Trudno mi określić gatunek tej książki. Opis z okładki mówi, że to parodia powieści szpiegowskiej. Pewnie dlatego tak długo przeleżała nieczytana na mojej półce. Naciąłem się na kilka bardzo kiepskich, do bólu schematycznych powieści szpiegowskich, więc i na parodię nie za bardzo miałem ochotę.

Po fakcie okazało się, że książka i jest, i nie jest szpiegowska. Tak samo jak główny bohater i jest szpiegiem, i nim nie jest. Z tym, że część o nie byciu szpiegiem jest zdecydowanie fajniejsza. Jak to jest nie być szpiegiem Imperium Brytyjskiego na Kubie?

Okazuje się, że nadzwyczaj zabawnie. Wystarczy trafić na innego niezbyt ogarniętego szpiega, który sam z braku jakiś znaczniejszych sukcesów werbuje do siatki wywiadowczej kogo popadnie. Akurat padło na podstarzałego sprzedawcę odkurzaczy będącego w kłopotach finansowych, za to nie mającego za grosz talentu i predyspozycji do niebezpiecznego życia pełnego emocji.

Hajs się nie zgadza, więc Wormhold przystaje na propozycję. Skąd jednak czerpać informacje, kiedy cały dzień spędza się w sklepie ze swoim asystentem – ewentualnie w barze z jedynym przyjacielem w obcym kraju? Można zwerbować owego asystenta, tylko co to da? Można też pójść za radą przyjaciela i po prostu raporty wymyślić. W końcu im większa tajemnica, tym trudniej ją zweryfikować.

No więc do Londynu lecą zmyślone raporty i zmyśleni współpracownicy, a w odwrotnym kierunku płynie strumień jak najbardziej realnych funtów. Coś w końcu jednak musiało pójść nie tak.

Fikcja zaczyna żyć swoim życiem i wpływać na rzeczywistość. Jak do tego doszło? Razem ze niedoszłym agentem warto się zastanowić co jest fikcją, co prawdą. I czy w ogóle istnieje coś takiego jak prawda, zwłaszcza w świecie wielkiej polityki i wywiadu. Ostrze szydery zostaje wymierzone w wielkich i możnych, a nieporadny agent Wormhold z każdą wpadką zyskuje coraz więcej sympatii czytelnika.

Jeżeli nastawialibyście się na krwistą powieść szpiegowską, w której zwrot akcji goni zwrot akcji, a trup ściele się gęsto to nie tędy droga. Dla mnie akurat to była zaleta książki, że wszystko toczyło się wolniejszym tempem i ważniejsze jednak były zakulisowe rozgrywki mocodawców nieopisane w książce. Tego co dzieje się naprawdę musimy się domyślać z perspektywy płotki zaplątanej w tę grę interesów. Przy czym książka jest naprawdę lekka i jakoś nie męczy za bardzo. Idealny balans między wartościową treścią i rozrywkową formą.

Pod koniec książka nieco traci tempo i środek ciężkości przesuwa się ku relacjom między głównym bohaterem Wormholdem, a jego sekretarką. Zabrakło mi wtedy humoru i ciętej riposty, które zostały zastąpione niemal operą mydlana. Końcówka książki zdecydowanie zawodzi według mnie.

Zawiódł też grafik przygotowujący okładkę książki i redaktor, który to klepnął. Kamera przemysłowa na Kubie przed rewolucją? Albo ja nie rozumiem jakieś pokrętnej symboliki stojącej za tym wyborem, albo ktoś po prostu dał ciała. To samo można powiedzieć o postaci z okładki. Typowy, do bólu stereotypowy szpieg: szary płaszcz, ciemne okulary, kapelusz, aktówka i czujne spojrzenie… to totalne przeciwieństwo Wormholda. „Nasz człowiek w Hawanie” wcale tak nie wyglądał! To nie był żaden szpieg, nie kulił się pod szarymi betonowymi ścianami wyglądając rządowych tajemnic. On sprzedawał odkurzacze, a potem szedł kolorywymi słonecznymi ulicami Hawany na drinka ze swoim przyjacielem. Tylko tyle i aż tyle.

The post Nasz człowiek w Hawanie appeared first on AleKulturka.

