Recenzja książki „Orły i Wrony” J.M.Rr Michalskiego – 1/6

Od źle dobranych i nie harmonicznych dźwięków może rozboleć głowa. Na ten sam efekt narażacie się sięgając po książkę „Orły i Wrony”. Świat przedstawiony rozchodzi się w szwach, elementy nie pasują do siebie, intuicja krzyczy, że coś jest mocno nie tak!

Zacznijmy od ustalenia gatunku tej książki? To wydawać by się mogło najłatwiejsze, a przysparza sporo kłopotu. Książka pozuje na historyczną za sprawą samego tytułu i opisu z okładki wspominającego o Rzeczpospolitej na progu konfliktu, knowaniach magnatów i dworskich intrygach. Język książki jest stylizowany na staropolski (swoją drogą nie najlepiej), więc historia to logiczne skojarzenie i chyba zamiar autora?

Pierwsze wrażenie szybko się rozmywa, kiedy poznajemy nazwiska bohaterów (czysta fikcja, ani jednego zamocowania w prawdziwej historii, oprócz symboli państwowych oczywiście). Wraz z momentem kiedy sojusznikami Cesarstwa Niemieckiego stali się Wikingowie książka stała się kiepskim fantasy.

Cesarstwo Niemieckie i Wikingów w realnym świecie dzieli kilkaset lat lat. W książce oczywiście wydarzenia potoczyły się zupełnie inaczej, ale nie wiemy jak.

Nie dostajemy żadnego rysu historycznego. Zastajemy świat taki jaki jest i musimy sobie z tym radzić. Gdyby to było fantasy, świat całkowicie zmyślony, to dałoby się przełknąć w przypadku fajnej fabuły. Jednak książka aż roi się od nawiązań do prawdziwego świata co prowadzi do dysonansu poznawczego. Intuicja podpowiada w jakim czasie i przestrzeni umiejscowić jakieś postaci, typy wojsk, miasta albo wydarzenia i nijak ta intuicja nie pokrywa się z tym co jest opisane w książce.

Odniosłem wrażenie jakby autor miał ambicje na stworzenie dzieła na miarę Sienkiewicza, ale nie odrobił przedtem pracy domowej. Sienkiewicz też nie trzyma się faktów, ale przynajmniej trzyma się kupy.

Na przykład przejazd karety przez Warszawę trwa co najmniej kilka godzin. W czasie przekraczania bram miasta świeci słońce, przyszła królowa dopiero się budzi ze snu, handel na ulicach trwa w najlepsze, a już  w czasie powitania na zamku królewskim dziedziniec trzeba oświetlać pochodniami bo jest ciemna noc.

Sam zamek w Warszawie jest zbudowany na szczycie wzgórza. Właściwie to są trzy zamki zbudowane z białego marmuru, a cały kompleks mieści nawet koszary i miejsce do mieszkania dla… chłopów i najuboższych szlachciców.

Po co silić się na nazywanie tego miasta Warszawą skoro to jakiś absurdalny potworek? W mieście książę imponuje Klarze bogactwem i przepychem, handlarzami z całego świata by po przekroczeniu murów dolnego zamku bać się o swoje bezpieczeństwo bo tam mieszkają chłopi? Średniowieczny gród obronny w środku co najmniej XVIII wiecznego miasta? Wnioskuję po dostępności tabaki i tytoniu w każdym straganie na ulicy. WTF?

Warszawa to nie jedyny przejaw megalomanii i nieścisłości. Marsz wojsk niemieckich spod Nysy Łużyckiej do Warszawy trwa dwa miesiące, z tym, że to nie jest to marsz bojowy tylko niczym nie niepokojony spacerek bo polskie wojska znajdują się… na terenie Niemiec.

Jak się minęły na jedynym moście na Nysie? Nie mam pojęcia. Wolny marsz piechoty to szansa dla polskich dzielnych wojaków, którzy ruszą na odsiecz Warszawie z dokładnie miesięcznym opóźnieniem. Będą galopować cały czas, spać w siodle i dogonią Niemców pod murami Warszawy po 24 dniach pościgu!

