AleKulturka » Fantasy

Uczta dla wron (i dla fanów fantasy)

Dariusz Dłużeń — Sun, 28 Jul 2013 16:58:00 +0000

Recenzja książki „Uczta dla wron” – IV tomu sagi Georga R.R. Martina „Pieśń Lodu i Ognia” – 5/6

Trudno jest napisać recenzję kolejnego tomu sagi. Nie powiem, że nic się nie zmieniło – to by była obelga dla pisarza o tak niesamowitej wyobraźni, że aż dech zapiera. Nie zmieniło się nic pod względem warsztatu, pomysłu, stylu pisarza – czyli wszystkiego tego do czego mógłby się przyczepić recenzent.

W czasach gdy książkom na siłę nadaje się objętości niczym kobiecym fryzurom za pomocą magicznych szamponów – George R.R. Martin idzie na przekór temu trendowi. On swoje książki dzieli już nie tylko na tomy, ale wręcz na pod tomy.

Wydarzenia opowiedziane w 4 części sagi (podzielonej na dwa około 600 stronicowe tomy) to dopiero połowa tego co zrodziło się w wyobraźni pisarza. George R.R. Martin stanął przed trudnym zadaniem podzielenia tego co napisał w jakiś sensowny i logiczny sposób. Wybrał metodę geograficzną, tzn. nie poznajemy połowy historii wszystkich bohaterów, ale całą historię połowy bohaterów (tych pozostających w Westeros).

Bohaterów pomimo pogromów w poprzedzających częściach nie brakuje. Pojawili się nowi i nie zapałałem do nich tak dużą sympatią jak do tych, których już nie ma. Z jednej strony brak skrupułów i sentymentów do ogromna zaleta serii, a z drugiej człowiek się jednak przyzwyczaja…

Tym bardziej boję się kolejnej części – „Tańca ze smokami” – gdzie wydarzenia chronologicznie zaczną się w tym samym punkcie co „Uczta dla wron”, ale przeniosą się geograficznie.

Nowi bohaterowie, miejsca akcji, które jak dotąd nie grały, aż tak istotnej roli. I teraz już nie wiem, czy Martina chwalić za tę wyobraźnię i płodność pisarską, czy ganić za przesadę. Może jednak nie będę ferował wyroków, bo to tylko moje obawy i przypuszczenia.

Mam nadzieję, że okażą się bezpodstawne po lekturze kolejnych tomów. A może Wy rozwiejecie je już teraz?

Kolejność czytania:

Gra o tron
Starcie królów
Nawałnica mieczy
Uczta dla wron
Taniec ze smokami

The post Uczta dla wron (i dla fanów fantasy) appeared first on AleKulturka.

"Nawałnica mieczy" nie tylko z tytułu

Dariusz Dłużeń — Tue, 02 Jul 2013 11:03:00 +0000

Recenzja książki „Nawałnica mieczy” z cyklu Pieśń Lodu i Ognia Geroga R.R. Martina 5/6

Świetne są te cegły Geroga R.R. Martina. Dwie kolejne już za mną: „Stal i śnieg” oraz „Krew i złoto”. Obie po około 500 stron składają się na trzecią część sagi Martina o zbiorczym tytule „Nawałnica mieczy”. To była prawdziwa Nawałnica, nie tylko z tytułu

W recenzji drugiego tomu „Starcie królów” wspominałem, że można się pogubić w natłoku nowych postaci, które wychodzą na pierwszy plan wcześniej będąc epizodycznymi. W trzecim tomie chyba pojawia się mniej nowych postaci, a i ja trochę się do tego stylu przyzwyczaiłem. Nie przeszkadzało mi ani skakanie po wątkach, ani narracja prowadzona z różnych punktów widzenia za to pojawiła się kolejna trudność.

Chronologia! Z moich tekstów już pewnie wiecie, że w tej książce przyglądamy się kilkudziesięciu postaciom z kilku jeśli nie kilkunastu punktów widzenia. Fabuła toczy się na ogromnym kontynencie podzielonym na Siedem Królestw i krainę za Murem. Z perspektywy niektórych postaci akcja toczy się jeszcze na innych kontynentach. Niektóre wydarzenia opisane w książce trwają kilka godzin, inne kilka miesięcy.

W obliczu takiego rozmachu niemożliwością więc jest opisywanie tego linearnie. Trzeba wysilić trochę szare komórki, żeby zorientować się, w którym miejscu historii mniej więcej jesteśmy. Nie jest to jakieś wyjątkowo trudne zadanie, niemniej istnieje. Martin zazwyczaj ułatwia nam zadanie wysyłając kruki z wiadomościami z odległych krain lub wkładając w dialogi bohaterów jakieś istotne informacje. Trudno się tu czegoś przyczepić – zapewne lepiej się powieści z takim rozmachem nie da napisać.

