągłej planety. Wspominałem już, że gobliny popisują się swoim talentem i zmysłem estetycznym wykonując pojemniki na własne smarki? Tak, absurdu też trochę zostało, ale to już nie to samo…

The post Moralitet o smarkach goblina appeared first on AleKulturka.

Choroba jest ślepa

Dariusz Dłużeń — Tue, 06 Nov 2012 15:07:00 +0000

Terry Pratchett

Swoją pierwszą pracę opublikował w wieku 15 lat. Do dnia dzisiejszego sprzedał ponad 50 milionów książek. Jest najlepiej sprzedającym się pisarzem w Wielkiej Brytanii. Już w latach 80` pióro zastąpił pierwszym komputerem z edytorem tekstu. Od 1992 roku komunikuje się z fanami za pomocą samodzielnie administrowanej grupy usenet w internecie. Wybudował własne obserwatorium astronomiczne w przydomowym ogródku.

Terry Pratchett – postać kultowa w świecie miłośników fantasy. Stworzył kompletną krainę będącą alegorią naszej rzeczywistości – Świat Dysku. W ponad 40 tomach zapełnił płaską ziemię spoczywającą na grzbietach czterech słoni, stojących na skorupie wielkiego żółwia, dziesiątkami zapadających w pamięć bohaterów.

Twórczość Terrego Pratchetta charakteryzuje się ironicznym i humorystycznym spojrzeniem na naszą rzeczywistość. Świat Dysku tylko pozornie w niczym nie przypomina tego w kształcie kuli. Każdy czytelnik dosyć szybko dostrzeże wiele nawiązań do popkultury, postaci realnych a przede wszystkich powszechnych ludzkich wad i przywar. Często będzie się śmiał. Czasami będzie to gorzki śmiech, ale nigdy pusty rechot.

Pratchett został kawalerem Orderu Imperium Brytyjskiego w 1998 roku. Kapituła uhonorowała go za zasługi dla literatury. Niech komentarz pisarza posłuży za krótki przykład jego twórczości.

- Sądziłem, że “zasługi dla literatury” oznaczają powstrzymywanie się od pisania. – powiedział.

W świecie literackim jego znakiem rozpoznawczym są rozbudowane wielopiętrowe przypisy, zazwyczaj nie występujące w beletrystyce. Przypisy najczęściej komentują narrację i wprowadzają elementy humorystyczne. Drugim najbardziej znanym elementem jego stylu jest zapisywanie kwestii wypowiadanych przez Śmierć KAPITALIKAMI i z pominieciem początkowej pauzy (w oryginale cudzysłowiu).

Terry Pratchett aktywnie działa na rzecz ochrony przyrody. Wynikiem jego wizyty na Borneo w 1995 roku gdzie obserwował orangutany na wolności i kręcił o nich program dla BBC jest wykreowanie jednej z najbardziej charakterystycznych postaci w Świecie Dysku. W wyniku magicznego wypadku na Niewidocznym Uniwersytecie tamtejszy bibliotekarz zamienił się w orangutana właśnie i pod tą postacią występuje w większości książek o Świecie Dysku. “Uuuk uuuk” to jego jedyna kwestia, niosąca zazwyczaj więcej treści niż możnaby się się spodziewać. Wiele grup fanowskich wspiera akcje charytatywne mające na celu ochronę dzikiej przyrody a orangutanów w szczególności.

Pratchett to zapalony fan nowych technologii. W pierwszy komputer zaopatrzył się już w 1981 roku a od czasu kiedy miniaturyzacja na to pozwoliła nigdzie nie rusza się bez przenośnego komputera do pisania. Aktywnie uczestniczy w procesie adaptacji jego dzieł na gry komputerowe.

- Lubię gry, które są inteligentne i posiadają pewną głębię – mówi. Jego ulubiona gra to Half-Life 2. Jak to zwykle bywa w jego przypadku umieścił swoje zainteresowanie w Świecie Dysku pod postacią magicznego komputera Hex, wynalazku niezbyt kompetentnych magów z Niewidocznego Uniwersytetu.