Dla porównania piesza pielgrzymka z Gdańska na Jasną Górę trwa 16 dni. Może nasza armia do pościgu na podobnym dystansie powinna użyć gitar zamiast wierzchowców?

To najbardziej jaskrawy przykład, bo w świecie tej książki każda podróż trwa kilka tygodni. To z kolei rodzi nie mały paradoks bo listy podróżują błyskawicznie. Władca wikingów w ciągu kilku dni zdążył dowiedzieć się o pewnym ważnym wydarzeniu w Warszawie, ba, zdążył nawet wysłać do Polski swojego reprezentanta, ba ba, reprezentant wrócił się przez morze i zameldował się w naszej dziwnej stolicy na czas!

Myśleliście, że to granica absurdu? Niestety nie. Chociaż wojna trwa w tej książce cały czas to autor nie miał zbyt wielkiego pola do popisu w opisywaniu scen batalistycznych. Losy całej wojny rozstrzygały się na drodze… [uczciwie ostrzegam, że białą czcionką napisałem mega spojler, ale i tak uważam, że nie warto tej książki polecać, więc jak zaznaczysz tekst i odczytasz to niewiele stracisz]

…pojedynków! Pojedynek nazywał się „starcie królów”. Polegało to na tym, że dwie armie stały naprzeciwko siebie pałając nienawiścią, a na ubitej ziemi spotkali się – nie, nie królowie Spotkali się syn króla, i dowódca polskich wojsk, który nawet nie doczekał się jeszcze buławy hetmana…

Jeżeli przedstawiciel danej armii przegrał to ta potulnie zwijała manatki i wycofywała się ze zdobytych ziem i jeszcze obiecywała, że przez jakiś absurdalnie długi czas nie pokusi się o kolejny atak.

Tak zostali pokonani Wikingowie, Niemcy też zwinęli manatki po innym pojedynku, tak samo jak nosy na kwintę spuścili Turkowie, a jakżeby inaczej – po pojedynku! We wszystkich pojedynkach zwyciężył jeden bohater.

Właściwie jego pojedynki to ogromna część książki, bo nie pojedynkował się tylko w najważniejszych bitwach, ale na turniejach i tak z czystej zachcianki.I nie tylko on

Koniec spojlera. Wytknięte błędy, nieścisłości i brak logiki zupełnie nie pozwalają się tej książce obronić jako zwyczajna przygodówka.

Jak zapewne pamiętacie po pierwszym tomie zostawiliśmy 16 letniego Wespazjana wojującego na obrzeżach imperium. Jego funkcja – trybun, rola – pionek w intrygach możnych, perspektywy na przyszłość – uganianie się za buntowniczymi plemionami.

Czyżby już w drugim tomie wszystko miało stanąć na głowie? Autor popuścił wodze fantazji jeszcze bardziej niż za pierwszym razem i uczynił Wespazjana krwawym najeźdźcą oblegającym bramy Rzymu? Nic z tych rzeczy. Tytuł wziął się od urzędu sprawowanego przez Wespazjana po powrocie z 4 letniej służby w legionie. Służba ta to triumviri capitales, czyli swojski i dobrze nam znany kat.

Nie próbujcie jednak czegoś takiego napisać na kartkówce z historii! Zbyt mało krytycyzmu w czasie lektury może nas wprowadzić prosto w minę.

Wespazjan w rzeczywistości nigdy nie był katem, więc już sam tytuł sugeruje, że trzymanie się faktów nie jest najmocniejszą stroną tej serii.

7 tomowy cykl o Wespazjanie to opowieść bardzo luźno oparta na prawdziwych wydarzeniach, być może stworzenia historii alternatywnej, albo po prostu miłej przygodówki?