Jak można zabić tylu bohaterów?

Pamiętam kociokwik jaki podniósł się w internetach jakiś miesiąc temu po premierze ostatniego odcinka serialu „Gra o Tron” na podstawie sagi Martina. Jak można zabić tylu bohaterów? To na pewno jakiś chwyt producentów z HBO. Rzeź. Masakra…

Czekałem z niecierpliwością na tę rzeź i się nie doczekałem. Wiecie dlaczego? Przeczytałem o tym wydarzeniu kilkaset stron wcześniej, bo w książce wcale nie jest na końcu. I nie powiązałem tego rozdziału z tą mityczną rzezią.

To prawda, że zginął bohater, którego wcześniej można by uważać za głównego. Razem z nim zginęło pewnie z kilkaset innych ludzi, ale dla Martina to normalka. Już się pogodziłem z tym, że głównym bohaterem tej historii nie są poszczególni ludzie, a raczej ta tytułowa „Gra o tron”. To ona jest motorem napędowym.

Teraz się zastanawiam kto zastąpi zmarłych bohaterów w kolejnym tomie, Uczcie dla wron? Obym się nich przyzwyczaił

Kolejność czytania:

Gra o tron
Starcie królów
Nawałnica mieczy
Uczta dla wron
Taniec smoków

The post "Nawałnica mieczy" nie tylko z tytułu appeared first on AleKulturka.

Wszystko się kręci wokół smalcu

Dariusz Dłużeń — Tue, 11 Jun 2013 16:38:00 +0000

Recenzja książki „Piąty Elefant” Terry`ego Pratchetta – 3/6

Chociaż w chronologii Pratchett`owskiej serii o Straży Miejskiej Ankh-Morpork to nie jest ostatnia książka, to właśnie ją zostawiłem sobie na deser. I bardzo dobrze bo ostatnia jak dotąd książka „Niuch” była nie do przełknięcia. Ta książka, chociaż średnia, była o niebo lepsza od ostatniej, ale niestety gorsza od książek rozpoczynających cykl: „Straż! Straż” i „Zbrojni”.

Dostrzegłem w tej książce dużo cech za, które uwielbiam Pratchetta. Przede wszystkim niebanalne i absurdalne pomysły. Być może wiecie już, że Świat Dysku to płaska ziemia oparta na grzbietach czterech słoni, które stoją z kolei na grzbiecie potężnego żółwia?

Jeżeli macie takie informacje o Świecie Dysku to czas najwyższy je uaktualnić. Słoni kiedyś było pięć! Jeden z nich jednak spadł z żółwia i niezwykle pechowo rozbił się o powierzchnię ziemi, którą miał podtrzymywać.

Szmal(ec)

Tak powstał Chocapic… znaczy złoża smalcu. Niezwykle cenne złoża smalcu. Właściwie bezczelnie bezcenne złoża smalcu. Pech chciał, że miejsce pradawnej tragedii nie przynosi całkiem realnych profitów bogatemu Ankh-Morpork, a nieokrzesanym zagraniczniakom o dziwnej kulturze i języku.

Jak tu się dostać to tych nomen omen tłustych złóż? Wojna to byłoby zbyt prostackie rozwiązanie – kanały dyplomatyczne wydają się być o wiele lepszą drogą. Misja stworzenia korpusu dyplomatycznego przypada znanemu z poprzednich książek komendantowi Vimesowi.

Barwne postaci rzucone w sam środek absurdalnych sytuacji – można się pośmiać. To niewątpliwa zaleta.

Wady? Raczej jedna. WTÓRNOŚĆ. Odnoszę wrażenie, że Pratchett porusza ciągle jeden temat. Równości i równouprawnienia, piętnowania polityki i ośmieszania stereotypów.

Jak zwykle to wyśmiewani i niedoceniani zagraniczniacy okażą się mądrzejsi i bardziej honorowi niż zepsute Ankh-Morpork, a wszystko skończy się miło i szczęśliwie. Naprawdę nie jestem rasistą, ale czuję przesyt tym umoralnianiem na siłę. Czasami czuję się jakby Pratchett miał swoich czytelników za niemoralnych tępaków.

Czytając naprawdę mam nadzieję, żeby jakaś ciemiężona w Świecie Dysku rasa okazała się naprawdę zła, a nie zbyt nieśmiała na pokazanie swojego prawdziwego oblicza. Tej serii przydałoby się prawdziwe trzęsienie ziemi, ulice powinny spłynąć krwią a normy moralne mogłyby stracić swoją idealną ostrość. To się robi nudne po prostu.

Co nie zmienia faktu, że Pratchetta jak najbardziej polecam. Jeżeli nie przesadzicie z dawkowaniem to nie odczujecie tego co ja Warto czytać od początku i przestać jak zaczniecie się nużyć. Naprawdę z tomu na tom jest coraz gorzej i nie ma co żałować, że się nie dokończyło serii. Warto jednak znać Pratchetta ze szczytowej formy.