Formacja trójkąta, deformacja układu

Jakieś trzy tygodnie temu Polską wstrząsnęła infoafera. Agenci CBA zapukali o 6 rano do drzwi kilkudziesięciu urzędników MSZ i MSWiA, cała polska usłyszała o łapówkach na kwoty nawet kilku milionów złotych. Wszyscy byli zdziwieni, no może oprócz garstki książkowych freaków, którzy przeczytali Formację Trójkąta.

Dla formalności – autor tej książki to były dziennikarz śledczy. Dostawał nagrody i wyróżnienia za swoje śledztwa, aż w końcu ktoś uznał, że jest za dobry. Już nie pracuje w zawodzie – ot  polskie realia…

Mariusz Zielke tak jak w poprzedniej książce już w pierwszych słowach ostrzega, że opisane wydarzenia to fikcja literacka, no może mechanizmy przestępstw są prawdziwe. I weź się tu człowieku domyślaj. Ja to jeszcze miałem względnie łatwo, bo jak pomyślałem, że „Łysy” z książki jest innym facetem niż w rzeczywistości to pal licho. Te niejasności to nawet można zapisać na plus książki – taka dodatkowa intryga kryminalna. Incepcja jakaś

A co miał zrobić szef CBA, który pewnie był na wieczorku autorskim i łamał sobie głowę nad tym zagadnieniem o wiele dłużej i o wiele poważniej? Nie zazdroszczę mu. Żeby zapukać do drzwi umoczonego urzędnika o 6 rano trzeba zerwać agentów już o 4 nad ranem, a to nie przelewki. Nadgodziny i te sprawy. Niewyspany agent jeszcze jakiś błąd popełni i wyląduje w sejmie w nagrodę. Ogromna odpowiedzialność, ale najwyraźniej sugestie Mariusza Zielke zawarte w tej książce okazały się słuszne!

Aż boję się myśleć, co się stanie po premierze najnowszej książki Pana Mariusza pt. „Easylog”. Jakie aferki wyjdą na jaw, czy z tego powodu grozi Panu Zielke spotkanie z seryjnym samobójcą? Na pewno zapytam o to samego autora na spotkaniu na żywo na moim kanale YouTube. Wy też w styczniu będziecie mogli zadawać swoje pytania w czasie relacji live, więc czym prędzej subskrybujcie aleKulturkę na YT ;)

Dobra, a co mam do powiedzenia o samej książce? Poprzeczka została ustawiona bardzo wysoko poprzednią książką, „Wyrokiem”. Kiedy jeszcze dawałem książkom oceny dałem jej bezapelacyjną szóstkę. Tutaj wystawiłbym pewnie plus cztery. Tamta książka była bardzo nowatorska. Większy nacisk był postawiony na te rzeczywiste mechanizmy przestępstw finansowych i na przekręty na giełdzie – morderstwo było tylko wisienką na torcie.

Tutaj proporcje trochę się odwróciły. Ważniejsze jest morderstwo, mniej jest giełdy i polskich machlojek. Według mnie to nie jest krok w dobrym kierunku. Książka jest jest rewelacyjna, idealny scenariusz na film, książka pod którą śmiało mógłby się podpisać zachodni mistrz kryminału. Problem w tym, że dotąd książki Mariusza Zielke były dla mnie ponad tymi importowanymi z USA. Równanie do nich okazało się krokiem w tył.

Ciekawe co przyniesie przyszłość?

The post Formacja trójkąta, deformacja układu appeared first on AleKulturka.

Recenzja książki „Nocne życie” Dennisa Lehane

Prawdziwy gangster zlikwidowałby własną matkę gdyby dostał na nią zlecenie? G**no prawda! Ta książka wykorzystuje konwencję, by ją jednocześnie zburzyć. Mistrzostwo przewrotności!

Popatrzcie tylko na okładkę: typowi gangsterzy, smutni panowie w długich płaszczach i kapeluszach. Klimat zdjęcia powala i zapowiada co znajdziemy w środku. I chociaż napisałem, że książka jest przewrotna to miłośnicy klasyki się nie zawiodą! Będą smutni panowie, będą gangsterskie samochody, prohibicja, przemytnicy rumu, skorumpowani policjanci, drogie cygara, wystawne życie – będzie to wszystko! Tylko 10 razy lepsze niż w dotychczas znanych filmach i książkach.