Jeśli tak podejdziemy do tej książki i pogodzimy się ze wszystkimi upiększeniami to czeka nas naprawdę miło spędzony czas. Nie dostrzegłem już zbyt rozwlekłej akcji i nieporadności debiutującego pisarza. Akcja toczy się gładko, od przygody do przygody, i prowadzi Wespazjana w sam środek wydarzeń mogących zaważyć o losie imperium.

Wespazjan jako ekwita jest pionkiem w grze rozgrywanej przez Antonię, która to gra ma zapewnić tron jej wnukom, a odsunąć od Tyberiusza dowódcę jego gwardii – Sejana.

W odróżnieniu od tomu pierwszego nie jest już to tak bezmyślne wykonywanie poleceń w wykonaniu Wespazjana. Przyszły cesarz rozumie już o wiele więcej i jest świadom wagi tego co się wokół niego dzieje. Widać już cechy przyszłego mądrego władcy, reformatora Rzymu. Być może w następnych tomach seria wróci na tory bardziej ścisłego trzymania się faktów?

Naśladując rzymskiego cesarza decydującego o losie gladiatorów decyduję się na… kciuk w górę! Zdecydowanie dam szansę kolejnym tomom. Widać ogromny postęp w jakości warsztatu Roberta Fabbri od czasu pierwszej książki. Wystarczy pogodzić się z jego luźnym podejściem do faktów i zabawy nimi, by czerpać dużo przyjemności z czytania. Być może 20 latek praktycznie decydujący o losach świata nie brzmi prawdopodobnie, ale zabawa jest przednia.

Na razie zostawiam bez komentarza wątek miłosny, który z jednej strony trochę się dłużył, a z drugiej jednak wprowadzał jakieś przerwy w akcji toczącej się tym razem niezwykle szybko. Odnoszę wrażenie, że przynajmniej w tym momencie serii wątek miłosny nie wnosi nic konkretnego do książki.

Być może wszystko nabierze sensu później? Jeśli nie to Robert Fabbri dostanie ode mnie wielgaśny minus za rozwlekanie książki na siłę. Nadal uważam 7 tomów serii za zbyt ambitny plan, ale nie feruję wyroków. Może w tym szaleństwie jest metoda?Zobacz jak ładnie tak książka prezentuje się w ręku i na półce. We vlogu pokazuję także pierwszy tom serii pt. „Wespazjan. Trybun Rzymu”

 

Recenzja książki „Wespazjan. Kat Rzymu” powstała dzięki

Książka opisuje hiszpańskich spiskowców zagrażających interesom Francji. Najbardziej zaufany współpracownik króla Francji, kardynał  Richelieu, formuje na nowo elitarny oddział muszkieterów. Szpady Kardynała stawiają się na wezwanie, by przysłużyć się Francji.

Rozpoczyna się szereg szermierczych pojedynków, gonitw konnych czy ucieczek po dachach Paryża. Jak na razie wszystko wydaje się być na swoim miejscu. Niestety tutaj na arenę wkracza kiepska fantastyka. Otóż loża spiskowców to pradawny smoczy ród zdolny dysponować magią tak potężną, żeby przybierać ludzką postać. Ta potężna magia nie pomaga im nijak w pojedynkach na broń białą. Czy to potężne smoki, czy mieszańce: ich gardła zostają poderżnięte w jednakowy sposób. Nic nie różni tych postaci od zwykłych ludzi.

Koty i gołębie pocztowe zostają zamienione smokotami. Smokoty pałętają się gdzieś w większości scen i nie charakteryzują się niczym specjalnym. Nic nie różni smokotów od zwykłych zwierząt.

Magia, która jest obecna w tym świecie przejawia się tylko w scenie finałowej, kiedy rozpętuje się potężna burza kończąca przedwcześnie finałową bitwę.

To jest mój główny zarzut w tej recenzji. Świat fantasy jest tutaj na doczepkę. Zupełnie nie pasuje do wydarzeń i nie ma na ich ich przebieg żadnego wpływu. Zamiany wszystkich smoków na ludzi, smokotów na koty a magicznego spisku na polityczne knowowania mógłby dokonać program komputerowy nadpisując poszczególne słowa. Fabuła zupełnie by na tym nie ucierpiała.