Straż! Straż!
Zbrojni
Na glinianych nogach
Bogowie, honor, Ankh-Morpork
Piąty Elefant
Straż nocna
Łups
Niuch

Sylwetka Terry`ego Pratchetta

The post Wszystko się kręci wokół smalcu appeared first on AleKulturka.

Tysiąc kolejnych stron

Dariusz Dłużeń — Fri, 24 May 2013 14:25:00 +0000

Recenzja książki „Starcie królów” Georga R.R. Martina z serii „Pieśń Lodu i Ognia” 5/6

Dzisiaj jest 24 dzień maja, a ten tekst to moja pierwsza recenzja w tym miesiącu. YouTube`owanie wciągnęło mnie zupełnie. To są już zupełnie inne nakłady pracy i inne podejście do blogowania. Ale mimo wszystko obiecuję poprawę. Czytałem książki przez te ponad 3 tygodnie, teraz je zrecenzuję, a w przyszłości postaram się to robić regularnie jak przez poprzedni rok blogowania. Ta przerwa była za długa!

Wróćmy do tematu, czyli serii „Pieśń Lodu i Ognia” George`a R.R. Martina. „Starcie królów” to drugi tom, po recenzowanej już prze mnie „Grze o Tron”. Mogę z pełną odpowiedzialnością powtórzyć za tytułem – to tysiąc kolejnych stron niesamowitego fantasy, a przede mną jeszcze kilka, albo nawet kilkanaście tysięcy kolejnych stron dobrej zabawy.

Za co chwaliłem pierwszy tom?

Nie przestraszcie się ta wielowątkowością. Nie wiem jak George R.R. Martin to zrobił, ale chociaż śledzimy losy kilkudziesięciu postaci z kilku różnych punktów widzenia to nie mylimy się ani razu. Kobiety słyną z multitaskingu, ale nawet facet nie powinien mieć ani jednego momentu zawahania. Konieczności zaglądnięcia do poprzedzających rozdziałów czy spisu postaci. Majstersztyk!

Tym razem muszę nieco pohamować język. Kobiety słynące z multitaskingu być może by sobie poradziły bez problemu, ale ja już miewałem problemy. Poprowadzenie historii jest bardzo dobre, ale już nie nazwałbym tego majstersztykiem. Tym razem musiałem wracać do poprzednich rozdziałów i kartkować kilkudziesięcio stronicowy indeks postaci.

Bohaterowie książki giną jak muchy, są zastępowani kolejnymi, wcześniej epizodycznymi. Postaci wyruszające w podróż na 100. stronie docierają do celu na 872.*, a w międzyczasie słuch o nich ginie. Osoby będące w pierwszym tomie w tle wydarzeń, w drugim zakładają korony na głowy. Zrobił mi się mętlik, nie ukrywam.

Boję się w takiej sytuacji sięgać po tom trzeci, podzielony ze względu na objętość na dwie książki równie grube jak „Starcie królów”. Czy to nie za dużo? Może powinienem zacząć robić notatki?

W tym momencie już widzę niewątpliwą wyższość „Władcy Pierścieni” nad sagą Georga R.R. Martina. Chociaż język był trudniejszy, to jednak trylogia nie potrzebowała 4. tomu z indeksem bohaterów. W drugim tomie „Pieśni Ognia i Lodu” ma już kilkadziesiąt stron – zanim dojdziemy do końca spokojnie rozrośnie się do kilkuset.

Plusy dodatnie i plusy ujemne

Niektórzy przywiązują się do ulubionych postaci. Jeśli jesteś jedną z takich osób, nie zabieraj się za tę książkę. George R.R. Martin wpędzi Cię w ciężką depresję zabijając wręcz hurtowo sympatycznych bohaterów.

Z drugiej strony niewielu pisarzy ma na tyle odwagi, żeby bez żalu uśmiercać postaci nad, którymi pracowało się tak długo by zastąpić je innymi, równie ciekawymi i dobrze sportretowanymi. Niektórym seriom książkowym przydałoby się przynajmniej jedno takie trzęsienie ziemi, jakie u Martina następuje niemal co chwile.

Po raz kolejny zastanawiam się co mnie czeka w „Nawałnicy mieczy”. Już sam tytuł sugeruje, że będzie to nie lada rzeź! Będzie fajnie o ile nadążę, kto morduje kogo i dlaczego!

The post Tysiąc kolejnych stron appeared first on AleKulturka.