Życie Jona Coughlina to nie tylko zwariowany ciąg wydarzeń miotających go od jednej strzelaniny do drugiej. Wraz z rozwojem fabuły śledzimy podróż bohatera i nie jest to podróż z Bostonu, przez Miami ku Kubie, nie jest to podróż syna naczelnika policji po szczeblach gangsterskiej kariery.

Razem z Jonem szukamy sensu jego życia i zastanawiamy się co jest dobre, a co złe. Czy się tego dowiadujemy? Nawet jeśli to za późno, albo w ogóle. Nie chcę spoilerować i chyba tego nie zrobię jeśli powiem, że nie ma tu happy endu. Powieść nie jest miałkim moralitetem, nie zabija przyjemności czytania nadmierną dosłownością i grożeniem paluszkiem czego nie lubię u amerykańskich autorów. Wątek obyczajowy, chociaż bardzo ważny, nie zepsuł mi frajdy z tej gangsterskiej części książki.

Myślę, że ta książka to świetny pomysł na prezent dla chłopaków i mężczyzn w każdym wieku. Jeżeli drogie Panie narzekacie, że drugie połówki czytają tylko te bezsensowne smoki i inne startreki, albo co gorsza wolą je w formie komputerowej gry, a Wy chciałybyście, żeby ich trochę uwrażliwić – nie przychodzi mi w tej chwili żaden lepszy kandydat

Już pierwszego wieczora usłyszycie zachwyty: „Jaaaaa, skąd wiedziałaś, że mi się spodoba. Ręka, noga, mózg na ścianie, niezła sieczka. Ten Jon to kawał badassa”, by drugiego zastanawiać się razem z nim „Jak ona mogła to zrobić Jonowi?”, a trzeciego „Jak to niewinne dziecko sobie z tym poradzi?”.

Moja droga przez tę książkę wyglądała mniej więcej podobnie. Nie rzuciłem nią w kąt, nie przesłodziła mnie, nie parsknąłem śmiechem i naprawdę mi się podobało, więc możecie śmiało ryzykować. Najbliższa okazja już 30 września – Dzień Chłopaka

Ja polecam jedną książkę na prezent, a może w komentarzach zrobimy to wspólnie? Dziewczyny, co kupiłyście chłopakom? Chłopaki, co chcielibyście dostać?

Wolisz słuchać? Recenzja w wersji audio

The post Opowieść o dobrym gangsterze appeared first on AleKulturka.

Wideo recenzja książki „Sny” Janusza Koryla. Nietypowa sceneria pozwoliła mi użyć nietypowych środków wyrazu. Patyk okazał się być najlepszym efektem specjalnym

Materiał zarejestrowany aparatem Nikon D7000 dzięki uprzejmości Nikon Polska. Obserwuj Nikona na Facebooku.

The post Plażowa recenzja podkarpackiej książki! "Sny" Janusza Koryla appeared first on AleKulturka.

Recenzja książki „Joyland” Stephena Kinga

Wszyscy komentujący mieli zupełną rację. Jeśli miałbym „Joyland” porównać do innych tekstów Kinga  byłyby to  minipowieści „Ciało”, „Zdolny uczeń” i „Skazani na Shawshank” wydane w zbiorze „Cztery pory roku„, który recenzowałem gdzieś na początku mojej przygody z blogowaniem

Opisy ludzi i przemyśleń głównego bohatera nie zanudziły mnie. Nie jest to jednak jakaś wyjątkowo głęboka książka i kopalnia złotych myśli. Takie sobie wakacyjne czytadło, może tylko odrobinę lepsze od większości innych. Muszę wspomnieć, że zapałałem ogromną sympatią do Devina słuchającego Pink Floydów – ma chłopak gust!

Wolisz słuchać? Recenzja w wersji audio!

The post Joyland – sentymentalna powieść Stephena Kinga appeared first on AleKulturka.

Recenzja książki „Urojenie” Janusza Koryla

Zerknijcie na ul. Grunwaldzką. Jedna z kamienic pełni w powieści bardzo istotną rolę. Bonus dla łowców kuriozów – jeśli odwrócicie widok mapy za plecami zobaczycie słynne podniebne rondo dla pieszych Ten wielki gmach z lewej strony to Podkarpacki Urząd Wojewódzki – miejsce pracy autora książki.