Mój drugi zarzut jest już mniejszej wagi. To po prostu nie jest dzieło wybitne. „Szpady Kardynała” to dosyć przeciętna i niezapadająca w pamięć powieść przygodowa. Prosta, zgrabnie napisana historyjka. Akcja toczy się od jednego pojedynku na szpady do drugiego i praktycznie nic po za tym.

Myślę, że książka powinna być kierowana do młodszych czytelników. Starsi również mogą spróbować jeśli lubią książki przygodowe. Lepiej, żeby jednak nie siadali do lektury ze zbyt wielkimi wymaganiami.

Recenzja książki „Szpady Kardynała” powstała dzięki

„Na cykl książek o Scypionie Afrykańskim Starszym składają się tomy:

Africanus. Wojna w Italii”

Uspokojony zabrałem się za lekturę przekonany, że w końcu poznam całą historię i znowu dałem się zabrać. Africanus po raz kolejny nie dotarł do Afryki. Tym razem okazało się, że cykl to trylogia wbrew cytowanemu wcześniej zdaniu. Wiem, że te informacje są dostępne w internecie, ale wypadałoby je też umieścić w książce. Tym bardziej, że w chwili wydawania serii w Polsce oryginał był kompletny. Wiadome były tytuły książek. Nic nie stało na przeszkodzie, żeby w opisie „druga część historii o Scypionie Afrykańskim” słowo historia zamienić na trylogia.

Konkurencja wydająca aż siedmiotomowy cykl o Wespazjanie nie bała się zamieścić tej informacji na skrzydełku okładki, więc obawa że czytelnik zrezygnuje z kupna pierwszej części obawiając się kolejnych wydatków wydaje się nie nie mieć podstaw.

Oprócz tego chwytu marketingowego do książki nie mam żadnych zarzutów. Po raz kolejny możemy podziwiać świetnie przedstawiony starożytny Rzym z jego blaskami i cieniami, życiem prywatny, militarnym i politycznym. Wszystko ze sobą współgra i faluje, nie pozwalając znużyć się jedną tematyką. I tak będziemy się przenosić z rzymskiego senatu na pola bitew, z wojennej zawieruchy do teatru a stamtąd do sztabu dowodzenia Kartagińczyków, których poczynania zostaną skomentowane w przyjacielskiej rozmowie podczas weselnej uczty.

Kompozycja książki to prawdziwy majstersztyk. Wszystkie elementy mają swoje miejsce. Santiago Posteguillo umiejętnie prowadzi czytelnika po kartach historii nie pozwalając się od niej oderwać. Na szczególną pochwałę zasługuje wierne oddanie historycznych realiów bez zbędnego nadęcia i wyszukania. Postequillo to wykładowca akademicki, który znalazł sposób na przyjemne przekazanie swojej wiedzy szerokiemu gronu odbiorców.Według mnie książki z serii Africanus mogą być z powodzeniem polecane uczniom gimnazjów czy liceów. Atrakcyjna forma i prosty język nie powinny zniechęcić nawet szczątkowo ambitnego ucznia. Nauczyciele, pomyślcie nad tym

To same słowa mogę skierować do czytelników nie przepadających za książkami historycznymi. Trylogia o Scypionie Afrykańskim jest pozbawiona wszelkich wad mogących odstraszać od tego typu lektury więc jest idealna do rozpoczęcia swojej przygody z tym właśnie gatunkiem.

Mam nadzieję, że w ciągu kilku miesięcy będziecie mieli szansę na moim blogu przeczytać recenzję trzeciej książki pt. „Africanus. Zdrada Rzymu”

Tytułowego bohatera książki „Wespazjan. Trybun Rzymu” poznajemy już w dniu narodzin w 9 r. n.e. Wydarzeniu temu towarzyszyły niezwykłe znaki. Niebiosa przemówiły: dziecku pochodzącemu ze średniozamożnej klasy społecznej, mieszkającemu w górach z dala od centrum rzymskiego świata pisana jest wielka przyszłość.