Gra o Tron – fantasy z rozmachem

Dariusz Dłużeń — Tue, 30 Apr 2013 11:07:00 +0000

Recenzja książki „Gra o Tron” z serii „Pieśń Lodu i Ognia” George`a R.R. Martina 5+/6

Jak ja się z tą książką męczyłem! Makabra po prostu. Jednak nie dlatego, że ta książka mi się nie podobała. Męczyłem się bo ja nosiłem ze sobą w każde możliwe miejsce, a do małych książek to oszałamiające fantasy nie należy. Męczyłem się bo nie mogłem czytać tak długo jakbym chciał. Tak to była mecząca lektura.

To było przyjemne zmęczenie, jak po aktywnym dniu, kiedy cieszymy się, ze zrealizowaliśmy wszystkie plany i z niecierpliwością czekamy na jutrzejszy poranek.

To zmęczenie wydzieliło tyle endorfin, ze chcę więcej! Już czytam drugi tom, który jest nawet większy niż pierwszy – przede mną niemal 1000 stron, a za mną ponad 800!

Po prostu fantasy

Nie ma sensu rozpisywać się tutaj o fabule książki. Zrobiło to już tylu przede mną. Nawet nie wykazując żadnego zainteresowania tym gatunkiem powinniście mieć chociaż blade pojęcie z czym to się je. HBO reklamujące serial i rzesze nerdów dyskutujących o nim w autobusach czy na uczelni zrobiły swoje.

No to może trochę o odczuciach po lekturze? Pierwsze i chyba najważniejsze jakie powinienem wam przekazać jako recenzent to to, że to książka prostsza i przyjemniejsza w odbiorze niż „Władca Pierścieni” Tolkiena. Jeśli odbyłeś już wędrówkę po „Śródziemiu” to marsz do biblioteki gdzie zaczniesz walkę o tron Siedmiu Królestw. Możesz przestać czytać

Chociaż „Gra o Tron” trafi do większej ilości osób to jednak oczywiście są tu fanstastyczne stwory, rycerze, ogromne bitwy, smoki, dworskie intrygi. Tego nie przeskoczymy. Jeśli masz alergię na smoki to nic Cię do „Gry o Tron” nie przekona. Możesz przestać czytać

Początek przygody

Ale jeśli dopuszczasz do siebie chociaż nikłą szansę przekonania się do fantasy to nie lepszego wyboru. Być może naciąłeś się wcześniej na coś kiepskiego? „Gra o Tron” zmaże wszelkie złe odczucia.

To ogromna, wielowątkowa, obmyślona z ogromnym rozmachem powieść. Należy do gatunku high fantasy, czyli rozgrywa się w świecie równoległym z własną historią, mitologią, geografią, zamieszkującymi je rasami. To najwyższy i przynoszący najwięcej frajdy poziom fantasy. Kunszt i ogrom wyobraźni pisarza są imponujące. Warto zapoznać się z tym światem

Sięgając po książkę przygotujcie się na dłuższą przygodę z „Pieśnią Ognia i Lodu”. „Gra o Tron” to zaledwie prolog (sic!). 800 stron to zawiązanie akcji, wprowadzenie w akcję, która rozwinie się na kolejnych lekko licząc 10 000 stron. Niesamowite, prawda?

Nie przestraszcie się ta wielowątkowością. Nie wiem jak George R.R. Martin to zrobił, ale chociaż śledzimy losy kilkudziesięciu postaci z kilku różnych punktów widzenia to nie mylimy się ani razu. Kobiety słyną z multitaskingu, ale nawet facet nie powinien mieć ani jednego momentu zawahania. Konieczności zaglądnięcia do poprzedzających rozdziałów czy spisu postaci. Majstersztyk!

Dlaczego nie 6? Szóstki wystawiam książkom, które powinien i może przeczytać dosłownie każdy. Ogromne, wielowątkowe fantasy jednak nie jest dla wszystkich. Choćbym nie wiem jak bardzo się nachwalił niektórzy po taką książkę nigdy nie sięgną. Nie wiedzą co tracą

Zobacz recenzję kolejnego tomu pt. „Starcie królów”

Zobacz jak książka prezentuje się w ręku oraz co czytałem w kwietniu 2013 r. oprócz „Gry o Tron”

The post Gra o Tron – fantasy z rozmachem appeared first on AleKulturka.

"Na glinianych nogach" Terry`ego Pratchetta

Dariusz Dłużeń — Tue, 02 Apr 2013 10:59:00 +0000

Recenzja książki „Na glinianych nogach” Terry`ego Pratchetta 5/6

Na tym blogu już kilkakrotnie pisałem o książkach Pratchetta. Czasami piałem z zachwytu, czasami dawałem tróję na szynach, ale i tak zawsze lektura książek z serii o Świecie Dysku sprawiała mi sporo przyjemności. Uwielbiam powroty do tego absurdalnego płaskiego świata wykreowanego przez sir Terry`ego Pratchetta.

Tym razem przeczytałem jedną ze starszych książek. „Na glinianych nogach” ma już kilkanaście lat i to widać na pierwszy rzut oka. Pewnie pomyślicie, że książka się zestarzała? Skądże znowu. Jest o wiele lepsza niż wydana w zeszłym roku najnowsza powieść z podcyklu o straży miejskiej!