W świecie realnym znany jest z zamiłowania do czarnych kapeluszy.

Od 2007 roku powoli zamyka wszystkie wątki i przygotowuje swoich fanów do swojego zamilknięcia. Choroba Alzhaimera odbiera mu to co najcenniejsze dla każdego pisarza – wyobraźnię i władze umysłowe. Być może to właśnie świadomość utraty zdolności kreacji, obserwacji i komentowania świata, kontaktu z fanami, ciekawości i wszystkiego co w życiu cenił popchnęła go ku bardzo kontrowersyjnej aktywności – walki o prawo do eutanazji.

Cały świat, nie tylko ten skupiony wokół fanów fantasy, usłyszał o Terrym Pratchett`cie w 2011 kiedy to BBC wyemitowało nakręcony wspólnie z nim film “Decydując się na śmierć” opowiadający o brytyjskim milionerze poddającym się eutanazji w szwajcarskiej klinice.

Jakkolwiek zakończy się się jego walka, czy to z chorobą, czy z samym sobą jedno jest pewne. Pratchett na stałe zapisał się w pamięci milionów ludzi. Od dekad dostarcza nam dobrej rozrywki i przemyca przy tym nieco głębszej myśli. Inspiruje i zmienia świat. Oby to trwało jak najdłużej… Choroba jest ślepa.

The post Choroba jest ślepa appeared first on AleKulturka.

Kosiarz – Terry Pratchett

Dariusz Dłużeń — Fri, 24 Aug 2012 12:51:00 +0000

6/6
tl; dr Świat Dysku w bardzo atrakcyjnej
odsłonie

Po kilku miesiącach przerwy wracam do mojego ulubionego literackiego uniwersum – Świata Dysku. Absurdalna kraina stworzona w wyobraźni Terrego Pratchetta po raz kolejny boryka się z nie lada problemem. Mieszkańcy płaskiego świata chyba nie znali mądrości ludowej nakazującej uważać na życzenia. No i się doigrali… spełnili odwieczne marzenie ludzkości o nieśmiertelności, pokonali ŚMIERĆ… a raczej ŚMIERĆ wyleciał z roboty!

No co, każdemu może się zdarzyć zatarg z szefem. Mroczny żniwiarz po raz pierwszy od… no od bardzo dawna ma czas na wakacje. Spędza je w ogrodniczkach i słomkowym kapeluszu na farmie panny Flitworth.

A tym czasem na Niewidocznym Uniwersytecie w Ankh-Morpork wszyscy wyczekują go z niecierpliwością, ciastkami i tymi śmiesznymi rozwijającymi się gwizdkami. Dla maga, który zna wiele tajemnic wszechświata zbliżająca się ŚMIERĆ to nie powód, żeby odmówić sobie ostatniego porządnego posiłku w gronie przyjaciół. Niestety przyjęcie pożegnalne nie udaje się, gość honorowy jak wiecie ma już inne sprawy na głowie.

Siła życiowa, która zostaje na swoim miejscu wzbiera niczym rzeka po napotkaniu tamy, ciśnienie rośnie a przecieki skutkują najróżniejszymi konsekwencjami. Od uciekających spodni czy inwazji wózków sklepowych, po stowarzyszenie zombie walczące o prawa nieumarłych. Swoją drogą argument, że delikwent nie oddycha nie usprawiedliwia nikogo do zamieszkania w jego pokoju ma nawet odrobinę sensu.

Miasto i cały Świat Dysku pogrążają się w chaosie. Wbrew pokładanym w nich nadzieją magowie i kapłani nie wiedzą co się dzieje. Co nie przeszkadza im w ruszeniu na misję ratunkową. W końcu dobry mag nie może dopuścić do tego, żeby brak pewności stał się przeszkodą.