Żeby wspomóc nieco Fortunę kilkunastoletni młodzieniec zostaje wysłany do stolicy Imperium i oddany pod protekcję swojego wuja – senatora. W Rzymie poznaje wielu wpływowych ludzi i zostaje uwikłany w intrygę polityczną na szczytach władzy. Młodzieniec ma zdobyć dowody mające uzmysłowić cesarzowi Tyberiuszowi, że padł ofiarą manipulacji swojego najbliższego współpracownika, który ma ambicję zostać najważniejszym człowiekiem w Rzymie, kiedy po kilku „przypadkowych” zgonach kwestia sukcesji władzy przestała być oczywista.

Młody Wespazjan zostaje trybunem i rozpoczyna karierę wojskową w prowincji Tracji tłumiąc powstanie tamtejszych plemion.

Czytając książkę natrafimy na wiele rozbudowanych fragmentów opisujących życie w tamtych czasach. Odwiedzimy min. arenę igrzysk, wiele rzymskich domów zamieszkałych przed bogate rodziny oraz ich służbę ,  obozy wojskowe i pola bitew a także zobaczymy na własne oczy rzymskie obyczaje a raczej ich upadek. Nie ulega wątpliwości, że autor jest wielkim znawcą i entuzjastą Rzymu jednak wydaje mi się, że zabrakło nieco warsztatu pisarskiego.

Według mnie największym błędem debiutującego autora było zaplanowanie aż 7 tomów serii. Wespazjan z pewnością jest ciekawą postacią historyczną, wiele przeżył i wiele widział zanim stał się cesarzem pod koniec swoich lat jednak po lekturze pierwszego tomu widać, że mniejsze ambicje wyszłyby temu dziełu na dobre.

Niestety muszę to powiedzieć, ale miejscami wieje nudą. Rozwlekłe opisy przytaczają a akcja pomiędzy potyczkami i pościgami toczy się zbyt powoli. Niech o pewnej nieporadności autora świadczy to, że nie poradził sobie z opisem bardzo wdzięcznego tematu – igrzysk i wyścigu rydwanów, rozwlekając go na wiele stron opisując zachowanie większości woźniców na każdym z siedmiu okrążeń. 

Na dodatek historia Wespazjana według Roberta Fabbriego jest dosyć luźno oparta na faktach historycznych. Sama opisywana intryga z pewnością istniała, jednak nie brały w niej udziału te postaci lub nie w takich charakterze jak na kartach książki. Historia mówi, że Wespazjan spędził pierwsze lata swojej służby legionisty w Tracji, jednak przybył tam już po stłumieniu powstania więc 16-latek nie brał udziału w walkach a pomysł, że ekwita niemal od razu po przybyciu do Rzymu został dopuszczony do dworskich tajemnic jest co najmniej oryginalny.

Podsumowując recenzję muszę stwierdzić, że książka może być zainteresować miłośników książek historycznych w realiach starożytnego Rzymu. Takie osoby z pewnością nie znużą się długimi opisami i przeczytają książkę z przyjemnością. Ładne wydanie w twardej oprawie i z atrakcyjną okładką sprawia, że to może być trafiony prezent dla fascynata historii, który doceni ogrom informacji i zabawę z faktami a przymknie oko na potknięcia pisarza. 

Jeśli jednak dopiero planujecie rozpocząć przygodę z tego typu literaturą, polecałbym rozejrzeć się klasykami gatunku. Sam poznawałem Rzym dzięki powieściom Roberta Gravesa.