Zrozumienie tej tendencji spadkowej wymaga poznania autora. Kiedyś już nagrałem podcast o Terrym Pratchettcie i jego chorobie, więc nie będę się powtarzał. Posłuchajcie:

No ale wróćmy już do głównego tematu, czyli książki „Na glinianych nogach”. Jak już wcześniej wspominałem książka należy do mniejszego cyklu o straży miejskiej Ankh-Morpork.

Najpodlejsze miasto na płaskim świecie zaczyna się cywilizować pod rządami Vetinariego. Przestępczość została usankcjonowana odpowiednimi licencjami, a sąsiednie państwa nie drżą ze strachu przed żołnierzami Vetinariego tylko przed jego księgowymi. Zamiast się bić lepiej zażądać spłaty kredytu!

Pod dobrymi rządami rozwija się także straż miejska. Otwiera się nowy posterunek, trwa ciągły nabór. Sielanka…

Jednak nie wszyscy są tego samego zdania. Pewne konserwatywne środowiska nie doceniają postępowych rządów. Chciałyby restauracji monarchii, krwawej wojny, albo chociaż porządnego balu w pałacu… Postanawiają się pozbyć Vetinariego w bardzo pomysłowy sposób. Zamach stawia na nogi całą straż miejską co jak zwykle doprowadzi do wielu niesamowitych przygód.

Pozorny absurd

Jak zwykle na pierwszy rzut oka może się wydawać, że książki Pratchetta to naiwne historyjki fantasy. Ot smoki, wilkołaki, źli władcy. Tutaj jednak potrzebne jest głębsze spojrzenie. Na szczęście nie trudno jest je dostrzec. W tym pokręconym i absurdalnym świecie dysku możemy przeglądać się jak w lustrze. Właściwie książki Pratchetta to od dawna jedna z nielicznych form polityki jaką akceptuję.

Pratchett wyśmiewa mechanizmy władzy i robi w mistrzowskim stylu. Fajnie wyszło, że czytałem ją w czasie świąt, bo polityka to jeden z głównych tematów przy świątecznym stole. Nasunęła mi się wtedy myśl, że każdy polak powinien widzieć politykę tak jak Pratchett. Może nie byłoby lepiej, ale na pewno śmieszniej.

Pomysły Pratchetta na rozmieszenie czytelnika nigdy nie przestaną mnie zadziwiać. Przy każdej kolejnej książce myślę sobie, że to już koniec, już nie wymyśli nic dziwniejszego. I zawszę się mylę. Malowanie herbu z natury? Jak on wpada na te pomysły?

Wadą tej książki jest na pewno to, że lepiej nie zaczynać lektury od tej akurat części. Fabuła jest dosyć mocno powiązana z innymi książkami z cyklu. Zarówno straż miejska jak i miasto w każdej książce są na innym poziomie rozwoju. Znajomość historii Ankh-Morpork i charakteru głównych postaci jest bardzo ważna dla zrozumienia niektórych scen i gagów. Polecam, więc czytanie w kolejności, która dla cyklu o straży miejskiej prezentuje się następująco:

Straż! Straż!
Zbrojni
Na glinianych nogach
Bogowie, honor, Ankh-Morpork
Piąty elefant (już wkrótce recenzja)
Straż nocna
Łups
Niuch

Zobacz jak ta książka prezentuje się na półce i co czytałem w marcu 2013 oprócz Pratchetta? W moim stosiku jest pewna śmieszna i ironiczna książka mogąca przypaść do gustu fanom Świata Dysku.

The post "Na glinianych nogach" Terry`ego Pratchetta appeared first on AleKulturka.

Marzyciele i Pokutnicy – Krzysztof Spadło

Dariusz Dłużeń — Fri, 08 Feb 2013 18:36:00 +0000

Recenzja książki Krzysztofa Spadło „Marzyciele i Pokutnicy” 4,5/6

Zbiór opowiadań Krzysztofa Spadło ma jedną największą wadę – nie jest książką. Krzysztof Spadło ma talent pisarski, widać to od razu. Narracja jest lekka i płynna, opisy plastyczne i ciekawe, pomysły na opowiadania rewelacyjne. Klimat po prostu powala na kolana.

Brakuje jednak jakiegoś pogłębienia tych historii. Bohaterowie są słabo zarysowani i niezbyt charakterystyczni. Zlewają się jeden z drugim i po jakimś czasie wylatują z głowy. Zwłaszcza mężczyźni w średnim wieku. Są głównymi bohaterami kilku opowieści i już naprawdę nie wiem co przydarzyło się komu.