Jak zwykle Terry Pratchett pod płaszczykiem absurdalnie śmiesznej historii przemycił nieco głębszych przemyśleń. Tym razem tematyka wyjątkowo niesprzyjająca wygłupom rodem z Monthy Pythona a mimo to udało się je połączyć z przemijaniem i nieco sentymentalną nutą. Wszyscy fani Pratchetta z pewnością wiedzą, że nie każda książka trzyma równy poziom. Ta z pewnością należy do jego najlepszych osiągnięć. Bohaterzy są wyraziści, oryginalni, absurdalni i autentycznie śmieszni. Nie ma scen dopisanych na siłę, przede wszystkim nie ma pojawiających się czasami schematów.

Myślę, że ta recenzja „Kosiarza” Terrego Pratchetta już wykorzystała wszelki limit komplementów. Wkrótce na blogu kolejne książki ze „Świata Dysku” mam nadzieję, że równie udane. Liczę też, że mój bezkrytyczny stosunek nie odniesie odwrotnego efektu od zamierzonego i ktoś jednak sięgnie po mojego ulubionego pisarza.

The post Kosiarz – Terry Pratchett appeared first on AleKulturka.

Bogowie, Honor, Ankh-Morpork – Terry Pratchett

Dariusz Dłużeń — Fri, 04 May 2012 14:56:00 +0000

Bogowie, Honor, Ankh-Morpork

Moja ocena 6/6

Kup książkę Bogowie, Honor, Ankh-Morpork

Bogowie, Honor, Ankh-Morpork to kolejna książka z serii o Świecie Dysku, świecie przynajmniej na pierwszy rzut oka zupełnie niepodobnym do naszego.

Zaczątkiem akcji jest wyłonienie się nowego lądu z morskich głębin dokładnie pomiędzy stolicami dwóch prastarych cywilizacji. Wyspa Leshp, niezbyt duża a na dodatek śmierdząca wodorostami natychmiast rozbudziła wyobraźnię mieszkańców obydwu krain. Pokojowe sąsiedztwo Ankh-Morpork i pustynnego Imperium Klatchu stanęło na ostrzu noża.

Kiedy na ulicach Ankh-Morpork motłoch już chwytał za pałki i pochodnie by wymierzyć sprawiedliwość „szmacianym łbom” w pałacu Vetinariego trwały jeszcze gorączkowe próby załatwienia sprawy w dyplomatyczny sposób. Niestety wszelkie wysiłki pokrzyżował zamach na dyplomatę, wysłannika Al-Khali. Wojna stała się faktem. Lord Vetinari został odsunięty od władzy a sir Samuel Vimes stracił posadę komendanta Straży. Na szczęście jako szlachcicowi przysługiwało mu prawo wystawienia regimentu wojskowego i udania się na terytorium wroga.

Szaleństwo ignorancji i głupoty w najczystszej postaci osiąga apogeum. Całe miasto zapałało nienawiścią do jedzących kebaby i owijających głowę ręcznikiem mieszkańców Al-Khali. Równolegle z ekspedycją wojskową na pustynię ruszają dobrze nam znani strażnicy, którzy w końcu zaaresztują całe pole bitwy za szereg wykroczeń przeciwko porządkowi publicznemu. Dzięki pomocy niezrozumianego geniusza, Leonarda z Quirmu, w Al-Khali znajdzie się także Lord Vetinari gdzie nierozpoznany przez nikogo będzie mógł wcielić w życie swój chytry plan zażegnania kryzysu.

Terry Pratchett pod płaszczykiem fikcyjnego Świata Dysku celnie i cynicznie punktuje wady rzeczywistości w której żyjemy. Autor wyśmiewa nie tylko polityczne intrygi i interesy stojące za koniecznością rozpętania wojny o kupę kamieni ale przede wszystkim ludzi, którzy są w stanie zlinczować śmiesznie ubranego sąsiada z powodu historyjki usłyszanej od gościa w barze.