Zobacz jak ta ładnie wydana książka prezentuje się na półce razem z drugim tomem serii „Katem Rzymu”

 

Recenzja książki „Wespazjan. Trybun Rzymu” Powstała dzięki księgarni

Nawet jeśli nie to nic straconego, możecie a takiej grze przeczytać! Tytułowe HYPERVERSUM to zaawansowany program komputerowy tworzący trójwymiarową wirtualną rzeczywistość. Przemyślane scenariusze, inteligencja przeciwników i zapierająca dech w piersi grafika szybko przysporzyła grze wielu fanów w USA i na całym świecie. Wśród nich Daniela i jego grupkę znajomych na czele z najlepszym przyjacielem Ianem, młodym historykiem pracującym nad swoim doktoratem w oddalonej o tysiące kilometrów Francji. Ich przyjaźń mogła być kontynuowana dzięki internetowi i wirtualnej rzeczywistości, w której byli dzielnym rycerzem i zdolnym złodziejem.

Przy okazji powrotu Iana w rodzinne strony nie mogło zabraknąć wspólnej zabawy przed komputerem, która stała się dla nich przeżyciem o wiele ważniejszym niż nudne rodzinne obiady. Nasi bohaterowie zaprogramowali rozgrywkę tak aby znaleźć się w XIII wiecznej Francji na terenach lenna rodu de Montmayeur w miesiącach poprzedzających bitwę mającą kluczowe znaczenie dla niezależności Francji od swoich wrogów: króla Jana bez Ziemi i cesarza Ottona IV.

Ten okres historyczny został wybrany nie bez przyczyny. W centrum zainteresowań naukowych Iana leżała historia rodu de Montmayeur a raczej jej młodej przedstawicielki Isabeau. Coś sprawiło, że młody naukowiec zapłonął niewytłumaczalną obsesją na punkcie jej historii jak tylko zobaczył jej portret w starej średniowiecznej kronice. Niespodziewana awaria systemu sprawiła, że mógł swoje wyobrażenia skonfrontować z rzeczywistością.

HYPERVERSUM to lekka (o ile można to powiedzieć o 750-stronicowej książce) lektura rozrywkowa. Fabuła została pomyślana w oryginalny sposób, czytelnik nie gubi się w rolach jakie przyjmują bohaterowie i z zapartych tchem śledzi ich losy w tym baśniowym świecie. Książka jest dedykowana młodszym czytelnikom jednak także starsi będą zawdzięczać jej wiele frajdy jeśli nie podejdą do niej ze zbyt wygórowanymi oczekiwaniami. Książka jest świetnie napisana, fabuła wciąga na długie godziny a wyidealizowanie średniowiecza można autorce wybaczyć. Mit rycerskości doczekał się już wielu wcieleń w literaturze i jak widać jest nadal atrakcyjny!

Od tego momentu jednocześnie śledzimy losy obydwu mężczyzn i poznajemy bieg wydarzeń, który doprowadził do ich historycznego starcia. Wydaje mi się, że dalsze streszczanie mija się z celem, niestety nie potrafię pisać o historii w tak obrazowy i wciągający sposób jak autor książki.

Warto za to napisać o elementach stanowiących największy atut książki. Wspomniana wcześniej wielowątkowość powieści pozwala dosłownie zatopić się w świecie przedstawionym i spojrzeć na niego ze wszystkich perspektyw. Przede wszystkim poznamy wojnę z punktu widzenia obydwu stron konfliktu. Wizyty w sztabach dowodzenia Hannibala i rzymskich konsulów są równie ważne jak opisy politycznych intryg w senacie czy los zwykłego plebejusza szukającego w wojsku ucieczki od głodu i ubóstwa. Chociaż to wojna jest główną osią wydarzeń, a obrazowe i rozbudowane opisy starć starożytnych wojsk są największym atutem książki autor nie zapomniał o zarysowaniu innych elementów życia w Rzymie. Razem z bohaterami odwiedzimy wiele tradycyjnych domostw ze źródełkiem wody w atrium i ogrodem pełnym egzotycznych roślin, wybierzemy się do teatru i na forum by obserwować obrzędy towarzyszące składaniu w ofierze 300 wołów. W końcu zejdziemy z brukowanych ulic by zejść w bardziej niebezpieczne rejony miasta gdzie po ulicach chodzą żebracy, złodzieje i prostytutki.