Klimat jako zaleta

Tę recenzję piszę właśnie z perspektywy czasu. Książkę przeczytałem chyba na początku stycznia. Z 10 opowiadań w szczegółach pamiętam połowę, w tym jedno wybitne, które naprawdę powinno zostać książką.

Wszystkie opowiadania mają jeden naprawdę mocny punkt wspólny dla każdego tekstu. Mroczny klimat, pomieszanie fantasy i sci-fi z polską szarą rzeczywistością.

Sam nie czytałem wcześniej niczego podobnego, ale muszę poszukać bo czytanie o demonach na ulicach Częstochowy, czy o szalonym konstruktorze maszyny czasu ze Śląska było naprawdę ciekawym doświadczeniem.

W opowiadaniach Krzysztofa Spadło to czego my już nawet nie zauważamy: szare budynki, anonimowi przechodnie, zwykłe jednorodzinne domki na zwykłych polskich przedmieściach skrywają fantastyczne tajemnice i przygody.

Pójście na spacer po lekturze było zupełnie nowym przeżyciem.

Klimat jako wada

To ciekawe, ale jestem w stanie pochwalić i przyczepić się do tego samego elementu w jednej książce. Według mnie niektóre teksty nie zawierają nic więcej oprócz tego klimatu. Po prostu najzwyczajniej w świecie zapomniałem już co przytrafiło się poszczególnym bohaterom. Pamiętam diabelskie odgłosy niczym z głębin piekieł, wszechogarniające poczucie zagrożenia, światła na ziemi i niebie itp.

Wszystko to było rewelacyjnie opisane, dreszczyk emocji autentyczny i ciekawy. Jestem jednak zbyt bardzo przyzwyczajony do tradycyjnej prozy, żeby przedkładać klimat nad akcję. Wolę inne proporcje.

Będę z uwagą śledził dalsze poczynania Krzysztofa Spadło. „Marzyciele i Pokutnicy” to debiut tego autora i jest to debiut rewelacyjny. Debiutanci nieczęsto mogą pochwalić się lekkim piórem, a ta książka wciąga jak czarna dziura. Nie mogę się przyczepić do niczego, oprócz tego, że jak dla mnie klimatu było trochę za dużo.

Wiem jednak, że dla innych to może być największy atut książki!

The post Marzyciele i Pokutnicy – Krzysztof Spadło appeared first on AleKulturka.

Przegląd Końca Świata [recenzja książki]

Dariusz Dłużeń — Fri, 25 Jan 2013 16:22:00 +0000

Recenzja książki „Przegląd Końca Świata. Feed” Miry Grant 5/6

Polacy zachłysnęli się amerykańskim stylem życia. To co zachodnie bardzo nam się podoba. Zombiakom jednak jakoś nigdy nie udało się podbić naszych serc i mózgów. Chwiejące się nadgniłe ciała z wyciągniętymi rękami, sapiące „Brains, brains” zawsze kojarzyły mi się tylko z amerykańskim kinem klasy B.

W tej książce klasa B wyrosła na prawdziwą ekstraklasę, ponieważ w głównej mierze te filmy stały się jedynymi poradnikami przetrwania w nowych czasach.

Tak dobrze, że aż gorzej

Na szczęście ta książka to nie jest klasa B. Chociaż bierze na warsztat temat wyświechtany i sponiewierany przez pozbawionych ambicji twórców, to sama w sobie prezentuje o wiele większą jakość. Feed to nie byle jaka naparzanka na shotguny i sztachety ostatnich przedstawicieli ludzkiego gatunku otoczonym możem mózgożernych truposzów.

Mira Grant opisuje jak w rzeczywistości mogłaby się potoczyć zombie apokalipsa. Wszystko zaczyna się od wynalezienia dwóch wirusów zmodyfikowanych tak by zamiast wywoływać chorobę, atakowały inne patogeny.

Jeden z nich zwalcza przeziębienie, drugi raka. Niestety w pewnym momencie obydwa wirusy łączę się, a hybryda, Kellis-Amberlee, jest tak skuteczna, że umarłego by do życia przywróciła.

I faktycznie to robi. W 2014 rozpoczyna się powstanie!

20 lat później

Ludzkość nie została wybita co do nogi. Tak naprawdę radzi sobie z wirusem całkiem nieźle. Co prawda musiała przenieść się do lepiej chronionych enklaw, zrezygnować z mięsa w diecie, budować budynki z grubszymi ścianami i mniejszymi oknami, ale kolokwialnie mówiąc – jakoś to leci.

Innym ważnym społecznym skutkiem zombie apokalipsy jest zmniejszenie znaczenia mediów tradycyjnych na rzecz blogerów! Media w czasie powstania, albo nie nadążały za biegiem wydarzeń, albo zwyczajnie kłamały by zapobiec panice. Brak informacji doprowadził do śmierci ogromnej ilości osób.