Książka z pewnością spodoba się wszystkim fanom Terrego Pratchetta. Autor w lekki i przyjemny sposób a także ze sporą dawką humoru w stylu Monty Pythona (spostrzegawczy znajdą nawet bezpośrednie nawiązanie) wyśmiewa nietolerancję i płytkie horyzonty myślowe.

The post Bogowie, Honor, Ankh-Morpork – Terry Pratchett appeared first on AleKulturka.

Terry Pratchett – Niewidoczni Akademicy

Dariusz Dłużeń — Sun, 15 Apr 2012 12:15:00 +0000

Niewidoczni Akademicy – Terry Pratchett

Moja ocena: 5/6

Kup książkę NIEWIDOCZNI AKADEMICY

Z recenzenckiego obowiązku wypada wspomnieć, że książka “Niewidoczni Akademicy” to kolejna część przygód rozgrywających się w Świecie Dysku, uniwersum stworzonym przez jednego z najlepszych pisarzy fantasy naszych czasów, Terrego Pratchetta.

Tym razem autor zabiera nas w mury Niewidocznego Uniwersytetu. Pochłaniając kolejne strony powieści będziemy towarzyszyć szanownemu, ale niezbyt poważnemu gronu profesorskiemu próbującemu przeciwdziałać niewyobrażalnej katastrofie… zredukowaniu ilości posiłków do zaledwie trzech dziennie. Żeby zapobiec utracie spadku po bogatym Magu będą musieli stworzyć drużynę piłki nożnej, gry niezwykle popularnej wśród ludu Ankh-Morpok jednak zupełnie niezrozumiałej przez klasy wyższe. Brutalna gra tocząca się na brukowanych ulicach miasta od dawna była solą w oku tyrana Vetinariego. Wykorzystując tylko sobie znane metody postanowił ucywilizować grę a magów obciążył odpowiedzialnością za stworzenie nowych zasad rozgrywki.

Nadrektor Ridcully stanął przed poważnym problemem, więc… zrzucił go na barki Myślaka Stibbonsa. Profesor Rincewind już spakował swój stunożny kuferek a kilku kolegów po fachu starało się załatwić zwolnienie od mamy. Myślak analizował różne warianty i prowadził skomplikowane obliczenia a wszystko zmierzało ku nieuniknionej katastrofie gdy na horyzoncie pojawił się nowy bohater, Pan Nutt.

Pan Nutt, człowiek zagadka, uprzejmy i wykształcony goblin ściekający świece w podziemiach Uniwersytetu. Chociaż nikt się tego nie spodziewał to on stał się trenerem i podporą drużyny Niewidocznych Akademików.

Z głównym wątkiem zazębia się historia Glendy, niezwykle rozsądnej i odpowiedzialnej kucharki a także jej niezbyt rozgarniętej koleżanki robiącej karierę w show biznesie.

Ostrze satyry sir Terrego Pratchetta zostało skierowane przede wszystkim w środowiska kibiców sportowych, gdzie sport schodzi na drugi a nawet dalszy plan. Ponadto razem z Lordem Vetinarim będziemy cieszyć się z udanych manipulacji tłumem zainteresowanym jedynie złotem i igrzyskami. W końcu każdy obecny i przeszły student ubawi się setnie uczestnicząc w posiedzeniach senatu magicznej uczelni czy odkrywając mechanizmy rządzące ogólno pojętym życiem akademickim. Nauczymy się także, że stereotypy są do bani.

Jak każda książka Pratchetta upstrzona jest celnymi obserwacjami i sporą dawką humoru. Polecam ją każdemu fanowi Terrego Pratcheta, na pewno odnajdzie w niej to wszystko za co uwielbia pełen absurdu Świat Dysku. Pomimo to mam odczucie, że nie jest to szczytowe osiągnięcie w jego dorobku i nowym czytelnikom polecałbym rozpoczęcie przygody od starszych tomów z serii, np. mojego ulubionego “Morta”.

The post Terry Pratchett – Niewidoczni Akademicy appeared first on AleKulturka.