Na końcu muszę przyznać się do sporego rozczarowania jakie przeżyłem pod koniec lektury. Opis na tylnej okładce pokrótce przybliżył historię wojny i najważniejsze starcia. Musicie sobie wyobrazić moje przerażenie, kiedy do końca książki zostawało coraz mniej stron a Publiusz nie został jeszcze trybunem i z Afryką miał mało wspólnego. Czyżby punkt kulminacyjny miał zostać opisany zaledwie w kilku słowach? 

Okazało się, że przegapiłem informację o drugim tomie serii, która znajduje się na odwrocie strony tytułowej. Dalsze losy wojny punickiej zostaną opisane w kolejnej części pt. Africanus. Wojna w Italii. Myślę, że to istotna informacja, której jednak nie można znaleźć na okładce książki.

Główną bohaterką a jednocześnie narratorką powieści jest czternastoletnia Mattie Ross. Pewnego dnia jej ojciec ginie w oddalonym o kilkadziesiąt mil forcie Smith. Został zamordowany w pijackim szale przez swojego pomocnika, który powinien mu być wdzięczny za możliwość pracy i dach nad głową. 

Rezolutna i charakterna dziewczyna wyrusza do miasta załatwić sprawy związane z pochówkiem i dopilnować, żeby szeryf nadał odpowiedni bieg pracom nad pojmaniem mordercy, Toma Chaney`a. Na miejscu odkrywa, że praktycznie nic nie idzie po jej myśli więc postanawia sama zorganizować pościg. Za 100 dolarów wynajmuje do pomocy Roostera Cogburna, człowieka który najpierw strzela a potem zadaje pytania. Jedynym warunkiem  jest zabranie jej ze sobą na terytorium indian, krainę przygody i bezprawia gdzie ukrywają się niemal wszyscy przestępcy ówczesnych Stanów Zjednoczonych.

Cogburn od początku jest nieprzychylnie nastawiony do tego pomysłu. W końcu postanawia zostawić dziewczynkę w forcie a na poszukiwanie Chaney`a wyruszyć ze Strażnikiem Teksasu który ściga mordercę już od kilku miesięcy za inne przestępstwa.

Rooster Cogburn

Mężczyźni nie docenili jednak charakteru Mattie, która podążyła ich śladem. Niechętnie akceptują ją jako konieczny balast, w końcu rodzi się nić porozumienia która zamienia się w szczerą przyjaźń po przeżyciu kilku przygód.

Czas powiedzieć kilka słów o elementach wyróżniających „Prawdziwe męstwo” na tle innych westernów. Przede wszystkim jest to postać głównej bohaterki, świętoszkowatej i odrobinę naiwnej ale upartej dziewczynki wybierającej się z dwójką zabijaków w pościg za bandą Neda Farciarza Peppera do której przyłączył się Chaney. Jej spojrzenie na Dziki Zachód, prawione komunały i relacje z towarzyszami podróży są źródłem sporego komizmu powieści.

Mattie Ross

Posłowie przybliża też inne zalety książki, których jednak nie może docenić większość polskich czytelników.  W oryginalnej wersji bohaterka posługuje specyficznym językiem amerykańskiego Południa co zostaje bezpowrotnie stracone w polskim przekładzie. Dodatkowo powieść jest głęboko osadzona w realiach historycznych, zachowania i cechy charakteru postaci wynikają z ich doświadczeń w czasie wojny secesyjnej. Problem ten jest jedynie zasygnalizowany w posłowiu, zdecydowanie brakuje przypisów pozwalających lepiej zrozumieć powieść.

Pomimo tego niedociągnięcia ze strony wydawcy jest to książka godna polecenia każdemu czytelnikowi. Książka zapewnia kilka godzin wyśmienitej rozrywki. Nie jest to sztampowy western więc powinni go docenić nawet czytelnicy stroniący od tego typu literatury.

Wpis ozdabiają migawki z najnowszej ekranizacji książki w reżyserii braci Coen.

Czarny charakter – Tom Chaney