Książka jest lepsza niż trailer

Tylko blogerzy przekazywali sprawdzone informacje. Najczęściej sprawdzone na sobie. Wielu z nich przepłaciło to życiem, ale zdobyli zaufanie. Niezależna blogosfera to prawdziwa siła nawet 20 lat później.

Kryzys mediów

Blogerzy są na tyle silni, że zostają nawet zaproszeni do relacjonowania kampanii prezydenckiej. To o kryzysie mediów i ich roli w naszym świecie w głównej mierze opowiada ta książka. Zombie wpływają w znacznym stopniu na całą rzeczywistość, ale ich samych nie ma w książce zbyt dużo.

Tyle zombie wystarczy

Shaun i Georgia Mason, rodzeństwo odważnych i odnoszących sukcesy blogerów będzie musiało nie tylko rozpracować spisek na szczytach władzy, ale także zrelacjonować go światu.

Popkultura na wysokim poziomie

Pomysł na książkę okazał się być ciekawy i dopracowany. Rodzeństwo głównych bohaterów to postaci bardzo autentyczne. Dzięki swojej wyrazistości nie wypadają z głowy po odłożeniu książki na półkę. Masonowie chociaż żyją w innej rzeczywistości to mierzą się z problemami dobrze nam znanymi. I nie jest to miłość

Zombie apokalipsa to tylko pretekst do zabawy, puszczenia wodzy wyobraźni by opisać kilka ciekawszych spostrzeżeń o świecie i ludziach w atrakcyjnej formie. Nie jest literatura na miarę Nobla, ale zaszufladkowanie jej w rubryczce z wampirami, wilkołakami i innymi popularnymi bzdetami byłoby daleko krzywdzące.

Recenzja książki „Przegląd Końca Świata. Feed” powstała dzięki

The post Przegląd Końca Świata [recenzja książki] appeared first on AleKulturka.

Prawdziwy triumf wyobraźni!

Dariusz Dłużeń — Fri, 18 Jan 2013 16:07:00 +0000

Recenzja książki „Długa Ziemia” Terry`ego Pratchetta i Stephena Baxtera 6/6

Tytułem notatki jest urywek z recenzji „The Independent”, który znalazłem w materiałach promocyjnych książki „Długa Ziemia”. Uważam, że jest tylko jedna szansa na milion, by slogan reklamowy mówił prawdę. Na szczęście szanse jedna na milion sprawdzają się w dziewięciu przypadkach na dziesięć.

Przynajmniej tak jest w słynnym pratchettowskim płaskim świecie. Jak mają się sprawy w jego długim odpowiedniku?

Nowa jakość dla fanów Pratchetta

Lektura „Niucha„, najnowszej książki z serii o Świecie Dysku, sprawiła mi sporo zawodu. To nie było to do czego przyzwyczaił nas Pratchett. Brak pazura, wtórność, brak pomysłów. Książka była po prostu kiepska.

Na szczęście Terry Pratchett szybko zrehabilitował się w moich oczach. Współpraca ze Stephenem Baxterem zaowocowała książką po prostu genialną. Nie znam książek Baxtera, jednak zakładam, że to on jest odpowiedzialny za warstwę science fiction tej powieści.

Dzięki temu cięte poczucie humoru Pratchetta mogło rozkwitnąć w nowej fabularnej rzeczywistości. Pojawili się nowi bohaterowie, nowy świat i nowe możliwości, które zostały wykorzystane w pełni przez nieskończone pokłady ironii, które magazynuje w sobie Pratchett. Nawet ciągoty do umoralniania czytelników wypadły przekonująco: subtelnie, mądrze i inteligentnie w przeciwieństwie do poprzedniej topornej i naiwnej historyjki o smarkach goblina.

Długa Ziemia

Skąd ten tytuł? Książka bierze na warsztat tematykę światów równoległych. Czym jest świat równoległy zapytacie? Drugą Ziemią odległą od nas zaledwie o grubość myśli, a za nią jest trzecia Ziemia, i czwarta, i piąta… Druga Ziemia i wszystkie kolejne nie są jednak identyczne z tą naszą. Leżą na innych odgałęzieniach drzewa prawdopodobieństwa.

Ziemie blisko naszej nie będą różnić się praktycznie niczym. Jednak czym dalej od dobrze nam znanej Ziemi Podstawowej tym dziwniej. Wyobrażacie sobie alternatywne przebiegi ewolucji? Jakie stwory i zwierzęta mogłyby po niej hasać zamiast nas? Jakie cywilizacje mogłyby się rozwinąć? Jacy złoczyńcy czaić się na rubieżach Długiej Ziemi? Możliwości są nieskończone i dlatego to…

Materiał na tysiąc książek

To jest właśnie największa wada „Długiej Ziemi”. Jest pierwsza z dłuższej serii. A ja chcę czytać już! Długa Ziemia jest opisana tak plastycznie i szczegółowo, że czułem się jakbym tam był. Powrót z tego świata wyobraźni był bolesnym przeżyciem. Autorzy, niczym dobrzy dilerzy, zaserwowali nam pierwszą dawkę uzależniającego narkotyku. Mogą być pewni, że mnie zdobyli.