Jeżeli pobawicie się kursorem w ciągu kilkudziesięciu sekund dotrzecie na rzeszowski rynek gdzie zaczyna się cała intryga (Grunwaldzką do końca i w lewo) albo do Komendy Miejskiej Policji przy ulicy Jagiellońskiej gdzie swój gabinet ma aspirant Garlicki:

Stąd już niedaleko do siedziby rzeszowskiego wydawnictwa Dreams, które wydało tę książkę i podesłało mi egzemplarz do recenzji. Tam też możecie się przespacerować: ul. Unii Lubelskiej 6a

Jak widzicie dla mieszkańca miasta zanurzenie w jego literacki odpowiednik to prawdziwa uczta wyobraźni. Dlatego się zachwyciłem. Czy w mieszkańcach innych miast książka wywoła podobne emocje? Wątpię.

Styl Janusza Koryla jest bardzo oszczędny. Rzeszów nie jest dokładnie zobrazowany, a miasto nie ma w nim własnego charakteru. Mnie wyobraźnia pracowała bo znam każdy opisywany w nim zakątek, dla reszty czytelników to byłyby po prostu budynki i tła, historia byłaby ważniejsza.

A ta jest bez zarzutu. Może nie zasługuje na 7/6, ale na piątkę jak najbardziej. Trudno mi tutaj jakkolwiek przybliżyć fabułę bo oszczędny styl Janusza Koryla sprawił, że każdy fakt ma znaczenie. W tej książce nie ma ani jednego zbędnego słowa, nie chciałbym zepsuć tego efektu swoimi wymysłami.

Mogę Was jednak zapewnić, że każdy fan kryminałów i powieści z dreszczykiem będzie wniebowzięty. Historia toczy się szybko, wciąga i zaskakuje. Dlatego już niedługo przespaceruję się jeszcze raz ulicami, które Wam pokazałem wirtualnie. Tym razem zrobię to na żywo, z kamerą i z Panem Januszem Korylem. Nie przegap tego filmu na moim kanale YouTube.

The post "Urojenie" w Rzeszowie appeared first on AleKulturka.

Kto tak zalotnie pokazuje kolano?

The post Pierwsza wideo recenzja! Książka "Szmaragdowa tablica" Carli Montero appeared first on AleKulturka.

Recenzja książki „Na glinianych nogach” Terry`ego Pratchetta 5/6

Pozorny absurd

The post "Na glinianych nogach" Terry`ego Pratchetta appeared first on AleKulturka.

Recenzja książki „Ghostman” Rogera Hobbsa 3/6

Zabili go, ale uciekł

W czasie seansu można żłopać colę i cieszyć się z miło spędzonego czasu przy akompaniamencie strzałów i pisku opon. Czytanie książki to jednak czynność sprzyjająca myśleniu. Serwowanie na kartach powieści praw fizyki wymyślonych przez hollywodzkich scenarzystów to nie najlepszy pomysł.

Film będzie lepszy

Opis na okładce informuje, że prawa do ekranizacji po zaciekłych bojach kupiło studio „Warner Bros”. Dobrze zrobili bo to jest scenariusz na filmową superprodukcję. Jeśli jeszcze na ekranie uda się nadać odrobinę głębi głównemu bohaterowi tak jak to ma miejsce w książce to sam kupię bilet na seans.

Opis z okładki ogłasza debiut Rogera Hobbsa „wkroczeniem do grona najbardziej cenionych twórców thrillerów”. Śmiem wątpić… „GHOSTMAN” to przeciętna książka. Jednym spodoba się bardziej innym mniej, ale świata nie zawojuje.Zobacz jak GHOSTMAN prezentuje się w ręku i co czytałem w marcu 2013 oprócz niego?

 

Recenzja książki „GHOSTMAN” Rogera Hobbsa powstała dzięki

The post GHOSTMAN: Zabili go, ale uciekł appeared first on AleKulturka.

Recenzja książki „Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął” Jonasa Jonssona -4/6

Absurd inside

Od tej góry pieniędzy rozpocznie się korowód absurdalnych przygód, które śmiało mogłyby się zrodzić w głowach kabareciarzy. Wydarzenia z tygodni po setnych urodzinach są opisywane na przemian z drugim planem czasowym – przeszłością Karlssona. Facet poznał wielu ludzi, którzy wpłynęli na bieg historii XX wieku i z każdym jadł kolację. Szczęściarz

Zabawa w wojnę

The post Kabaret Jednego Starszego Pana appeared first on AleKulturka.