Tajemnica sukcesu

Założę się, że zdobędą i Was. Autorzy wykazali się niesamowitą znajomością swoich czytelników. Ba, nie tylko swoich – wszystkich miłośników książek na świecie! Wiecie co jest motorem napędowym głównych bohaterów i całej społeczności kolonizatorów?

Ucieczka przed pędem życia, bezrefleksyjnym tłumem, złem i niegodziwością. Znalezienie się we własnym wymarzonym świecie to kwestia pstryknięcia palcem. Ziem są miliony, a na nich nieograniczone zasoby. Każdy może w końcu tak naprawdę stać się kowalem własnego losu z dala od tego, co nas mierzi na Ziemi Podstawowej.

Sam wybrałbym się tam, gdzie zamiast nudnego Księżyca Ziemię oplatają saturnowe pierścienie. Ależ to by był widok! Dlaczego ja nie mam w kieszeni krokera – urządzenia umożliwiającego te fantastyczne wędrówki?

Będę musiał zadowolić się dobrymi książkami. Otwierają przede mną równie wiele fantastycznych światów i nie potrzebują ziemniaka jako zasilania

Recenzja książki „Długa Ziemia”

Terry`ego Pratchetta i Stephena Baxtera powstała dzięki

The post Prawdziwy triumf wyobraźni! appeared first on AleKulturka.

Moralitet o smarkach goblina

Dariusz Dłużeń — Sat, 05 Jan 2013 18:24:00 +0000

Recenzja książki „Niuch” Terry`ego Pratchetta 3/6

Od kiedy zacząłem blogować każde kolejne spotkanie z moją ulubioną serią, „Światem Dysku„, kończy się systematycznym spadkiem wystawianych ocen. Fani mówią, że Świat Dysku dojrzewa. Ja twierdzę, że nie wychodzi mu to na dobre.

Twórczość Pratchetta kojarzyła mi się zawsze z lekkim humorem i zjadliwą ironią. Czym dalej w las, a raczej czym nowszy tom z serii, tym mroczniej i nudniej. Mroczniej mógłbym znieść – nudy wybaczyć nie mogę.

Odgrzewane kotlety

Rozumiem pragnienie autora, żeby „Świat Dysku” stał się nieco poważniejszy. W końcu ile można dowcipkować? Początkowo nawet przyklaskiwałem ważnym i gromkim tematom… Czekajcie… Tematom?

Jednemu tematowi wałkowanemu wciąż, i wciąż, i w kółko tak samo. Zgadzam się z sir Terrym Pratchettem, że rasizm jest niefajny, a przedmiotowe traktowanie ludzi karygodne, ale ile można? Już dawno nauczyłem się, że wszystkie trolle, orki, wilkołaki, zombie, golemy, gobliny i inne Zgredki, chociaż brzydkie, to w głębi serduszka są naprawdę wrażliwe i w gruncie rzeczy porządni z nich ludzie.

Moralitet zamiast opowieści o gliniarzach i złoczyńcach

W nagłówku już zawarłem krótkie streszczenie fabuły. „Niuch” to powieść z cyklu o Straży Miejskiej Ank-Morpork i jej twardym komendancie, Samuelu Vimesie. Vimes w czasie swoich wakacji wpada na trop arystokratów uciskających goblinie plemię nie mające zbyt wielu praw na ich ziemi. Komendant postanawia przyznać pełnię praw obywatelskich tym stworzeniom uznawanym dotąd za szkodniki.

Powinna to być powieść pełna akcji, a tymczasem rozwija się w nieznośnie powolnym tempie. Główny złoczyńca jest tak bezbarwny i pozbawiony pazura, że nie jest w stanie wykrzesać ani odrobiny dreszczyku emocji.

Cały pisarski talent Pratchetta skupia się na opisywaniu spacerów po jaskiniach goblinów, które zamiast – zgodnie ze stereotypem – rozszarpać Vimesa na kawałki proszą go o pomoc. Ilość nadętych dialogów, ukradkowych łez i zachwytów nad niewyobrażalnym talentem i zmysłem artystycznym goblinów mogłyby obdzielić niejedną operę mydlaną.

Trójka na szynach

Przynajmniej zachowały się jakieś resztki humoru. Znajdziemy kilka śmiesznych scenek, celnych obserwacji i ironicznych nawiązań do naszej okrągłej planety. Wspominałem już, że gobliny popisują się swoim talentem i zmysłem estetycznym wykonując pojemniki na własne smarki? Tak, absurdu też trochę zostało, ale to już nie to samo…

The post Moralitet o smarkach goblina appeared first on AleKulturka.